Alle inzendingen over Monoloog van zelfing

Goedemorgen jonge meneer. Obert het vandaag in deez’ appetijtelijke nazomer en heb je Joris Pennestip toevallig gezien? Of zit-ie weer achter vrouwe Bubbeltjes in Blookerdroom aan? Ach ja het is niet normaal meer,allemaal stadse fratsen: Men kent de frontières kennelijk en echtelijk niet meer dat zwerft en schuimt lonkt en lummelt maar Het…

wat zij zegt: ik heb hem niet weggestuurd onze liefde zond hem heen liefde... waar geen ruimte was misschien in een ander leven maar vind ik hem dan ? draagt de wind onze schepen uiteen of tot elkaar wat de zee zegt: ík draag de schepen maak de wind geen verwijten want dát ben je zelf kom, spiegel je in mij ik zal je de diepte laten…

vreemde droefheid bouwt muren rond woorden en steeds vaker ben ik de schaduw van iedere dag onder bomen en wolken dicht gewaaid krom ik mijn handen rond het eenzame lied over druppeldiepe stenen en rauwe monden schuurt het zand de hese zinnen van vogels die ik niet herken maar stroomafwaarts huilen achter de schaduw…

de Boboïne ontbiedt haar vazallen in het Palazzo Grandanuna ontstemd valt zij met de deur in huis krabbelt overeind en staat dan in haar hemd de groep te woord een monoloog verwijzend naar het be(ge)leidsplan dat de Boboïne ijverig ijdel en trots een half jaar eerder presenteerde van haar onderhorigen een luisterend oor: ‘wij hebben even…

liefst wil je ieder vrouwtje omdat het uiterlijk zelden te wensen overlaat vergelijk maar monologen doen heel wat middels liefderijk jeugdsentiment…

'haringkop' Of, ook een Vlaardingse "vleet" Daar ben ik dus geboren een stad die ik niet licht vergeet Mijn kindervoetstappen liggen daar Ze zijn wel uitgewist De wereld heb ik rondgereist maar ben geen chauvinist Elk plekje waar ik heb gelopen brengt herinnering omhoog En, al die plekjes wil ik bezoeken en houd daar dan mijn monoloog…

je aarzelt te lachen als zovelen het niet laten je glimlacht met ogen zoals niemand twee monologen je aarzelt te kijken of te zien en misschien misschien is die zwaar ogende afweging je ragfijne pracht?…

nu lange monologen zijn vervlogen kijken de honden op, herkennen dit als simple waste of time.…

ik ben niet meer in mij maak me los van mijn lichaam bevrijd me van mijn dromen niemand zal me nog raken in mij aan mij tenzij het stof, het overschot de slaap van het leven niet in jou niet naast jou maar in monoloog met de aarde vergaan zal ik in zomers voorbij ver zal ik gaan van mensenstromen…

Zijn eenzaamheid is vervlogen voortaan zijn al zijn eenzame monologen spraakzame dialogen.…

Eentonige monologen, om middernacht. Een gaan en komen, van melancholie. Eenzaam en gelaten, draaglijk de klap. Leven is niet van deze tijd, sterven des te meer. Verpulver de bergen, drijf ze in zee.…

haar jurk had een split waaruit een been verscheen ongenaakbaar stapte dat de wereld in zij er achteraan met alles wat ze had ogen vol mensen verhitte wensen een sensuele stem haar borsten daagden uit door zich te open- baren in een niet te evenaren monoloog ze was de koningin de heren in een kring druk doende haar te imponeren…

soms raak ik mijzelf kwijt in mijn treurige verzen aarzelend stap ik rond in afwezigheid oneindig op zoek naar stukken van puzzel klinkers raspen in monoloog boosachtig begaafd in een onstuimige halsopening van rake typeringen waarin frisse winden waaien in nieuwe beelden van expressie overwoekerd in het licht…

druppels aan het glas een sigaret ligt nog te smeulen ik peins en merk nu pas hoe stil het was, de rook ze kringelt traag herinnering vervliegt dan blauw in vluchtigheid naar morgen de stank is grijs vandaag in stugge stilte schreeuwt de tegenstand ruzies worden ongehoorde monologen er is geen open hand we dwalen in de tijd…

weduwlijk beweegt ze richting marktkraam bestelt er kaas, een halve portie dat is voldoende nu zoals het tafelkleed net past op de hoek van het tafelblad en groot genoeg is om één bestek te dragen ze oefent in haar monologen waar vergissen nog menselijk is als ze zich omdraait en vraagt -vind jij die blouse ook mooi- en ze weer…

Meestal leeg en onverlicht is zij de rest van het jaar een verticale doodskist die slechten-ter-been- droog houdt en af en toe schreeuwt iemand in haar binnenste een monoloog omdat hij de verbinding niet vertrouwt. Maar meestal leeg en altijd onverlicht kent zij dan toch haar moment van vrolijkheid.…

