Alle inzendingen over Memoires ebben weg

Mijn memoires ebben weg. Godlof, ik heb niets tegen Korsakov! Leef in het nu!, dat is een hele kunst!…

Ik wil je zo graag duidelijk maken, dat jij me hebt weten te raken Dat je een plekje hebt in mijn hart, en dat je me steeds meer verwart Nu nog de woorden zien te vinden, om jou voor altijd aan me te binden En je voor altijd aan mijn zijde te hebben, zodat de onzekerheid weg kan ebben…

De roep van de golven het duister van de nacht verdringen gedachten ik voel een woeste kracht Nietsontziend stamp ik door mijn stappen happen zand zelfs de scherpste schelp ram ik pijnloos aan de kant Het diepe verlangen naar het eindige trekt ontsluit het zilte zeepad laat voeten bodemloos Tranen ebben niet weg stromen als een vloedgolf…

Mijn laatste hoop wil ik sterven in vleugeltranen, een zwanendans; de golven die mij zullen erven ebben zacht weg in schitterglans.…

Ik schrijf mijn memoires en wat mij opvalt is een gevoel van schaamte dat mijn hele leven geduurd heeft. Ik schaam mij terwijl er niet zo verschrikkelijk veel reden is om me te schamen, toch?…

Alle wel en wee is maar vloed en ebbe. Ik wil niets meer hebben en leg de schelp weer neer bij de zee.…

ik ga naar zee kom je mee vroeg zij langs de schuimkraag op het strand vindt je mij in een glooiing van fijn zand vlakbij veelkleurig streek een vlinder op haar dij ik ben niet kleurenblind lachte zij ik ben als ebbe en vloed zei hij ik ben lenig als de wind zei zij.…

je ligt allicht voor alle eeuwigheid in 't stof der dagen te wachten tot de zon nog één keer je genade geeft blootvoets kaal geschoren verminkt tot in het bot gebroken de zee tot troost bij ebbe en bij vloed beweent je kroost.…

Heerlijk, languit in het gras Tussen bloemen en madeliefjes Heerlijk languit, zonder jas Overdenk ik mijn memoires... Zacht verwaait de wind mijn haren Zoemt een bijtje door de lucht Heerlijk energie vergaren Heerlijk in de buitenlucht...…

als een dichter sterft bij leven heeft de ebbe zich te vroeg doorgezet en verschraalt het kunstig zinnenweven tot knopen van een versleten letternet hij teert slechts op zijn scheppend verleden dat stilaan zo zijn glans verliest een poëet dient tot de dood zijn rijmen te smeden: een onvoltooid vers is waar hij voor kiest…

De sneeuw kleurt mijn haar, een landschap, in samenspel met die memoires…

Het werkelijke leven ken je slechts als je behalve Mandelstams memoires ook onderkent dat Pietje Keizer waar is.…

Het schrijven van memoires betekent van iedereen kwaadspreken behalve van jezelf.…

Hoe dikwijls al herkende ik de ebbe van dit tij maar 'k wil niet leren... Ik tart de overvloed al is het met verscheurd gemoed. ------------------------------------------------ Uit: Herworteld leven…

Vogelenzang en eeuwig water, altijd weer ebbe en vloed maar diep besef van de Ene die allen in allen begroet. Hartslag die duurt maar rustig wordt als het water golvend en kabbelend slechts nu, nu.... niet later. .…

Er staat in Bill Clintons memoires Dat elke stagiair een gevaar is Want als hij zo'n vrouw Weer aanraken zou Dan weet ie dat hij de sigaar is…

Bill Clinton schreef in zijn memoires Dat wat er gezegd wordt echt waar is: Gedraagt een stagiair Zich eens ordinair Dan denkt ie dat hij de sigaar is…

Een waarzegster vlakbij Linares Vermeldde laatst in haar memoires: Al heb ik voorspeld Wat 'n voorspel voorstelt Mijn man zegt steeds dat het niet waar is…

Zijn schip trotseert koppige golven die hem schuimbekkend vervoeren naar gapende muilen die verbolgen hun helse zwavelnev’len boeren uit een vloed van tijd gedolven wiens stromen wurgend snoeren om van het ebben lucht te kolven tot eeuwig gittering gaat floeren doelbewust wendt hij de steven koerst naar de kille bondgenoot willig volle…

Een vogel klapwiekt hoog boven de bomen die nu nog zonder groene blad'ren zijn - hij vliegt zo vrij en blij en zonder pijn alsof het leven enkel hoeft te dromen - maar plots komt er een donk're wolk voorbij en fluistert over 't wisselend getij.…

Ons leven is een gaan en komen, een ebbe vaak en soms een vloed, en ieder mens heeft zo zijn dromen, slechts liefde maakt dit alles goed.…

Waar het tij zich keert de vloed me neervlijt als een drenkeling aan de warme witte ebbe-stranden van liefde. Waar ogenblikken zich in eeuwigheid vertalen verlatenheid een zegen is en wind oor-strelend als liederen van liefde.…

zoals de wegtrekkende zee in snokjes stuiptrekgewijs afstand neemt van strand en vasteland zo neem ik afstand van jou: de vloed is uitgewoed de tsunami van passie passé tijden van ebbe strekken strand tot arena voor verbaal gevecht beslecht in afweer en afkeer in ijzige kilte ontvouwt zich beklijvend besef van schrijnend gebrek aan…

Ons leven is een ebbe en vloed van ooit bereiken van wat de ziel vervult en leven geeft. Na één moment van pure zaligheid zal blijken dat wat ons draagt en blijvend toekomst heeft voor weemoed en verdriet hier spoedig weer moet wijken, - opdat ons hart nog meer gegeven leeft?…

En 't ebben* lokgewoel drukt zich zijn kop...…

Op weg zijn wij allen naar een moment. In de tussentijd denkend wie jou kent. Wie zal er zijn op de grote dag en wenen omdat je daar zo lag. De enige vraag die zo lang smacht. Wie zal er zijn, hoe word je herdacht?…

De bange ogen Van een klein meisje De luide misthoorn klinkt Silhouetten In het duister Door emoties verminkt Lucratieve schoten Van de jagers In het zwart Machteloze kreten Van een brekend Kinderhart De memoires Aan het slagveld Waar haar stille dromen vielen Met als onzichtbaar monument De ravage van hun zielen…

Meisjes? dat is niets voor mij. Als zij lief doen, moet ik lachen, als ik lief doe, lachen zij.…

Le temps me semble ouvert et bleu, ce temps trop tôt et chaud au cours d'une promenade au bord de la mer pendant mes réflections de velours du matin. Je vous rencontre à ce moment: dans vos yeux je trouve le tonnerre d'un ton brûlant, vos yeux sont riches d'un gris illuminé et d'un azur en fleur qui me monte à la tête. Est-ce que j'…

nu zoveel zonnewijzers later had ik sterren op je bed gelegd er zeker zacht iets bij gezegd uit handen van een maangedicht beetje voor beetje geborgen uit je verborgenheid gelicht waarin ik duister toen snel mijn angst verbond met zwarte zwachtels zwakte om, ja wat waarom om, om en om je witte windsels niet openlijk te willen zien dat…