Alle inzendingen over Myriam Bruyn

Tijdens het Goudse Lichtfeest hebben we elkaar voor het eerst en helaas waarschijnlijk voor het laatst echt liefdevol omarmd. Ik vind het een zeer verdrietig feit dat jij onze woonplaats gaat verlaten en dat je van plan bent om voorgoed naar een Italiaanse commune te gaan met mensen uit alle windstreken. Maar mijn verdriet mag jouw bewegingsvrijheid…

vertelt Myriam me trots. Ze hoopt in de toekomst biodanza te gaan geven aan mensen met kanker.…

Het pand van Kapsalon "De Bruyn" neemt nauwelijks een opvallende plaats of positie in te midden van de troosteloze bebouwing aan de Tilburgse Broekhovenseweg. In het interieur overheerst de kleur bruin, geheel in overeenstemming met de naam van de zaak.…

Zal humane klonering betekenen dat we onszelf steeds vaker tegen zullen komen?…

Je was gefixeerd op je lichaam en je vergeleek jezelf obsessief met Myriam. Je begon amfetaminen te slikken, waar je al snel aan verslaafd was en waardoor je leed aan euforie en aanhoudende slapeloosheid. Bovendien had je te kampen met een borderline persoonlijkheidsstoornis.…

Myriam was jouw tegendeel; mooi, blond en perfect, volgens jouw moeder was zij ideaal, ze deed alles goed, ze stotterde niet, ze had geen astma en ze maakte geen problemen op school. Jouw ouders leden onder de wreedheden van de nazi's en de vermoorde familie in Rivne. Die doem overschaduwde de kindertijd van Myriam en jou.…

Zorgvuldig ligt een deken wattig om het Ochtendgloren de omgeving klammig ingepakt. Hoort! de nieuwe dageraad is niet bang, komt toch op gang zij het wat laat. het gevecht om warmte nu verloren doet de Zon het vandaag op zijn gemak. Hij heeft het al bekeken: "Morgen wordt een nieuwe dag geboren."…

Lopen hele einden lopen lopen naar het water lopen naar de bron de bron vol helder water waar het dromen ooit begon dromen over het leven dat het leven beter kon. hopen dat het beter kan al is de toestand hopeloos is het uitzicht troosteloos kinderen hongerig brodeloos ouders ziek en moedeloos. denken dat het beter kan in de hete zon…

"Photo" beeld moment levenstijd fractie licht In archief voor eeuwigheid vastgelegde sluitertijd door en in herinnering subjectief vergroot naar oneindigheid.…

Muziek weerklinkt aan alle kant en als op vleugels vliegt het geluid tot de hoogste spant almaar hoger zwevend verder nog de studio uit. Het weet menig obstakel te vermijden brengt de lucht slechts even in beroering verspreid zich door het ganse land en laat de mensen beven in extatische vervoering. Pas wanneer de laatste noten zijn gehoord…

Begin jaren 1940 was jij lid van de dansgroep van de danspedagoge/choreografe Myriam Winslow (1909 - 1988), het eerste, Argentijnse, moderne dansgezelschap. Myriam was de dochter van een rijke industrieel uit Boston en zij trainde bij Ted Shawn, Mary Wigman en Harald Kreutzberg.…

Je stem, ik luister nog steeds ernaar in de nachten en dagen waarop ik jou zie staan De stilte in je ogen het is dieper dan in je leven toen je zo gezellig nog meepraatte Mijn hart is genegen en de druppels traan stromen neer wanneer ik jouw naam nog fluister…

Soms loop ik zonder doel rond in rondjes die vierkanten lijken Ik ga nergens naartoe geen plaats om heen te gaan weet enkel waar ik vandaan kom Of is ook dat "onderweg" geweest?…

Hier zit ik dan herschrijf 't lied van verdriet dat ik nooit zingen wilde M'n emoties draaien rondes door m'n hoofd nimmer geloofd dat zingen m'n gedachten stilde Ik volg de noten schrijf mijn woorden op akkoorden waarvan ik nooit dacht ze te spelen Maar toch doe ik 't ik zing en schrijf blijf dolen op nieuw gevoel dat ik…

Ik drijf winter laat je lichaam wachten wil enkel zomer schrijven in je gedachten Lente droomt niet langer in de zachte herfstgeuren Laat mij jouw wereld met streken kleuren Mag ik penselen kleuren in de onmogelijkste pracht Ik zal zelfs zwart-wit Laten schitteren in deze nacht…

Ik draag stenen als last op m'n rug, waar werkelijk zorgen zijn Ik wilde ze eens verpulveren, vernietigen maar ze bleken te hard Ik kon ze niet kwijt vond enkel meer op m'n pad en dacht dat ik ook die moest pakken Ik verzamel stenen maar op een dag worden ze te zwaar…

