Alle inzendingen over Neeltje Maria Min

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- -- - -- uit 'Kindsbeen' van Neeltje Maria Min (1944)…

In de hal van de ontvangstzaal van de psychiatrische hulpverlening was een gedicht van Neeltje Maria Min te lezen. Bjarne moest aan zijn eigen gedichten denken en hij besloot zich voorlopig op het lezen van gedichten te concentreren.…

Neeltje Maria Min is geboren in 1944 te Bergen. Holst heeft haar nog goed gekend. Haar vader was elektromonteur. Ze heeft geen enkele schoolopleiding afgemaakt. Wel houdt ze van dobbelen. Op de Landbouwhuishoudschool vertrok ze één week voor de eindstreep. Ze was toen veertien en ze ontdekte haar liefde voor de poëzie.…

Op haar twaalfde las ze 'Voor wie ik liefheb wil ik heten' van Neeltje Maria Min, welk gedicht haar sterk beïnvloed heeft, dat wilde zij ook, gevoelige gedichten schrijven. Tijdens haar middelbare schooltijd won ze al enkele poëzieprijzen bij Kunstbende en Doe Maar Dicht Maar.…

Andere voorbeelden voor haar zijn: Jan Hanlo, Paul van Ostaijen en Neeltje Maria Min. Ze wil graag meer en meer een volleerde dichteres worden en ze is volop bereid om zo nodig bij te leren. Ze uit haar kwetsbare gevoelens rechttoe rechtaan, zonder compromissen te sluiten.…

In 2002 verscheen 'Langzame nederlaag', de eerste Poëzieclubkeuze van Gerrit Komrij en Neeltje Maria Min. In 2003 verscheen 'De karpers en de krab', genomineerd voor de VSB-prijs. Wouter publiceerde o.a. in: Awater, Dietsche Warande & Belfort, De Gids, Raster, Yang, Noach's kat en Bzzlletin.…

'Voor wie ik liefheb, wil ik heet zijn', is haar leuke variatie op de bekende zin van Neeltje Maria Min. Haar stem klinkt helder, doordringend en scherp. Ze stond in de top-100-bundel van de Turing nationale gedichtenwedstrijd en in Meander Magazine. Ze wil nog graag een roman over een tuincentrum schrijven. Een bloemenmysterie?…

En natuurlijk dat gedicht van Neeltje Maria Min: ‘Mijn moeder is mijn naam vergeten’ en ‘Het Schrijverke’ van Guido Gezelle – gewoon gevoelig en aangrijpend na uitleg.…

Bereidt u op de voorstelling: Neeltje Maria Min: ‘Chapeau! Haar moeder was haar naam vergeten’ Remco Campert: ‘Van fiebelekwinten op bijzettafeltjes? Dan krijgt u de Kopland Prijs’ Hagar Peeters: ‘Rien ne va plus, het spel is van u’ Rutger Kopland: 'Wij mogen tutoyeren, dat hebben we afgesproken.…

Ze zou best de nieuwe Vasalis of Neeltje Maria Min willen zijn en volop gelezen worden, dat wordt dus hard werken of een kwestie van geluk, waarschijnlijk beide. Ze is o.a. verzot op het werk van Pablo Neruda, Mischa de Vreede, Hagar Peeters en Hans Andreus. Ze schildert en zingt ook.…

Ze houdt van het werk van Neeltje Maria Min, Ingrid Jonker, Vasalis, Rutgers Kopland, Jos Versteegen, Gerrit Kouwenaar en Ramses Nasr. Ze is ook enthousiast over slam-dichters.…

Je zat in de wachtkamer, en keek naar de muur, een ingelijst gedicht van Neeltje Maria Min, Mijn moeder is mijn naam vergeten, naast een schilderij van Corneille, kleurrijk met de bekende poëtische vogels.…

Naast het raam hangt op een prikbord, een gedicht van de dichteres Neeltje Maria Min. Ook is er een prikboord met tekeningen van de cliënten, apart gekleurde zelfportretten met vreemde gezichtsuitdrukkingen. Authentieke volkskunst met een grimmig karakter. Eigenzinnige karakters op papier.…

Vele malen erger dan het gepriegel van bijvoorbeeld Judith Herzberg, Sappho, Emily Dickinson, Joke van Leeuwen, Jo Govaerts, Neeltje Maria Min, Eva Gerlach en Vasalis. Jij overleed op 15 september 1925 in Niort. Je werd 62 jaar en je bent in de Cimetière Saint-Pierre in Melle begraven.…

'Voor wie ik lief heb wil ik heten' was geloof ik haar eerste bundelen en een daverend succes, deze bundel haalt dat uiterlijke succes niet echt, maar daar staat tegenover dat de lieftallige jonkvrouwe Neeltje voor meer diepte heeft gekozen, onopvallend aandoenlijk, een vertederend meisje, die verborgen aristocraat Min.…

