Alle inzendingen over Margarita Gil Roësset

(voor Margarita Gil Roësset (1908 - 1932)) Jij bent geboren op 3 maart 1908 in Madrid. Jouw ouders waren Cecilia Margot Roësset en Julián Gil Clementes. Jouw geboorte was gecompliceerd en de artsen voorspelden een vroegtijdig overlijden. Jouw moeder wist jou in leven te houden. Jouw oudere zus was Consuelo, geboren in 1905 in Madrid.…

Jij was ook de tante van de beeldhouwster/dichteres Margarita Gil Roësset, geboren op 3 maart 1908 in Madrid. Haar moeder was jouw zus Cecilia Margot. Op 28 juli 1932 heeft Margarita in Las Rozas de Madrid met een pistool zelfdoding gepleegd. Haar zus was de uitgever/schrijfster Consuelo.…

en als hij dan weer wakker werd en ik hem vroeg vanwaar die gil zo hard zo ijzingwekkend schel dan keek hij weg - beslagen ogen star als glas alsof zijn droom te waar voor woorden was…

Ik hou van je doctor Margarita Ik ben zo trots op jou Niet omdat je doctor bent nee, alleen omdat je mijn dochter bent...…

Wie kiest nou ook zo'n burgerechtgenoot? Daar gaat je naam, prinsesje van Oranje: Je neefjes willen niks meer weten van je En ook je boze tante zwijgt jou dood. Maar misschien word je toch nog wel beroemd Wanneer men ooit een pizza naar jou noemt.…

Gezien het feit dat dit over Willem ging, beschouw ik deze frase als een understatement, maar goed… Maar Margarita is het gelukt, al dit leed te overtreffen met haar ADHD-baron. De hofdignitaris noemt hem hardnekkig De Lul van Zuidwijn, zo berichtte mij een anonieme fax.…

Margarita prinses geeft de pers de verzekering ik gaf voor die ton geen enkele handtekening en voegt daaran toe wel/niet uit berekening ik ben met permissie het kind van de rekening…

Maar zijn geliefde Margarita zal hij er nooit meer mee terug winnen, wat zijn tragiek onderstreept. In zijn leenhuis in een eenzaam, Portugees landschap bestelt hij bijna iedere dag een pizza Margarita, terwijl hij vegeteert op kosten van zijn vrienden, dus dat had Bernhard wel goed gezien of in dit geval voorzien.…

Geen Reinout, Tooske, geen Jamai en Jim, De kwestie Margarita lijkt verflauwd, De oorlogsdreiging is al uitgekauwd En langzaamaan is er steeds minder Pim. Mij zal de saaiheid deze week beklemmen En dan moet ik ook nog alwéér gaan stemmen.…

Margarita smult en vraagt heel fijn, 'Wie wil er nog een glaasje E. De Roy van Zuydenwijn?'…

Weer schijnt het Jesus Gil y Gil te lukken Dat hij in Spanje aan de cel ontsnapt, Want van de schurk, arglistig en doortrapt, Verdwenen plotsklaps alle rechtbankstukken. En toch is die verdwijning niet bijzonder: In Jesus' naam gebeurt zo vaak een wonder.…

Ik heb heel lang niets van mijn moeder gehoord. Ik hoop dat zij het heel naar vindt en binnenkort een stap neemt om mij te helpen.…

(voor Amrita Sher-Gil (1913 - 1941)) Jij bent geboren op 3 januari 1913 in Boedapest. Jouw vader was Umrao Singh Sher-Gil Majithia, een Indiase Punjabi Sikh, aristocraat en geleerde in het Sanskriet en Perzisch. Jouw Hongaars-Joodse moeder was de operazangeres Marie Antoinette Gottesmann.…

Zeg Edwinlief, we moeten weer eens scoren Na Mabel en die buik van Máxima Ik trek een plan uit onze actiela: Laat opa en die malle Maartje horen Geen rechter vreet dat, maar het slaat precies Zo in als Charlie bij PR de Vries ------------------------------------------------------------------ Prinses Margarita en Edwin de Roy van Zuydewijn…

