Alle inzendingen over Opgejaagd wild

De koninklijke familie zal zichzelf als opgejaagd wild voelen, want de media-jagers kennen nauwelijks grenzen. Best wel gênant die paparazzi-brutaliteit. Was het niet Willem-Alexander die als kind ooit zei 'Alle Nederlandse pers, nú opgehoepeld!'? Nu zag ik hem weer met bruine cowboyhoed, al was hij vormelijker, hij zei in wezen hetzelfde.…

Op je veertiende stierf je moeder aan tuberculose en je zakte in een verdrietige depressie, maar je wilde ook voor haar de moed niet opgeven. Op je zestiende studeerde je Oudfranse letterkunde aan de befaamde Sorbonne met het ruime binnenplein, waar je in de zon je boterhammen verorberde en vlijtig je lesstof doornam.…

Nederlands - moedertaal - 7 gestrest > gespannen, opgefokt, opgejaagd…

Slaat opgejaagd door de wind de zee wild golvend zich ogenschijnlijk te pletter op rotsachtige kusten of zuigt het alle richtingen stromend stukken land op staat dit in géén verhouding met wat het tot op de dag van vandaag heeft gegeven Want waar het voor kort niet mogelijk scheen blijkt deze verpletterende koude donkere diepte…

een opgejaagde klok nog twintig treden te gaan naar dit hemels genot langs gore wanden met verbleekte sterren maar daar boven aangekomen kwam ik al adem tekort om nog verder op te stomen.…

Acht nooit gering de vreemdeling die schamel, opgejaagd en ver van huis een woning vraagt: het kan een Koning zijn...…

Die arme man moet zich op dit moment als een opgejaagd dier voelen. Opgejaagd door de Amerikanen, dat kan ik hier wel verklappen. De man heeft iets gedaan wat wij als goede burgers allemaal zouden doen: misdaden aangeven. Daar is niks mis mee. Als iemand iets doet dat schade toebrengt aan anderen, dan is dat een misdaad.…

Opgejaagd vuurt zee golven splijt het de kust Zoet leven belaagd Vaak genomen bedolven onder zilte stromen Tot wederkeer van rust…

die mij in wilde verwarring hebben gebracht.…

Nooit laat de ranke hinde haar waakzaamheid verslappen want je zit zo in de hoek waar de vallen klappen…

Kijk, er waren eens twee beren, van wie niemand vermoedde dat ze hem wel eens smeren konden. Dat rijmt niet, hoewel het aloude kinderversje zulks deed vermoeden, waar hebben we het dan over. We staan erbij, kijken ernaar, hebben niet in de gaten dat deze dieren over meer gaven beschikken dan we hen toestaan. Zijn wij soms bang dat ze hem werkelijk zullen…

Wat ik voel ben ik vergeten eigenlijk heb ik het nooit geweten de wil alles van het lichaam te verlangen zit in mijn hoofd gevangen meedogenloos opgejaagd te veel van het lichaam gevraagd nu moet ik opnieuw beginnen begrijpen hoe het zit van binnen…

je gang heeft nog de dreiging van een roofdier maar echt jagen doe je allang niet meer toen je niet voorbijging maar even later je de tuin in waagde werd je bang van mijn geweer was jij de opgejaagde en ik schoot alleen met water…

als het gras weer groeit is jouw oorlog niet gestorven nog steeds wordt in jou gestreden ook al heb je al lang geleden de vrijheid verworven je zwoegt in opgejaagde dromen en zweet aldoor de angst van barakken ja, je zult nimmer aan het gevang ontkomen en eindeloos naar verlichting snakken…

Als verse melk vult ochtendlicht de blauwe beker van de nacht een lage maan, opgejaagd door joelende kinderen, gooit van een afstand wat bleke stenen naar de zon alvorens achter groene heuvels een veilig heenkomen te zoeken, de kinderen drinken door gouden rietjes hun welverdiende morgen.…

