Alle inzendingen over Opgesierde razernij

Op 'Mademoiselle Rose' pronkt een naakte vrouw met stevige borsten, opgesierd door stijfgeworden tepels en je ziet nog net een toefje van haar donkerbruine schaamhaar, wat op 'Aspasia' anders is, omdat het een Marokkaanse schoonheid betreft en dus zien we haar bijna blote borsten, maar de bloes blijft ondanks de zwaartekracht haken achter irritante…

Dan doemen er plots beelden op van razernij. Zij stellen vast en zappen weg. Naar een ander kanaal van meer weer hetzelfde. Maar we hebben het toch goed?…

Razernij maakt zich van mij meester ik wil schreeuwen, schoppen en slaan! Maar het verandert langzaam in verdriet, wanneer zal dat eens over gaan?.....…

Te midden van het drama van het leven, te midden van de "redeloze razernij" van het bestaan en van het dagelijks leven (zoals verwoord in een cursus van de Open universiteit) wordt gesuggereerd dat dat drama en die razernij niet bestaan alsof niet alles ervan doordrongen is en van tot wanhoop stemmend consumentisme en oppervlakkigheid.....…

Want steeds luidkeelse kinderen, kaartvolk of vriendinnen om zich heen - Wie staat hier opgesierd en uitgedost en neergepoot, kortom? het Hollands vrouwendom. ------------------------------------------------ Uit: 'Van cadmium lekken de bossen', 2002.…

Vandaag zijn we met zijn allen opgeschrikt door waanzin en razernij is nederland in denken vrij of wordt onze vrijheid ingepikt? en elke bekende onverlaat ondertekent snel : ik haat de haat.…

Een kerkhof straalt toch altijd rust hoe somber het vaak ook lijkt en menig graf wordt opgesierd waar hier en daar een bloemstuk prijkt.…

Die grote zwarte schijf wordt opgesierd door allemaal gele en witte paddenstoeltjes. Dat er nog maar meer bij mogen komen! Dan zou die liggende boom op zijn wortelgrond, die het vergane bestaan beeldt, een wand vol opkomend, jong leven tonen.…

Schuimend in haar woeste razernij zand overspoelt door golvend stromen braakt zij eeuwigheid door eindeloos dansen raakt zij een grens in haar vormeloosheid en kust zij de stranden als deinend behagen vluchtig ondiep door rafeling heen…

Er nadert een trein gaat aan de stilte voorbij slokt me op In allesoverheersende razernij. Er trekt aan me voorbij een trein ik loop door geruisloos Alsof ik niets dan stilte hoor.…

Kijk Bush, zó doen wij dat hier in dit land: een ieder die ons brengt tot razernij krijgt brieven, en daar wat munitie bij. Zo raken wij hem hard, maar elegant. Je hoeft geen kogels naar Saddam te vuren, beschaafder is het, ze per post te sturen.…

Je kijkt me aan maar ik zie je niet verblind door de scherven van mijn verdriet Je praat tegen mij maar ik hoor je niet Doof door het geluid van mijn razernij Je raakt me aan maar ik voel je niet Immuun voor de warmte die jouw hart verspreid Je staat naast me maar toch ook niet Kilometers gescheiden door de grens in gedachten…

(voor Marie Trintignant (1962 - 2003)) Je bent geboren op 21 januari 1962 in Boulogne-Billancourt. Je moeder is de regisseuse Nadine Marquand (1934, Nice) en je vader is de acteur Jean-Jacques Trintignant (1930, Piolenc). Op je vierde speelde je al in films mee, je speelde voor het eerst in je moeder's film 'Mon amour, mon amour', met Valerie…

Ik heb deze opgesierd en ingericht en de welhaast onvermijdelijke wederwaardigheden die ieders leven zozeer kenschetsen, zijn er gepasseerd.…

beeldenstorm, religieuze razernij in een glas water schertsende schets, lam god's is lam geslagen de pen te diep in vitriool voeten treden kortzichtig de vlag van vrijheid, signaal van deze tijd hoogachtend, uw dienaar…

Het lijkt een brevet van onvermogen waarmee onze stad is opgesierd. Aan de Spoorlaan staan zielige, kleurige staketsels, die lijken op uitvergroot kinderspeelgoed.…

Zij ontmantelen met geestdrift en dromen hun paleis glorieus tot in de hemel Hoe en wat en waar en wanneer zal alles klaar Het groot geworden kind dat nimmer terugkeert beukt in tomeloze razernij met beitel, hamer en houweel al te oude ballast in elkaar Dit is van ons, van mij, Sneeuwklokjes en krokussen in de tuin staan er weerloos bij…