J. verlangde erg naar jazz, te- rug, ik zeg J. jazz bestaat alleen maar in je hoofd en zelfs daar nog niet eens, dat weet J. wel, tenslotte ook J. heeft ooit geloofd in schoonheid. Langs de muren druppelt J. naar binnen ook deze keer zie ik ergens tegen op, tegen alles, tegen deuren die maar langzaam dicht lijken te willen slaan, tegen…

Wij zijn, mijn lief, twee werelden zo ver uiteen als aarde en morgenster en zo tot eenheid omgedicht als twee profielen van een gezicht En samen zijn we van de kleine smarten tot in de zeldzame festijnen van ons beider leven wat valt er nog te geven? Jij kent als ik dat panische gevoel jezelf te zijn en tevens doel van de geliefde, even…

Het was vrijdag, de laatste dag van de lesweek, iedereen kijkt naar die dag uit. Waarom? Omdat we dan les hebben van Prof. Dr. H. Pleij, de “godfather” van de Nederlandse historische letterkunde. En als wij les hebben van Dhr. Pleij willen we niet gestoord worden door een groep scholieren, uit alle delen van het land gekomen net als wij, die voorlichting…

Geen enkele echte vent zal het toegeven, maar het is statistisch bewezen dat 80% van de mannen zijn penis te klein vindt. Het is natuurlijk de schuld van de porno-industrie waar een geslachtsdeel ter grootte van een kinderarm de standaard is. Heren, laat me jullie geruststellen met het feit dat de meeste vrouwen er totaal geen belang bij hebben…

Tot midden in de nacht konden zij mij aanstaren, wanneer Catherina luisterde hoe ik mijn lange monologen uiteenzette. Die monologen raakte haar niet. Ze snapte mijn teksten niet of ze boeiden haar niet. Ze luisterde naar geen woord, hoeveel ik er ook sprak. Ze keek alleen maar naar me.…

zou mijn monoloog van een glim- worm willen houden voor jou je als een zonnebank vol energie laden en de aanmaak van vitamine D bevorderen tot je humeur opnieuw straalt als een pasgeboren zon met jou is het leven te verdragen zonder jou verlang ik je te zien en och ik ben er ook niet knapper op geworden, de winter knaagt aan mijn merg,…

dan komt de monoloog naar voren, zet zich en staren vele ogen hun monden open zo klinkt de luister soms onderbroken en kucht de stemming zich vervelend droog want de podiumparkiet kwettert zijn verdriet soms gezwemel naar de sterren in de hemel zijn gebeden uit een ver verleden worden hier nooit verhoord enkel verstrooid aanhoord…

'k Wil wandelen in het grote bos Waar bomen staan, heel hoog En vogels zingen op een tak Dan fluit ik er ook op los en houd ik in mijzelf een monoloog 'k Wil zwemmen in een heel groot meer Waar vissen zich vermaken, en ik zwem daar dan tussenin, om me daarna weer droog te maken Dan wil ik liggen in het gras en staren naar de zon Die…

op zondag in het dwangbuis van de kerk twee jeugdigen als vissen op het droge verketterd door verblinde demagogen en angstig voor de zwaarte van het zwerk de leraar met die lange monologen verbood ze om te lezen in een werk met op het kaft twee blije vinkenogen ze moesten naar de burcht van Bloem en Perk ze droegen stil hun last, ze waren…

Dan zweef ik over wolken, roze, rood en donkerblauw, start ik een monoloog van hartstochtelijke woorden. En ik, als kleine, witte vlinder, drijf zachtjes op de poëzie, de onvervalste leugen. Ik zing melancholieke woorden, En droom zoet, zoals zo vaak Mijn passionele liefdesdromen.…

stilte moeizaam in iedere zin bewaard jouw handen zijn zo moe beschrijven elk gemis berusten zinloos zwevend in kilte van betekenis de stilte draagt het lijden voegt zich bij de tijd schaduw breekt jouw glimlach verminkt doorheen de strijd och wacht niet tevergeefs woel niet in lege dromen steeds smaller wordt het pad door zilte monologen…

Deze week zag ik op CNN Trump een monoloog voeren tegenover een niet in beeld gebrachte groep mensen. Hij deed dat in het gebouw van het Ministerie van Justitie, iets wat ik nog niet eerder had gezien dat een President die locatie koos.…

ik schuif langzaam de gordijnen toe en sluit de wereld buiten zie nog even het licht van een lantaarn dat zacht schijnt door mijn ruiten de eenzame schemerlamp in de hoek werpt schaduwen op de muren als decor van mijn eenakter waarvan ik nog niet weet hoelang mijn monoloog zal duren ik fluister woorden op dit wazig toneel verbeeld…

Niet langer zijn het dan monologen maar gemeenschappelijke oorden. Onder de pseudoniemen Arensoog schrijf ik op gedichten.nl. Proza wordt dan eerder onder de naam Erembrecht Niemandsland op Nederlands.nl geschreven.…