Alle inzendingen over Nabij

ik ben niet meer in mij maak me los van mijn lichaam bevrijd me van mijn dromen niemand zal me nog raken in mij aan mij tenzij het stof, het overschot de slaap van het leven niet in jou niet naast jou maar in monoloog met de aarde vergaan zal ik in zomers voorbij ver zal ik gaan van mensenstromen…

Betekenis verloren Waarde achterhaald Beleving als concept Tranen vrij vertaald…

Ergens ver weg Huilt een jongen Traanloos staart hij Naar de horizon Hij huilt om pech Is van de pijn doordrongen Bewegingloos gebaart hij Naar de plek waar het begon Ergens ver weg Staat een jongen Naast hem ligt de leegte Te wachten tot ik kom…

Toen wij in Kollum en Coevorden woonden, hadden wij een stenen zomerhuis aan de rand van Gasselte. Daar konden mijn broers en ik heerlijk door de bossen struinen. We bouwden er een ondergrondse hut met drie kamers, waar we dan paprikachips knabbelden en coca cola dronken. Ik denk dat we zaklampen gebruikten. We gingen vaak een dagje naar het pretpark…

Helderheid en licht is wat de blijmoedige krekel laat horen of laat dat mijn behoefte zijn: in de nabijheid van de grote rust ligt een zee van kalme gedachten. Het groen stilt mijn verlangen en terwijl de massa vlucht omhels ik haar aanwezigheid.…

In de nabijheid van een stille streek als een lange adem bestrijkt het gevoel misschien te weten als liefde verpakt in een veer. Terwijl de avond zet groeit het verlangen, spreekt het hart over gemiste kansen en smeekt om meer. Misschien in een droom een handreiking die waarheid brengt, misschien het geloof dat naar zekerheid reikt.…

In de klas vroeg de juffrouw me op een keer: 'Wat doet je vader?' 'Hij schreeuwt als mijn moeder zingt en is vaak weg', antwoordde ik.…

En dan kom je terecht in een verstikkende hitte waar je tot boven in de hoogste palmen niet aan kunt ontsnappen. 's Ochtends vliegen, 's avonds muggen en bij het krieken van de dag dat verschrikkelijke gekrijs van die vliegende kakkerlakken die in mijn slaapkamer rondspringen.…

Maar ik leefde ook in een stad waar de traditionele pubs nog steeds bestonden, met hun vreemde namen als Het Zwijn en de Fluit, De Slak en het Blaadje Sla, De Vos en de Jachthond of Het Hoofd van de Koning.…

Enkele dagen later, toen mijn moeder aankondigde dat ze wilde leren autorijden, maakten jullie er geen ruzie over. Voor het eerst maakten jullie geen ruzie! Tegelijkertijd ontdekte ik dat ik kon nadenken, en dat was ook voor het eerst.…

Jij praat over mijn drinken en dansen alsof je me een gunst bewijst! Hoe zit het dan met jouw vrienden, die er één vrouw op na houden voor feestjes en een andere voor thuis?!…

'Misschien dat ik je voor onnodig leed wil behoeden'. 'Moeder, gaat deze discussie over mij of over jou?' Ze glimlachte. Het was een vreemd kalme glimlach. 'Nee, ik vraag me namelijk af of je werkelijk verliefd bent, of dat je een emotionele crisis doormaakt en dat je je inbeeldt dat het liefde is'.…

Ik studeerde bij kaarslicht totdat de letters mieren werden die over het witte papier dansten. Ik voelde me in de avondhitte zonder electriciteit als een ingebakende baby, gevangen in een hermetische cocon waar je zonder hulp nooit uit kon komen. De generator die jij, vader, had weten te bemachtigen, had je aan het laboratorium gegeven in plaats van…

Madame is een gedicht voor ons aan het vertalen over een zwerm vogels die allemaal maar één vleugel hebben. Dus moesten ze elkaar helpen om te vliegen, en nu is de horizon gevuld met paren vogels die elkaar aan één kant vasthouden en aan de andere kant hard met de vleugels slaan om in de lucht te blijven. Het is geloof ik van Apollinaire.…

Madame is een gedicht voor ons aan het vertalen over een zwerm vogels die allemaal maar één vleugel hebben. Dus moesten ze elkaar helpen om te vliegen, en nu is de horizon gevuld met paren vogels die elkaar aan één kant vasthouden en aan de andere kant hard met de vleugels slaan om in de lucht te blijven.…

Hoe sterk het licht ook straalde het was haar lichaam dat faalde dat niet meer in staat was de strijd aan te gaan hoe mooi de toekomst ook had kunnen zijn, alles was nu van de baan Langzaam dovend licht voor die nare ziekte gezwicht De strijd gestreden alles wat rest is het heden en verleden Niet meer samen dromen over de dingen die nog…

