Alle inzendingen over Maan

De kalmte die een mens verzint als hij over zijn eigen dood praat is gewoon het verlangen zijn noodlot te kunnen misleiden.…

Menselijk geduld is de poging niet te verliezen wat nog niet bereikt is. Maar als het bereikt is vraagt de mens zich vaak af hoe lang hij nog zijn geduld moet bewaren om iets te vinden dat geen geduld vraagt.…

Politiek is de kunst je tegenstanders te laten geloven dat je het niet helemaal met hen oneens bent en hun mening wilt begrijpen.…

Na elke oorlog zoeken de winnaars hun rechtvaardige woorden en vragen de overlevenden zich af waarom de woorden over vrede zo machteloos klinken.…

De tijd volgen is het geduld zoeken om te geloven dat haast niets verandert wat kan wachten.…

Wie wanhopig de waarheid zoekt is blij dat hij weinig gelegenheden heeft om zijn eigen leugens te misleiden.…

Een dappere, Afrikaanse zonnestraal priemde door een kier in de stalen golfplaat. Verveeld opende Jara haar gitzwarte ogen en zuchtte, alsof zo alle ellende haar lichaam zou verlaten. Maar zelfs de nooit opgevende angst ontbrak het aan moed om haar lichaam te ontvluchten. Haar gammele barak rammelde toen de statige Herbor haar met een harde trap op…

De maan weerspiegelt een stille traan en toont hoe koud de nacht kan zijn…

Wederzijds zoeken van tranen naar échte troost zachte omhelzing In verbondenheid vloeit enge hopeloosheid zóveel sneller weg…

De winter regent, stuurt tranen over m'n gezicht. In de lente vele druppels zout, weerspiegeld door het licht. De winter sneeuwt, dwarrelt de pijn in mijn hart. Maar pijn dooit niet zómaar, omdat het warmer wordt.…

Met handen nog ragfijn gebonden in onschuld Met lichamen tesamen gevangen, bevangen in een oogverblindend verlangen Naderen we worden we schepper van een mysterieus web wederzijds verankerd met een zoet gefluister om als één enkele hartslag ritmisch elkaars lichaam te doorkruisen wij, volgens tastbare dimensies zintuiglijk bestempeld…

Even geen zin in woorden té lang op vragen gewacht die niet kwamen enkel zin in niets zittend in mijn nood naar woorden kijkend naar de zee omdat zij me misschien kan helpen zij laat elke keer moeiteloos alle korrels los krassend wrijf ik het zand uit m'n ogen…

Ik ben jouw grote held Groot en sterk En zelfs dapper Werpen je ogen me toe Maar als ik je daar zo Zie lopen Je schrille levenslust In haast te grote sprongen gegoten Hou ik m’n pas in Weet ik wat moed is Een sluwe poging Om het leven bij te benen…

Rode Maan (moeder van de bruid)…

Een vingertje wijst omhoog en Oma zegt- dat is de maan kind, maar waarom Oma is er maar een stukje van dan, waar is de rest? Tja kind, de rest is er wel maar dat zie je niet. Hoe kan dat nou, de zon is rond ‘s morgens en als we wachten tot de avond is ze nog steeds rond, waarom is de maan nu maar een klein stukje- maan dan!…

Dat is een kleine stap voor een mens, een reuzesprong voor de mensheid.…

Liefde kan alleen bedrogen worden door logica. En door niets anders.…

Wie zou nu niet hup boven het hemelblauw uit willen komen en zichzelf zijn, bij God in.…

Dat ik zo ontzettend veel om je geef Maar ik ga het je niet eens uitleggen Laat het je wel voelen, zolang ik leef Kijk hem nu lekker slapen, mijn man Mijn allesie, mijn steun en toeverlaat Die in mijn ogen alles kan Voor ons door 't vuur heengaat Dit is de liefde van mijn leven Deze man die ik beschrijf 'k Zal liefde aan hem blijven geven…

En dan hoorde je ze 's nachts, de hele nacht door, op de weg, zingend, lachend, elkaar roepend over de Belbo als zij naar huis gingen. Zulke avonden bracht een licht, een vuur, zichtbaar op verre heuvels, me aan het huilen en rolde ik over de grond omdat ik arm was, omdat ik een klein jongetje was, omdat ik niets was.…

Als de maan het hoogste punt bereikt valt weerschijn in twee felle ogen worden blikken omhoog gezogen naar de hemel waar zij lichtend prijkt. Het snel kloppend wolvenhart versmelt met de diffuse gloed van boven huilend kan hij enkel vleiend loven als hij zijn liefde aan haar vertelt.…

Het verschil tussen de man en de vrouw is, dat de vrouw met oude kranten de kachel aanmaakt. De man herleest ze.…

golven gevangen in het web van getijden bestuurd door de maan…

schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee…

Zij weet van mijn liefde voor haar en zij wilde zelfs haar monoandrie aan mij opofferen; hoezeer ik ook over haar naakte lichaam fantaseer, want een man verliest zijn streken niet met zijn stembanden, ik prefereer de platonische liefde, zolang zij niet voor mij kiest, maar zoals ik al schreef; wie kan drinken uit een opgedroogde woordenstroom?…

Of als de maan nu eens voor altijd, Achter de horizon verdween. Hoe zou de wereld er dan uitzien, Verdord en doods misschien? Wees zuinig op wat ons is gegeven Laat alles wat leeft leven.…

Je tranen van verdriet zie ik nog steeds rollen Over je wang langs je neus naar je lippen, mooie volle Ik veeg ze voor je af en troost je zo ik kan Je weet niet wat je wilt maar ooit word ik je man…

Geoefend in verdwijnen Meester van het vergeten Zwierf hij naar verzonnen streken, op Safari In de duinen of ruiter van dolfijnen In een peilloos blauw spande hij een keten Tussen staartvin en middel Terwijl ze doken ademde hij door verscholen kieuwen In het slakkenhuis van zijn oor En gedreven in vernieuwen Werd hij een ander, iets tussen man…

De dagen lengen, terwijl de maan terugtrekt met het getijde.…

In dromen kan ze nog enkel zweven maar dichterbij begint het leven in sterren schijnt een nieuw verhaal zo zingt de maan een volheid van muziek ontneemt het beeld van zijn tragiek onthult haar ware nachtegaal.…