Torenhoge muren Onstuitbaar verdriet Beklemd tussen twee vuren Het gevoel hypocriet Diepe valkuilen Bewust bedriegen Schaamte doet schuilen Verlangen doet liegen Irrationele uitleg Ongecontroleerde razernij Vluchten is de uitweg Een einde aan tobberij…

daar in de achterkeuken scheurde haar lijf en alles verbrijzelde zwart borsten en buik werden getooid met een lijkstoet van razernij bomen huilden naakt en gekromd om haar ogen in het gras en de kinderhoofdjes lagen stil , ongeneeslijk ziek achter het raam van angst ik zag wat ik morgen nog zie…

Geen razernij weerhoudt ‘t Goede Maar jij en ik en ik en jij - de liefde hunkerend voorbij - Leggen bezwangerd af: De Monnikspij En luide weerklinkt: En gij dan… en gij?…

Een meneer met zwart colbert, opgesierd door rode stropdas en rood pochet lichtte toe hoe hij het lezen van kranten praktiseert en de algemene "trend" van de "eenzaamheid" dan wel van de cultus of de bestrijding van dit fenomeen kwam ter sprake.…

We eten van elkaars gebak; je vertelt over je moeder, dat ze eens in razernij haar vrienden liet staan voor een glas whisky, dat je haar mist. Je zegt ik wil dik zijn of echt dun, niets daartussenin en je trekt je blouse omhoog en demonstreert. En wanneer je je been over dat van mij legt is dat zonder meer schaamteloos.…

Een schot rampzaligheid Een haal aan de trekker Jeugdfrustratie, Haat en nijd Misdaad in de maatschappij Razernij Orde, veiligheid Angst voor repercussies Ontkenning van gelatenheid De richting kwijt Valse illusies Mededogen, harde wraak Voor of tegen mee betogen ’t wordt hun zaak wat moet wel en wat moet niet gewogen Achter…

grenzen niet krachtige en woeste golven dat de bemanning het schip verliet voor ze met storm werden bedolven Grootschalige redddingsactie een paar overlevenden ze leefden nog maar een fractie verankerd in al die regen In een moment van stilte stormgeruis in verandering de oceaan in luwe kilte tot haar wederopstanding Ze woedt met razernij…

Het lentegroen wordt opgesierd door een lenteroos die de lentebode is van het opvolgende jaargetijde. Ik verblijd mijn geest met de prachtige lentetooi en laat deze lenteweelde zich met mij verbinden. Ik ben nu de lente en denk mijn woorden in lentezang die het bestaan verplant in een lentebeeld. De lentewind die mijn lente hart verwart.…

Diep van binnen voorbij verstand en razernij Achter de plek waar zinnen beginnen, waar woorden stiltes beminnen Daar leeft mijn geluk.…

Uw razernij vraagt mij ten dans En hoe graag wil ik dat proberen Mijn klare geest ziet schier geen kans Uw wervelend aanzoek af te weren Dat op een rots bij straffe storm Iets roekeloos zo kan gebeuren 't Verlangen in mij is enorm Mij uit mijn eigen grip te scheuren Steeds en steeds herneem ik mij En u danst als een blinde Stort zich…

ik schilder jouw naakte lichaam als een voorbij stormende komeet jouw vluchtigheid speelt mij parten ik geraak niet meer bij jij schreeuwt de sterren naar benéé en toch ben je verwonderd wanneer de maan niet meer naar je lacht en het donker van de nacht jou omsluit in razernij ontstoken, treft mijn liefde jou geen blaam, enkel door wat…

Hoor je mijn stil gefluister wel in de wervelwind van extase hoor je mijn schrille kreten lied als de razernij je voedt Heb je genoeg aan een simpel spel als een bron in de oase of zijn de ogen die je ziet dat wat je smelten doet Hoor je het ruisen van de wind in de draaikolk van begeren voel je de adem van het licht die langs je lichaam…

Naakt voor de spiegel buigt ze zich over donkere kamers, haar hoofd valt diep in de kelders van razernij ze schuifelt offers tegen de rand van dronken walging, haar keel krijst stil in vers, ontvleesde aders pijn trekt een rode streep over de koude, hijgende grond, haar schuld wordt zwart en zwicht voor duizend tongen de dood wacht…