Alle inzendingen over Mijn Lief ik min uw

Een kleine vier eeuwen scheiden mij van haar; toch heeft ze mij doen warmlopen en zeg ik haar graag: mijn lief ik min u!…

Een van hen ben ik.…

Was ik maar een dichter, dan kon ik dichter bij jou zijn.…

mijn milde lief van en aan de zee bent min of meer mijn min ook al verroer je niet jouw vin, jij blijft mijn perpetuum mobile oneindig ben ik aan jouw zij niet om mijzelve op te dringen maar je te dragen naar dat hoogste tij waaruit alles kan ontspringen ik zal jou in bevrijding laten gaan zonder er vanzelf ontzield aan waterkant te staan…

Ik zie op mijn oude handen - hun taak is bijna gedaan - Brachten ze eer of schande? Brachten ze zegen aan? O mijn handen! Mijn handen! Nu moeten ze spoedig vergaan. Ze hebben al rimpels en vouwen, vlekken bruin, die geen water wist. Ach! Al te groot vertrouwen! Wat hebben ze vaak zich vergist - Mijn handen! Mijn handen! Hoe dikwijls hun…

ik wil je opsluiten in de omhelzing van m'n armen ik wil je vastpakken om nooit meer los te laten maar ergens diep vanbinnen weet ik dat het niet kan niet jij en ik wel jij wel ik niet wij…

Ik ben op zoek naar mezelf en ik ben zo moeilijk te vinden. Het is zo frustrerend. Ik kan me er zo over opwinden. Waar is mijn eigen ik? Ik ben niet wie ik ben. Hoe verander ik dit toch? Anderen kennen me niet zoals ik mezelf ken. Ik zou het zo graag laten zien. Ik zou hier zo graag over praten maar hoe begin ik erover, want niemand heeft…

Als het leven je ontglipt en de dood is zo dichtbij dan verdwijnt de woede en voel je je vrij De strijd is gestreden je hebt je best gedaan de pijn zou verdwijnen je wist dat je moest gaan……

Daar zat ze, daar, op de koude grond. Zo koud door de zon die, daar niet meer leek te schijnen. Ze wachtte daar, daar, op de koude grond. Ze wachtte, tot iemand haar halen komen zou. Zij wachtte daar, maar het leek of niemand, ooit meer zou komen dagen. Gegrepen, gegrepen door die vreselijke kou, die vreselijke kou van de oorlog.…

Wat gebroken is kan je lijmen Dan heelt het nog misschien Maar het wordt nooit meer zoals vroeger Want de barsten blijf je zien…

Geen kloeke ogen die zeggen of uit gaan leggen Noch woorden en ook geen klanken die mijn zijn bedanken Niet eens gelul of boos gebrul Geen razend handgebaar Ach, m’n lief Stoot die deuren open Haat of min mij niet alleen maar alles om je heen…

Zydy van minnaers smert een onverzaedlijck vraetjen, O Min? so gaet het my noch al voor wint voor stroom, Hoe naeu men waect mijn lief met grendelslot en boom, Ick stae noch niet met u in 't alderquaedste blaetjen.…

Ik voel me niet te min om met leedwezen te melden dat Armand niet meer is. Een periode gaat in rook op.…

O, mensen het is nu eindelijk zo ver De indentificatieplicht, misschien volgt er de ster De veertiger jaren komen langzaam in zicht In 2005 is er weer indentificatieplicht. De veiligheid wordt,zegt men, hierdoor beter Een kaart om je nek aan een touwtje of veter Toen zei men ausweiss nu pas of kaart In je vrijheid beknot, in razende vaart.…

Hoop loert altijd. Hij ging volkomen onder in de onbeduidendheid van een geliefde vrouw.…

Ik heb U lief mijn heerlijk land mijn mooi geboorteland ik min de eenvoud en de schoonheid 'k heb U mijn hart verpand. Maar langzaam gaat 't tanen hoe zeer het me ook spijt de bossen en de heide de duinen en de zee raken hun schoonheid kwijt.…

Bezint eer ge bemint.…

Vaarwel, Clary. Mij zult gij niet meer zien. Ik zal u mijden, zelfs tot in uw dromen. Gij waart mijn droom, voor ik u had gezien. Gij zijt uzelf. Ik minacht u volkomen.…

in enkelvoudig onbegrip schrijf ik mijn laatste brief omzeil daarin de laatste klip “waarom heb ik niet lief?”…

Wat keert gij En weert gij De listige Min Van rijpende boezems? Hij raakt er toch in! De kruiper, De sluiper Houdt ijverig de wacht. Hij ligt op zijn luimen, Bij dage, bij nacht!…

Oh, de wind en het stille, het wijde En mijn vissenstaart die weer beweegt Nu het zand van mijn huid is geveegd En mijn haren weer glanzen als zijde Oh, de golven, de meeuwen, de kliffen En het schuimende, speelse gespat Dat ik door alle pekel vergat Maar zich toch in mijn ziel wist te griffen Op het eiland van Groene Smaragd Waar de wegen…

Hij stal voor z'n moeder een brood want hij had z'n moesje zo lief. Haar man had haar verlaten liet haar achter met een groot gezin ze wilde niet gaan bedelen want dat was haar te min. Toen is het ventje gaan stelen want zijn buikje deed zo zeer heeft het brood naar huis gebracht nu hadden ze even geen honger meer.…

Och Meester, die de tijd met uren af kunt meten, Gistr'avond miste gij en had uw kunst vergeten: Wel vier maal sloeg de klok in min dan een kwartier. Maar na mijns Liefs vertrek, doordien 't begon te dagen, En heeft de klokke boven zes maal niet geslagen, In ene tijd, docht mij, van twalef uren schier.…

Hij vindt mij te min, maar ach...…

Des middags steekt de Zon, die zoet is als het daagt*, Zo wast* der Minnen brand*, hoe men ze langer draagt. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - dag wordt neemt toe Liefdesvuur…

Houd uw eerste lief in waarde, eer ze met een volle zin; ’t Is een Hemel op aarde, Zo je paart uit rechte* min*. -------------------------------------------------------------- er bestaan slechts eerste liefdes (lichamelijke) verlangens oprechte liefde…

schreef ik op een linde, Ik sneed in een pompoen de naam van mijn beminde; Het schrift was eerstmaal teer*, men zag daar anders niet Als dat het groen gewas beschreidde mijn verdriet: Maar als* ik naderhand hier weder kwam getreden, Toen stond ’t uitgepuild* al wat ik had gesneden; Dies* riep ik overluid*: dus* gaat ’t met de min…

Ik min u teer, o lief, o aanvallig wezen! Vond naar mijn hart bij U ook wedermin! Dan was de wond daarbinnen dra genezen: Nu bloed ik dood, om U, mijn zielsvriendin! En evenwel, ik wil daarom niet treuren: Voor u te sterven, engel, is zo zoet! Zo gij slechts nu en dan mij op woudt beuren Met énen blik, wanneer ik u ontmoet.…

Ik wou dat ik een dichter was, dan kon ik dichter bij je zijn.…

Margriete Lief! mijn hart en wense van mijn leven*!…