Woedend trap ik tegen stoelen ook de kasten gaan eraan Krijs de dingen van de muren En gil wanhopig neem me mee Trap de muren aan gort voel een ongekende kracht Stamp de bank tot een tapijt en gil wanhopig neem me mee De woorden vliegen uit mijn keel een gebaar van verdrtiet en pijn Bid wanhopig tot het geen wat ik geloof Voel me verloren…

een gil Steek Het mes snijdt Door zijn zachte warme Baby huid Bloed overal Veel bloed Diep rood bloed Maar niet aan mijn handen Hij moet het niet wagen Iets te doen Want anders…… Mijn lieve broertje…

het luchtruim is ontdooid, de wind werd zichtbaar aan de wand, waterzucht en spataderen ontsieren de oevers van verlaten wensen, de onderhandelingen waren afgesprongen en de vlaggen gestreken tot grondniveau, de fanfare speelde met lijf en leden haar stuk 'Gratis Toegang tot Kasteel en Park' daar hoorde ik voor het eerst de gil van de boterbloemen…

een auto, een gil, niets...…

Het is doodstil, dan ineens een gil. Een gil uit mijn mond. De lucht is grijs en grauw, toen ik dacht was ik maar bij jou. Avondkilte, doodse stilte. Zo alleen, niemand om me heen. Regen stroomt van het dak. Een traan over mijn wang, duister in de gang. De lucht is grijs, niet blauw, en ik dacht, was ik maar bij jou.…

Je kon je lichaam niet liefhebben. Je kon niet houden van je zachte haar, van je witte, rechte tanden, van je nog mooie en florissante gezicht. Je vertrouwde je lichaam niet toe aan het lichaam van je geliefde of aan het warme, donzige, koesterende bed, maar aan de harde koude stenen toen je je had laten vallen vanaf de zeventiende verdieping. De stemmen…

Mijn laatste gil, verstomd. Het blijft, ...stil...…

Gust Gils overleed in 2002. Hij ligt begraven op de Schoonselhof te Hoboken, vlakbij Herman de Coninck. Posthuum verscheen zijn dichtbundel 'Spookpijnen'.…

Een korte gil. Ik kijk je aan, je schrikt, ik huil. Jij nu ook. Je gaat weer zitten. Stil. Heel stil. Samen op de bank. En na een paar minuten stilte, leg je je hoofd op mijn schouder. Ik zap weer verder en zeg heel zacht... ...Ik ook van jou...…

Duizenden mensen om me heen Iedereen die me ziet, niemand die naar me kijkt Ik gil, ik schreeuw Iedereen die me hoort, niemand die naar me kijkt Duizenden mensen om me heen, en toch voel ik me zo alleen…

De nacht en de mist vertrouwen elkaar met de stilte als een wens die ik mag verbergen in de schaduwen die mij weerloos volgen wanneer ik niets meer achterlaat dan de gil die ik altijd hoor als ik mezelf weer met nachtmerries vermoord…

ongedurig gespannen zaadjes op zoek naar donker licht en warme levenspaadjes een gil, een zucht eerste verzorgingsplicht omarmende levenslucht niks meer te dromen voor de realiteit gezwicht niet aan te ontkomen…

Ik schreeuwde in Ahoy' eerst nog voor Esther In Thialf juichte ik voor Wennemars En had mijn gil voor Jim al iets bizars Mijn oerkreet voor Jamai was nog funester Dus provinciale bobo's: tot mijn spijt Ben ik mijn stem vandaag dus even kwijt…

Die moeilijke woorden ze lagen op mijn lippen maar geen mens die ze hoorde Kon ik ze maar zeggen had ik maar het lef om alles uit te leggen Maar ik blijf stil hou mijn mond goed dicht hoewel ik van binnen gil Ik kon het nog niet maar eens zal je weten waarom ik hem verliet…

Ik schreeuw, ik gil M’n stem blijft stil Tranen, emoties Ik wil, ik wil … Ik wil jou, bij mij Zij aan zij Strelen, kussen Héél dichtbij Gevoelig maar waar Raak jij m'n snaar Verboden, verlangen Het ultieme gevaar ...…

Het enige wat ik vrees Is dat ene moment van de dag Het hoeft maar 1 beweging te zijn 1 geluid Of jij staat op En loopt naar me toe Een klap Een schop Een gil Geschreeuw teistert mijn oor Dan ga je weer zitten En eten we verder...…