Alle inzendingen over Ontzag voor de Groot

(voor George Inness (1825 - 1894)) Je bent geboren in Newburgh, waar je vader John William als boer een boerderij gaande hield en je moeder Clarissa Baldwin haar handen vol had aan haar grote schare kinderen, waarvan jij de vijfde was.…

Jongetjes waren we en we keken vol ontzag naar de groten. Wat een snelheid, niet om bij te houden. Met machtige slagen hielden ze afstand. We wisten precies welke buren stilisten, tuimelaars en echte kanonnen waren. De KeesBroekmannen die we nabootsten. Kunstschaatsen ging door voor slappe soep.…

Als zware deken hangt geluidloos de nacht wikkelt stille vormen in haar ravenzwarte vacht Myriaden sterren kristallen van licht maken de hemelboog een goddelijk gezicht Het meer bespeelt de volle maan het spiegelbeeld kraakt rimpels in haar zilver als water haar raakt Lopend in de nacht één met zoveel luister mijn blik reikt omhoog…

Het viel mij op dat men door de grootte van de steen probeert aan te geven, hoe belangrijk deze persoon was in het leven. Met dode stenen wil men bereiken, dat iedereen met ontzag naar de steen zal kijken. Kleur uw leven prachtig in, na de dood heeft het geen zin!…

En ook de klokken van de Heikese Kerk beierden indrukwekkend en zij riepen majestueuze gevoelens op van ontzag en vol verwondering kon men zijn blikken laten glijden over de negentiende-eeuwse lantaarns die nog altijd herinneren aan een lang voorbije eeuw....…

Het beste dat ik kan proberen is mijn ontzag te delen. Maar National Geographic draagt meer ontzag over dan ik ooit zou kunnen. Belangrijk zijn is belangrijk in de maatschappij. Je kunt stellen dat je de slag gemist hebt als je op je dertigste nog niet belangrijk bent.…

Ontzaglijk zwenkt, angstwekkend hoog en wijd De Grote Beer zijn gouden majesteit. En ijv’rig zingt klein krekeltje zijn lied. ’t Leven is kort, en daarom slaapt hij niet. En rusteloos orgelt de waterval; Geen duizend eeuwen en zijn berg is dal. Onhoorbare secondenwijzer, gaat De Grote Beer langs de wijzerplaat.…

het was wel zo dacht ik even toen de hal die ik betrad, gerand door schaduw en zonlicht schreeuwend door een vierkant venster, mij overmeesterde ik stapte in een wereld anders dan buiten niet wetend wat ook te verwachten een stenen gebogen hemeldak en plavuis in Jugendstill als grond van een gevulde leegte het stilteorgel…

Ik zou ontzaglijk geleerd willen zijn - en er niets mee doen.…

Nee, jij wordt zo groot... Maar jij bent aan het krimpen... En jij bent levensgroot... Ma, je bent ook wel een beetje dik... Nee, jij, jij bent te mager... Maar, jij bent echt al oud... Maar nog niet echt, jij slimmerik... Zo staan we vaak te kletsen zijn armen om me heen Het is zo'n heerlijk fijne knul ik kan niet om hem heen...…

Door de strategische ligging van deze ruïnestad aan de Zijderoute verdienden handelaren goudgeld door de verkoop van hun waar aan reizigers, waardoor Palmyra destijds grote kunstwerken kon bouwen. Helaas werden deze meer dan eens vernietigd, maar daarentegen net zo vaak weer professioneel opgebouwd.…

Liefde kan per definitie niet te groot zijn. Te groot wil zeggen dat iemand er het slachtoffer van wordt en dat is in strijd met de essentie van liefde.…

Groots in nietigheid Schrijf, blijf Geniet dat moment Meer krijg je niet Erkenning duurt Slechts een seconde Herkenning, pretentie In zoet verzuurd Strijdend voor geluk Ik loop stuk.…

uit water en steen rijzen witte pilaren op zoek naar de lucht…

Mijn postkamer gaat zwaar gebukt onder de grote hoeveelheden reacties van ene De Groot, maar ik blijf mijn best doen.…

