Alle inzendingen over ONEINDIGHEID

achter de einder buigt de hemel, steeds op weg naar oneindigheid…

Oneindig mag dit duren tot in de lengte van dagen. Lieve God ik vroeg U nooit iets maar wil U dit nu graag vragen.…

Oneindig ver van mij. Een grote leegte tussen ons in. Zo onbereikbaar, zo pijnlijk ver. Ik sta hier, jij staat daar. Oneindig ver van mij. Gisteren is slechts een herinnering, morgen hoeft niet meer. Want elke dag zonder jou is een dag te veel.…

Het uitspansel, de hemel De zon en maan, de sterren Zo ongekend, vol energie draait onze aarde mee in het oneindige heelal... Het is niet te bevatten Geen einde, maar ook geen begin En ik zit daar heel klein ook tussenin...…

Wanhopig tot op het bot wachtend wanneer de realiteit zal komen in zijn schulp van spijt en hopen lege dromen verblijft hij tot hier waar mist zijn dagen blijft bestoken, dronken in licht en donker richting onbestemd. Elke regel is een nieuw begin elk midden blijft erin en elk einde verlegt wederom zijn zin.…

Als tijd en ruimte worden afgemeten, in maten van oneindigheid. Wat is de maat van mijn verlangen, gemeten in verdriet? Als tijd begin noch einde kent, en ook geen voor- of achteruit. Wat is de tijdsduur van mijn leven, brandend, als een kaars? Als passie óók geen grenzen kent, en liefde alles overwint.…

help me lopen ver weg naar de andere kant waar niets is wat het lijkt van hieruit bekeken vervallen en verlaten maar geschapen om daar te zijn bij jou weg van hier waar alles niets lijkt van daaruit bekeken daar ben jij daar loop jij naar me toe dichterbij ik wil je raken ik wil je voelen verlangen dicht bij mij maar…

Ik zweef door talloze zwerken Mijn geluidsloze vlerken Brengen mij verder dan enige kim Ik ben mijn eigen schim Opblauwend in nakende dageraad Moment, dat ik sterfelijkheid verlaat Parelend gedroppel aan menige halm Reden voor mijn stervensgetalm Mooie woorden bij het graf Omgeven door kattenstaart en hondsdraf Afscheid van de goegemeente…

elke dag opnieuw eindig sluit ik met wimpers verban het licht in dat ene moment waar ik wakker ruil voor slaap die vergeet een rust, een reis een begin met complete amnesie…

De bekroning van de schepper is zijn eigen uitdaging te creëren, maar met Elokim weet je het nooit. Je kunt niet zeggen dat ik je niet gewaarschuwd heb. Je zou kunnen sterven. Hoewel ik toegeef dat het absurd zou zijn jullie te vernietigen wanneer hij jullie nog maar net geschapen heeft.…

Adam keek Eva aan. Hij ervoer zijn eerste verwarring. Eva wenste dat hij ophield naar haar te kijken alsof hij, na de beet in de vrucht, overwoog in haar te bijten, haar op te eten. Ze bedekte haar borsten.…

'Kijk niet langer naar mij', zei zij. 'Kijk niet zo naar me.' 'Ik kan er niets aan doen', zei hij. 'Mijn ogen gehoorzamen mij niet.' 'Ik ga mij bedekken', zei zij, en ze trok bladeren uit de vijgenboom. 'Ik ook', zei hij, zich ervan bewust dat ook zij haar ogen niet van zijn benen, zijn handen af kon houden, alsof zij nieuw voor haar waren…

'Het is vreemd', zei zij. 'Ik zou weer in je lichaam willen zijn, naar je rib terugkeren waaruit jij zegt dat ik gekomen ben, Ik zou willen dat de huid, die ons scheidt, verdwijnt.'…

staat te draperen, Of zo -, Of zo -, en groenig irizeren De feeërieke zomen van haar shawl, En ongeduldig de avondster 't portaal Ingluurt, of 't nog niet klaar is, dat proberen, Hoe 't grootst effekt zal zijn van mooie kleren, En maar vast waagt zijn blauwfonk'lend signaal - De laatste tip waait donkerrood naar binnen Met koele oneindigheid…

Ja ik laat mezelf spreken Niemand houdt me tegen ik ben trots op de eeuwigheid een eenzame rots in de bergen Wat de Brit in zijn parketten hal voelt bij tea time kan ik maar ervaren wanneer ik buiten ben, niet meer kan voelen finesse met een warme kant gewoon sec, zonder melk of honing daarvan genieten is een kunst grand cru zelfs…