Winter schuilt in haar gebroken vleugels Met zachte tederheid verbergt zij haar tranen die zacht stromen Ik zit en luister naar 't lied van de zwaan dat spreekt in mijn hart verlang naar warmte ik wil haar stem horen 't Verdriet dat sluimert in 't lied van de zwaan die nooit liefde heeft gekend Ik aanschouw je vleugels machtig…

Winter is mij gepasseerd zonder blik waardig te gunnen aan mijn verlangen naar de warme zomer Ik stond alleen, verlangde naar de warmte van samen maar de stilte was enkel wat ik krijgen kon Waar was je toch in die lange nachten vol van verdriet en simp'le eenzaamheid Ik wachtte op je lach die als een zachte kaars kon branden…

Ik geloof en volg 't hart dat al lang straalt in alle zeven hemelen tegelijk En jij? Voel regendruppels vormen tot de zilte zee die over mij valt Ik zal haar splijten tot enkel aarde droger is dan de woestijnen En dan zal je mij geloven op mijn woord dat ik, ja ik een kind van God ben...…

Dromen draaien rond mij in een wereld van zachte poëzie als de letters mijn pen vinden; mijn woorden zullen ge- en herschreven worden Maar enkel door mij De wind zweeft mee met mij langs de laatste zee van talloze emoties - waarin wij duizend dromen zullen beleven- en neemt mij naar de mooiste zonsondergang van mijn leven Maar toch…

Ik mis de scherpte van mijn woord de spitsvondigheid in 't schrijven waar er ooit gevoel lag in poëzie kan ik nu slechts twijfelen over hoe ik er nog één draai aan kan geven -zonder driehonderdzestig graden te draaien- Trouw blijvend aan mijn gedachten wil ik mijn gevoel niet dichten doch openen als een ontluikende vlinder in een passioneel…

Op bergtop en dalende paden dolen over stormende zeëen waar bliksem stormt en wij, wij één kunnen zijn in een geborgenheid die het verleden kent als in duizend visioenen De nachten zijn duister enkel roodgloeiende kolen lichtten nog jouw gezicht -het kampvuur vertelt nog de mooiste verhalen, echter ik, ik droom van jouw glanzend zicht…

Wanneer ik de hoornen zie lichten over de barricades van je leven sluit ik mijn ogen en zie je stille tranen van binnen Wanneer ik de witte vachten voel langsstrijken onder mijn handen en de eenhoornigen mijn ogen vertederen wens ik je alle sterkte toe Wanneer ik in hun ogen kijk, eenhoornen van de nacht, schitteren zij nog mooier dan…

Ik proef 't laatste verdriet op de bries van laatste lenteregen hoor de haan spreken tegen het eerste ochtendlicht De treurzang van lente droefheid in puurste vorm draaien zich in hondertachtig graden geven de wereld een nieuw gezicht De mooie cirkels die eens zo moeilijk draaiden, ze zijn in mijn leven gekomen als rimpels en zullen…

Ik zit in 't gras en kijk hoe wolken zich verdelen en mij in gedachten nemen naar de zeven hemelen tegelijk De zon brandt achter hen in zachte sluimer zal zij schuilen achter 't grote bos met de den waar regen in tederheid zal huilen Vind mij daar m'n vriend bij de beek van mijn verdriet dat ik nooit heb verdiend Jouw woorden zullen…

Wanneer ik je handen pak met de mooiste gebaren zal ik je kronen tot koningin der tedere gevoelens van liefde Je ogen zullen weer prachtig zijn als helderblauwe zeëen waarin ik voor altijd zou willen verdrinken Als ik je stem hoor, vol van de puurste liefdevolle momenten wil ik de wereld aan je schenken op m'n knieën, als je wilt?…

Stilletjes hoor ik hoe haar stem mij roept in dromen die voorbijgaan waar is ze, mijn ijskoningin? Haar stem is koud als een scherpe wind van winters wit Mijn hart slaat over bij 't zien van haar blik Haar lippen zal ik voelen als pegels die snijden door m'n toch al zo koude bloed ze zal mij vinden waar ik me ook verstop De…

Letters dansen rondom mijn blauw-schrijvende pen die niets anders wil dan liefde voor je beschrijven Ik volg met ganzenveren de tekens waar niemand ooit verhalen in zag tot ik jouw glimlach erin zag verschijnen Ik dans met letters in 't rond langs de ongeschreven wet van liefde waar ik ons weer terug zal vinden…

In de stille harten dreef hij mede de nacht in, tegemoet de einder waar hij enkel geniet van de donkerte, de inspiratie van het genegen woord - en de stilte alom – Droef glimlachend schreef hij, over liefde die hij nog niet gekend had, hunkerend, verlangend naar die warme hand en bij het zetten van de laatste punt krulde het papier, nat…

Ik vertrok naar het Belgische Willebroek, waar de vroeger zo bekende cyclist Polleke de Bruyne woonachtig is. Deze pedalist pur sang zou mij ongetwijfeld wel de nodige adviezen kunnen verstrekken. Hij ontving mij met open armen en zag meteen al waar het bij mij aan mankeerde.…