Daalt daar een lied op 't bevend mensenkind, Dat van een groots ontzag de borst voelt kloppen: "De duizend, die zichzelf nooit wezen konden, Bezitten saam één waarheid, die hen bindt - Hun is 't geloof, dat spreekt uit duizend monden; Maar wie, wat menslijk waar is, zelf ontgint, Voelt zich aan zich door zich alleen verbonden, En weet,…

Daalt daar een lied op 't bevend mensenkind, Dat van een groots ontzag de borst voelt kloppen : 'De duizend, die zichzelf nooit wezen konden, Bezitten saâm één waarheid, die hen bindt; Hun is 't geloof, dat spreekt uit duizend monden; Maar wie, wat menslijk waar is, zelf ontgint, Voelt zich aan zich door zich alleen verbonden, En weet, dat…

Toekomst bloem, vol ontzag, in bellenblaas, de pseudo-lach, Poreus en kaal, dit houten paneel, een gedroomde doos, mijn luchtkasteel.…

Als een blok graniet dreunden de nachten door mijn hoofd toch, in mijn geest woonden altijd de diamanten dan stoffig, vaak briljant ik ontving veelal met ontzag en knoopte eerbiedig het geheel tot een rij van vele jaren dag en nacht.…

Respect verdien je door onderscheid 't Grote verschil tussen Goed en Kwaad Mensen in tranen, van woede Vele verward, geslagen Maak het verschil Men kan bij hoog en bij laag beweren Vasthouden en -pinnen, dogma's vastgeroest Starre lijnen Strak gespannen Maak het verschil Milieu, ongeacht welk dan ook Verdien vrijheid met liefde.…

Gevonden zouden ze de chemie van Sadam en kornuiten doch hoe diep men ook nu nog graaft niets vonden onze jongens de kliek van Bush evenmin Gaan erin als koek de grote koppen vol leugens of halve waarheden vliegen zonder nadenken vaak (immers wordt er voor ons gedacht) rap van tong tot tong Geschreven in vaak onbelezen kleine letteren…

Dit is postuum een pluim voor Cyrus de II de Grote die leefde van 600 tot 530 voor Chr. en voor de stichting van het Perzische Rijk verantwoordelijk is geweest.…

Als iedereen wat voordringt bij de slager Of na 't wegen nog een appel pakt Dan blijven alle regeltjes intact En draait de wereld toch wat minder trager De man die dit bedacht verdient ontzag Hij zwaait met die zwart-wit geblokte vlag…

Ik kijk vol ontzag naar de stroopceremonie: Leeg blik op de weegschaal, grote lepel in stroop gedrukt, handig gedraaid, traag blik vullend, abrupt met snelle beweging uitroepteken, de deksel gaat er stevig op. Pudding, custard (met de c als g), suiker in papieren zak, zout dubbel goed verpakt.…

Penseelt met veel plezier gedachten dicht Van iedereen die na dat wachten zwicht; Een dag vol bloemlees en ontzag-gezichten Morgen wacht de sleur van alledag Maar deze site blijft daag'lijks vers aan slag…

Als hij mij een hand geeft, kleedt hij mijn vingers uit. Toch verlang ik zo naar dit contact met mijn huid. Als hij met een vinger de split van mijn vingers beroert, word ik rood en voel ik mijn schoot. Wij glimlachen, het doet ons goed. Is het wel, als het moet? Maar ik geef toe en doe, en doe, en doe.…

. – Ontzaglijk in zijn vreemde luister is Het wezen van de nachtelijke toren.…

In verlaten vlaktes verliest de eenzaamheid haar verzwolgen echo Verloren in stervende ogen ontstaat er uit haar tranen een ontzaglijke stilte In schamende nachten verspreidt zich haar donkere vrees Kolkende schreeuwen druppelen door haar vingers naar een langzaam einde In harde tranen sluipt de dood in haar kreunende handen…

Jeruzalem uit jouw schoot schuift een zoon waarna een land vol kinderen ik zuip me zat aan je zog je borsten barsten van vertroosting beken vrede vloeien mij aan de rijke vloed van vele volken zou ik niet buigen vol ontzag voor jouw tempel waar mijn vader woont…

Dat de koolraap reden van bestaan heeft vervult me met ontzag.…