De kaartverkoop gaat vlot. Het loopt er storm. Een vonnis heeft het tribunaal geveld. George Bush, die fout was, wordt terechtgesteld in 't stadion. De aandacht is enorm. 't Is uitverkocht. Tweezijdig snijdt het mes: verkoop bij executie - groot succes.…

verleid me heel zacht met jouw mooiste dromen die liefste lach in jouw donkere ogen door die heldere tranen in afscheid gelaten met tedere kussen net voor het slapen verleid me door woorden onuitgesproken geheel onverwacht in harten geslopen door gelukkig te zijn samen met mij toekomst in dromen verleiding nabij…

Verzwakte eenheden vochten een verloren strijd de legers van de agressor dringen tot in de voorste linies door Schaduwen vullen het slagveld rusten op vermoeide cellen het goede overwint het kwade? Nee, de doktoren hebben hem opgegeven…

het was stil vannacht te samen met hem er hing een sfeer van veelzeggend niets alsof leegte verzacht wat was er nog meer dan wachten op de horizon voor hem op zijn weg naar de laatste eer starend en zwijgend in onzichtbaar vertrouwen gaat hij zijn laatste gang hoe ervaart hij zijn rouwen waarom is hij niet bang…

O Serviërs, het heeft geen zin te staken, Al uw protesten helpen u geen zier. Er is naar mijn idee maar één manier Om aan Milosevic een eind te maken: Er zitten nog vier cowboys in de cel. Laat die maar vrij. Die pakken hem dan wel.…

De snaren zijn al gesprongen… De Zomer is voorbij… Mijn liedje is uitgezongen… Herfst en Winter nabij… De snaren zijn al gesprongen: Al-treurnis is nabij… nabij... ---------------------------------------------- vedel: snaarinstrument, voorloper van de viool…

in de wolken zie ik jouw gezicht eerst vaag later herkenbaar in de zon herken ik jouw lach stralend en onvervangbaar in de wind hoor ik jouw stem eerst zacht later sprankelend in iedere regenbui proef ik 't verdriet van jouw tranen overrompelend steeds sterker voel ik jouw nabijheid dag en nacht geloof me vertrouw me…

De bomen staan in een koud, helder licht. Het is oktober. Twee maanden scheiden ons van elkaar en twee continenten. "Wat geestelijk leeft, kan men niet doden"; verankerd ben je aan mijn hart, aan mijn ziel, aan mijn geest. Die magische machine zendt me niettemin berichten van jouw hand. In het restaurant is het licht bleek en helder.…

Als een tochtvlaag scheerde zij aan mij voorbij eer ik wist, wat zij mij te doen aanried huiverend stond ik op een duinslag nabij de zee, die landinwaarts dreigde te springen, die trachtte mij te verzwelgen met een weids gebaar ik, die niet goed wist, wie zij was, wat zij deed niet alleen de zee, ook de winter was nabij die mij zou dopen in eindeloze…

Twee terrassen omzomen de Pater Dondersweg, maar het meest prominente en populaire is dat van Café-Restaurant "Peerke Donders", nabij het oude woonhuisje, wellicht stammend uit de negentiende eeuw, van de gelijknamige heilige en nabij de naar hem genoemde kapel waar de schildering van zijn portret boven alles uittorent en nabij de kruisweg, uitgebeeld…

Mijn handen zijn leeg Durven niet te strelen Durven niet te kijken Maar zien zoveel verdriet Op jouw wangen rollen tranen Mijn handen doen maar wat Ze zoeken naar bereikbaarheid En gebaren Nabijheid op een horizon Zo is het wat ik voel Jij in bed en ik naast je in de verte op een stoel Zeggen kan niet Wat niet te zeggen is in jouw taal…

't Afscheid is nabij dat weten we allebei ogen zoeken en vinden handen die ooit beminden 'n Laatste zucht ik ren en vlucht naar 't niet weten 't vergeten De lichamelijke pijn maakt me oh zo klein 't verdriet dat niemand ziet Uitleg onnodig woorden overbodig 'n foto, 'n brief oh, ik had je zo lief ...…

De dag van morgen tiert 't menselijk ras welig op zwart-witte bodem Polyfone neerslag van stof en landende mensen is de fotograaf van onze melkweg die sporen blijven langer hangen dan de tijd Ergens in 'n krater krioelt het van humane robots of andersom die op zoek zijn naar sporen van De dag van morgen…

Het leek een eeuwigheid te duren om enig zicht te krijgen op de situatie waar hij deze keer in verzeild is geraakt. Minutenlang was hij al aan het staren naar een hagelwit plafond met vier heldere lampen, en nu pas drongen de eerste geluiden langzaam tot hem door. Hij wordt steeds nerveuzer, en daar zijn al die pieptonen voor een groot deel schuldig…