Wuivend in de milde herfstzon schitteren de vele kleuren als op een schilderspalet strak tekenen de nerven zich af de wind speelt krijgertje met de blaadjes die zich als een vliegend tapijt aaneen gesmeed voortbewegen opgejaagd en weer uiteengerukt om met een laatste buiteling zacht dwarrelend neer te komen op de zwarte aarde die hen wacht…

Gedachten bespringen constant het slaapdier in doorgaande jacht steeds houdt rust voldoende afstand zo blijft de geest prooi van de nacht Eind’loos gedachten bezwerend wakker te midden van de nacht af en toe wel animerend maar ‘t is weer eens geen goede nacht Als voortdurende alertheid de nacht blijft scheiden van de dag kent tijd geen…

(voor Albertine Sarrazin (1937 - 1967)) Je bent geboren als Albertine Damien op 17 september 1937 in Algiers. Je was een vondeling en in februari 1939 ging je naar een kinderloos, Frans echtpaar, een 58-jarige militaire arts-kolonel en zijn 56-jarige vrouw Theresa. Therese had geen werk, maar tijdens de oorlog was ze een vrijwillige verpleegster…

Deze "Jumping Jacks" met hun opgejaagde prooi, Dat is het helemaal; dat maakt de haai zo mooi!…

Ooit eens opgejaagd door herfstlijke stormen die de bleke naaktheid van mijn wezen herkennen even meedogenloos ontbloot tot wanhoop geborgen tussen sterven de zwarte bladeren die stilte krioelend benaderen met wormen de draden een rottende humus die langzaam verteert hier wacht ik op de zon wijl de broeierige hitte in de grond rondom mij…

Een vrolijke jongen met accordeon die hij energiek uitrekte en ineen drukte op de klanken van opwekkende muziek zat op de grond en glimlachte alsof hij de achteloze voorbijgangers die hem nauwelijks een cent toebedeelden, wilde bemoedigen en wilde wijzen op het zinloze van hun doelloze jacht op meer en beter, maar het winkelend publiek was kennelijk…

Opgejaagd door vele wijzerplaten worstelt de stervende zich voort. De angst, tot in de ziel gesmoord. Wat kan het leven nu nog baten? Geen behoefte heeft hij nog aan praten. Niets waar de stervende zich aan stoort. Het enige leven bevindt zich in de straten waar hij nog enkele stemmen hoort. Voorbij gaan de herinneringen.…

Ik heb niets aan te geven, behalve mijn genie.…

groeit uitbundig en steekt overal de kop op, wild en ongeremd…

Dromen die ik nooit vertellen kon, liefde die niet van mij leek te zijn draaien rond in een wilde dans. En het doet pijn, het doet zo’n pijn! Mijn lichaam lijkt open te barsten van gevoelens van haat, genegenheid en wanhoop.…

Ik loop op wilde voeten die vol krampen slapen gaan.…

Een rechtgeaarde Parisienne steekt nooit over op het zebrapad als het voetgangerslicht op groen staat. Een echte Parisienne beziet de stroom auto's en werpt zich ertussen in het volle besef van het risico dat ze neemt. Sterven voor de etalage van Paule Ka. Hemelse verrukking.…

Ik wilde dat ergens iemand op mij wachtte... dat is toch niet te veel gevraagd.…

Ik sta in wilde schoonheid. Sasja Janssen is geboren in 1968, ik weet niet waar. Momenteel woont en werkt ze in Amsterdam, ze is getrouwd en ze hebben samen een zoon. Ze studeerde Nederlandse taal- en letterkunde aan de universiteit van Amsterdam.…

Er zijn zo van die dagen dat alles tegenslaat, dat je stormen moet overwinnen, je voelt je zo opgejaagd. Je moet je pijn alleen dragen, soms meer dan je kan verdragen. Het liefst ben je dan alleen in het donker, wachtend op een houvast-wonder. Je vindt geen rust, je ziel wordt niet gesust.…