Oneindig als een gele roos Met vele gele blaadjes Gewapend met wat doornen In de vorm van stoere praatjes Elke dag ontdek ik weer Een blaadje ver verborgen En elk van hen doet me plezier En wil ik graag verzorgen Oneindig mooi oneindig lief Oneindig diepe ogen Helaas kan ik alleen die roos Voor eeuwig laten drogen Maar als jij mijn…

De trein trekt een gele streep door het zand oneindig land tot aan de horizon ik zit en zwijg en hoor gedachten malen in verhalen die ik zelf verzin 's nachts komen ze de verwijten en vragen het gebrek aan dagen en het te veel aan tijd ik verlies mezelf in zinloos ijver waarin ik wedijver met oneindigheid…

Tijdloos projecteer ik de ruimte als vlak het vlak als lijn de lijn als punt onvoorstelbaar klein zonder begin ook eindeloos het oneindige zijn waarin ik ben binnengestapt in de kern van mijn bestaan waarin ik kan toeven als ik dreig mis te gaan waar ik de horizon snij ligt mijn verdwijnpunt buiten de tijd…

In die zin is de echo van de eeuwigheid niet enkel een troostvolle gedachte, maar ook een oproep om bewust te leven, om onze beperkte tijd op aarde niet te verspillen en om te realiseren dat in ieder moment het oneindige doorklinkt. Eeuwigheid is geen oneindige duur in de tijd. Het is oneindige diepte in het heden.…

Bloem en schoonheid samen één tijdloos in een oneindig leven Atomen en neutronen explosieve woorden in een eindige wereld Jij en ik samen één tijdloos in een oneindige liefde…

Zij wachtte, wist, weet samen te werken met Sebastian, om liefdevol "Het oneindige verhaal van Michael Ende", oneindig te laten bestaan en voortbestaan in vrede.…

ik droomde mijn ontstaan en keek naar binnen alles werd oneindig kleiner opgesplitst ik keek naar buiten van mij af werd alles groter oneindig het centrum van het heelal en de weg naar de kern waren zojuist ontdekt mijn mooiste nacht was weer voorbij waar was jij?…

De zon door het venster treft dwaalstof tot klaringen Zwervers in de donkere ruimte, uit de nok van mijn heelal als vergeten kometen, pas zichtbaar bij de val naar een ster die naast aantrekt zich verzet tegen dingen Traag draait het ‘stof `lijke’ haar moeizame wendingen Afgebogen door het fuseren van het lichtend vermanen wordt oud vuil vergast…

Ben verliefd al weet ik beter Je lijkt oneindig ver weg al is 't maar twintig meter…

Richting een stralende horizon Samen vertrokken zonder notie Geen bagage, slechts een koffer vol verlangens Zwervend zweven Zwevend zwerven Niet omkijkend naar de toekomst Niet vooruitkijkend naar het verleden Een fractie oogcontact Liet zonder woorden deze reis beginnen Die begint zonder begin en eindigt zonder einde Waar twee harten elkaar oneindig…

Buiten de verte Als van binnen Geen einde Of onbekend Het gemis Ik voel alles Alleen met Zoveel mensen…

Op zoek naar mijn God In het land van oneindig Verdwaald in zijn wegen Verward door de nacht Op zoek naar het lot Stil en soms eenzaam Te moe en te kwetsbaar Beperkt in mijn kracht Op zoek naar mijn dromen Mijn passie, mijn pijn Vertrouwen, verlangen Mijn ik om te zijn Mijn God, geef mij de liefde Laat me vrij, laat me gaan…

je beneden woont Ben verliefd al weet ik beter Je lijkt oneindig ver weg al is 't maar twintig meter 18-10-2001…

Lang nadat mijn ziel langs de vingertoppen van het hiernamaals kroop, ontdek ik dat achter de kinderen van ons wakker bestaan bloed doorzet en onder ons vredig komt van ‘s morgen goud tot schaduw’s laat.…

ze provoceerde oneindig contouren gespannen in het schaarse licht van de leeslamp inspirerende borsten fier en strak vooruit gewone dingen zijn niet raar ze vielen niet uit haar behaatje maar ook niet uit de toon mooi gestalte in haar iele smalte ze priemden als dolken in mijn meewarige ogen stuiptrekkend…