Alle inzendingen over Marek van der Jagt

Marek van der Jagt…

De lezer ontkomt niet aan de vraag, of Marek van der Jagt zelf misschien een cliënt is van ontwikkelingspsychologen en psychiaters. Een dergelijk manuscript is voer voor het Pieter Baan Centrum.…

In Marek van der Jagts boek De geschiedenis van mijn kaalheid beweert de hoofdpersoon op een gegeven moment dat hij gehandicapt is, dit vanwege zijn kleine penis, hetgeen in wezen van geen enkel belang is, alhoewel, in1990 waagde een tandarts, terwijl hij een hulpeloze patiënte in zijn stoel had zitten, de partner van de vrouw te vragen of hij geen…

Zijn pseudoniem is of eigenlijk was Marek van der Jagt. Zijn moeder overleefde Auschwitz en zijn vader zat her en der ondergedoken, beiden zwaar getraumatiseerd. Ze hadden een onvolkomen huwelijk. Arnon heeft een oudere zus Maniou-Louise, die in 1963 geboren is.…

Zes jaar later won hij diezelfde prijs met zijn roman 'De geschiedenis van mijn kaalheid', wat hij onder het pseudoniem Marek van der Jagt instuurde. Over spier- en speedballen gesproken. Een knap staaltje literaire slimheid en daadkracht. Sindsdien beklom hij in sneltreinvaart de berg van eeuwige roem voor schrijvers die ertoe doen.…

Marek, ik ken je beter dan je denkt. Zal er nog een weg begaanbaar zijn naar de toekomst?…

stil in een kist bleek en wit gedachten overal maar nooit uit m’n geheugen gewist stil in huis en kist in de hoek hier was ze thuis moeder en dochter allebei dood te fanatiek om zo stil te liggen in een kist netjes opgepoetst een raampje erin bleek en wit vredig in een kist mensen komen en gaan gedachten zo verschillend maar toch…

doodse stilte lange rijen uren wachten langs stille grachten lopen, huilen kaarsen branden gebalde vuisten bedroefd om datgene wat is gebeurt de tijd staat niet stil kan niet worden terug gedraaid geweld zinloos geweld geen helpende hand en toch bedroefd waarvoor? De daders? Het slachtoffer? De tijd loopt door Kijk niet achterom…

wolken langs de hemel zwevend lijkend op datgene wat ik in mijn verbeelding levend voorbij zag komen. Hopend op datgene Wat niet voorbij kwam. Starend over de daken Bang voor enge beesten Kroop ik onder het laken Al die sterren, Wonen daar mensen? Dromend over m’n toekomst Zag ik de sterren Vervagen voor m’n ogen Zonder dat ik het…

Zij woonde met haar man Marek Arnsztajn en hun kinderen Jan en Stefania op de Zlotastraat 2 in Lublin en jij was hun buurman. Marek overleed in 1930, Jan in 1934 door tuberculose, waarna zijn tweede vrouw, de actrice Janina Pinska (1904 - 1934) zelfdoding pleegde.…

Het hoofd nog zwaar van de vele indrukken heb ik mij dit jaar voorgenomen om dat te gaan doen wat maar steeds niet wil lukken. Al weet ik niet hoe of dat goed moet komen. Zo probeer ik steevast elk jaar weer mijn mopperfrequentie te reduceren. En dat mislukt mij keer op keer. Maar goed, ik blijf hardnekkig proberen. En als het niet lukt,…

De verkeersveiligheid gaat vaak ten gronde door verkeerslichten die om wat dan ook voor reden niet op elkaar zijn afgestemd. Temidden van walmende uitlaatrook raak je geïrriteerd, een gevoel dat beklemd. Je wil wel wegrijden door rood licht. Er wordt opgetrokken, gas gegeven en geremd. Jeukende handen grijpen naar de versnellingspook. Ziehier…

Vader Rino had een pedagogisch onderhoud met zoonlief, een neushoorn schattebout. Hij zei: "Zal ik jou eens even zeggen dat wij als eersten de grens gingen verleggen? Opa werd, om de aarde te promoten, als eerste het luchtruim ingeschoten". "Dus", sprak zijn zoon, "Als ik het goed heb paps bedoelen ze dat met een Rino-caps!"…

Sjakie was een lieve pony stond naast ons huisje in de wei. "Een lievere pony? O nee, dat kon niet". Dat was wat onze dochter zei. Hij werd geknuffeld en geaaid. Hij werd gevoerd met gras en hooi. Zijn manen door de wind verwaaid. Sjakie was zo lief en mooi. Sjakie had heimwee en moest terug. 'K zie onze kinderen voor het weiland staan…

Lange tijd niet meer gezien, mijn broer. Waar was jij al die tijd? Het was zeker al een jaar of twee, toch was ik jou niet kwijt. En nu ik jou na al die jaren toch weer even tegenkom. Weet ik niet wat ik moet zeggen. 'K weet het, het klinkt misschien wat stom. Maar iemand die je amper kent die mis je niet. Da's wat ik ervoer. Toen ik…

De wind voert mij mee naar de rustigste plek. Ik zet mijn fiets tegen een boom en beklim een heuvel. Ik hoor het ruisen van de zee totdat een recreant mij wekt uit een zoete droom. Het is niet meer als voorheen. Ik probeer mijn rust te vinden. en toch, het tijdstip nadert van ongekende drukte. Ik ben met de rust niet langer alleen en hoor…

Het fietspad slingert rustig en ziet, tussen bos en duinen door ontmoet ik mij in een open veld. Menselijk rumoer gaat hier teloor. Genietend sta ik zo versteld van de eindeloosheid en de rust. Ik heb er al velen over verteld en gezegd: ík heb God gekust.' Ik was alleen en toch ook weer niet.…

De windmolens boven op de dijk steken af tegen een strakblauwe lucht. Een plaatje te ver buiten mijn bereik. Als ik de foto met een zucht terug leg in de la, zie ik mijzelf weer in Den Burg op een zonnig terras met een kop chocola. Terwijl de kinderen zich vermaken met een draaiorgel om de hoek laten ze zich een ijsje smaken en de orgelman…

Het knersen van de korrels zand over het schelpenpad. De haren wapperend in de wind. In de rugdrager ons jongste kind, bruin koppie, rode wangen door de zon gevangen. Wat een fijn gevoel geeft dat. Wij, samen, de zon, de zee, het strand. De kinderen een lekker ijsje. Wij koffie met gebak. In de luwte van het paviljoen. Uitrustend van…

Niet-zijn duurt langer dan zijn.…

Aangezien je geen ander bent Kun je niet anders Dan jezelf zijn.…

Leven is een fractie Van de dood.…

Gemekker moet je aan geiten overlaten.…

Als je ontkent dat alles is hang je het Niets aan. Je bevestigt daarmee dat Niets is en toch... Niets is!…

Het nadeel van eenrichtingsverkeer is dat er geen tegenliggers zijn. Zij houden je juist scherp.…

Korting op mijn leeftijd? Nee, laat maar zitten!…

(voor Marek Hlasko (1934 - 1969)) Je bent geboren op 14 januari 1934 in Warschau. Je was de enige zoon van Maciej Hlasko en Maria Rosiak. Je woonde eerst in Zlotoklos en later in Warschau. Op 26 december 1935 werd je in de Kerk van de Heilige Verlosser gedoopt. Toen de priester jou vroeg of je afziet van de boze geesten, zei je 'Nee!'.…

Wie a zegt, hoeft niet b te zeggen. Hij kan ook inzien dat a fout was.…

Echte helden denken niet.…

Allen het verleden heeft toekomst, niettegenstaande de tijd.…