' (Neeltje Maria Min) ‘de kachel zuigt mijn liefde op’ (Hans Lodeizen) ‘Neen, niet de ouders die ons vroeg verloren; zelfs niet de liefste die ons heeft verkoren. ‘De vriendschap is het die de vrijheid wekt waartoe wij uit het donker zijn geboren.' (Ida Gerhardt) 'Wat is een mens? Een mens is niets.…

In de winterslaap van het hart sterft de herinnering aan jouw gebaar, wat ik aan angst en schuld gehad heb, wordt door jou geërfd. Niets heb ik meer en jij hebt wat ik had, jouw wanhoop en verdriet bewijzen dat.…

Nog dagelijks bid ik: neem mij heer. Ik paai en vlei en kruip en smeer. Maar hoe ik stroop en honing strijk, ik kom niet in zijn koninkrijk.…

Het huis herinnert zich mij. Hier heb ik lopen geleerd. In deze kamer begon de aanloop die eindigde in een ontzettende sprong. Hier is de keuken ontdaan van gestapelde vaat en gerei. Bij deze kraan waste ik mij. Stram van ouderdom staan tafel en stoel in hun recht. Mat en zeil zijn al lang aan elkaar gehecht. De trap naar de zolder…

Diep in de put waar haar gebeente ligt, verschijnt hij elke avond als haar slaaf en maakt haar uit elkaar gevallen lichaam gaaf en brengt weer trekken aan op haar gezicht. Wanneer zij op haar voetstuk zich verheft, kracht, aan zijn spijt ontleend, haar schouders schraagt en hij - van schuld vervulde dwerg - vergeving vraagt voor wat zijn hand…

noem mij, noem mij, spreek mij aan, o, noem mij bij mijn diepste naam. voor wie ik liefheb wil ik heten.…

O nacht, bevestig dat ik leef, ontken dat ik gelukkig ben, sta toe, dat de liefde mij bijstaat, dat ik wakend het slapen herken. Als ik van wolken en nevels niet weet, als ik neig naar wat niet is te vangen, is, wat mijn lichaam is, dood. Nacht, ik kom om van verlangen.…

Van deze plaats af kan ik alles horen. Ik hoor de tafel kraken onder het gewicht van borden. Ik hoor dat er kinderen worden geboren. Steeds hoor ik kinderen geboren worden. De kamer vult zich met geluid. Ik hoor het roesten van het slot. Ik hoor het rotten van het fruit. Steeds hoor ik hoe het fruit verrot. Ik kan alleen maar luisteren en…

Jij was een avond in mijn tuin. Regen deed vogels zwaarder vliegen, grassen en mossen sneller groeien, mijn huis een vreemde schuilplaats zijn. De kamer onherkenbaar, kromp; geruisloos vielen deuren dicht, de tafel, waar de kat op sliep, verschoof - heel langzaam - maar verschoof. Een bloempot in de hand, stond, ongemerkt veranderd, ik…

De hele dag bleef het bij me, de geur van naderend gevaar, om wat ik droomde dat ik je zei. Kwam dreigend onheil dichtertbij [van welke omvang en van waar?] door wat ik droomde dat je zei? Achter elke meubel dacht ik dat mijn duistere belager zat. En opgezwiept tot razernij verliet tenslotte doodsangst mij: ik sloeg de kamer kort en…

Neeltje Jacoba. Plots besmuikt. Omhooggevallen proleten, bloeddorstige persmuskieten, machtverslaafde wichten. Neeltje Jacoba. Ik smeek U. Verloochen Uzelf Laat deze onwetenden verzuipen in de zee der etterende leugens en banaliteiten. Neeltje Jacoba. In mijn gedachten immer een heldin. Tot het einde der tijden.…

Gebied, hier door, mijn Siel aen 't Lichaem 't sijn te geven, En stadigh dat te voen met sulk een lieve leven En zeggen dan: mijn lief ik min uw, liefste mijn Gij sult altoos, ô lief, mijn lieve leven sijn! Maria Tesselschade Roemer Visscher werd geboren in 1594 te Amsterdam.…

Het is even stil Ik dicht niet meer Schrijf geen proza De geest is dicht Ik tel tot tien tot elf In een hol gewelf Zodat niet gaat verloren Geluid van de koeienhoorn De oproep fel en stom Tot het heidendom Heb ik geweerd Ik ben bekeerd Tot wat ik altijd was Een degelijke grapjas Wel met christelijke waarden En moppen zonder baarden…

Zydy van minnaers smert een onverzaedlijck vraetjen, O Min? so gaet het my noch al voor wint voor stroom, Hoe naeu men waect mijn lief met grendelslot en boom, Ick stae noch niet met u in 't alderquaedste blaetjen.…

Ik voel me niet te min om met leedwezen te melden dat Armand niet meer is. Een periode gaat in rook op.…