Alle inzendingen over Otten

De wijze waarop Thierry Baudet (FvD) zich wil ontdoen van zijn oude strijdmakker Henk Otten kan wel eens als een boemerang op zijn partij gaan terugslaan. De kritiek van Otten op het solistische en boreale optreden van Baudet was inhoudelijk. De reactie van Baudet lijkt vooral ingegeven door een nare vorm van rancune.…

Bij iedere klokslag voelt Ot zich meer en meer door het godenrijk gesterkt om er morgenavond een legendarische, historische fotoshoot van te maken. Het is zover. De fotogenieke Auguste staat in een beeldschone jurk voor hem en Ot mag haar van alle kanten fotograferen.…

Maar stel dat Otte aftreedt, dan is de leegte daarna even groot als nu. Wij kunnen het geweten van Otte niet manipuleren en dat moeten we ook niet willen doen, want dan kom je altijd bedrogen uit.…

Het ‘belangrijkste’ onderwerp vond ik toch de analyses over die jongens van de FVD van Thierry en zijn ex-vriendje Otten. Dat wat ik in mijn column ‘Uitslag’ (nr. 1782) al ‘voorspelde’, dat ook Thierry zijn bananenschil wel zou tegenkomen komt nu dus al uit. Veel sneller dan gedacht gelukkig.…

Otte hoort in de verte wat glasgerinkel en hij vraagt aan Wolter om even polshoogte te nemen. Vanuit een donkere hoek op een trap springt Jasper op Wolter en ontstaat er een flinke worsteling. Er valt een schot en Otte denkt, dat Wolter iemand anders heeft uitgeschakeld. Even later wordt er geklopt en doet Otte de deur open.…

Uit het oogpunt van efficiency in Eerste en Tweede Kamer is het bijzonder handig dat de partijen van Krol en Otten samengaan. Met deze twee mastodonten als aanvoerder van de Partij voor de Toekomst respectievelijk als partijleider en voorzitter lijkt deze partij een zonnige toekomst tegemoet te gaan.…

. ------------------------ Van Willem Jan Otten (1952) verschijnt binnenkort een nieuwe bundel gedichten. Dit gedicht komt uit 'Het keurslijf', 1974.…

Een tijd lang was hij Ot en Sien specialist bij het standbeeld van Ot en Sien op de Brink. Dan vertelde hij de toeristen alle avonturen van Ot en Sien, die hij via plaatjes onderstreepte. Vaak kleedde hij zich als een boerenjongen en zong hij uit volle borst een zelfgemaakt liedje over Ot en Sien.…

Wij zouden graag Willem Jan Otten als gesprekspartner uitnodigen, maar beschikken niet over zijn adres. WIE HELPT ONS? Ton Delemarre en Ada d'Hamecourt,tonada@planet.nl…

Het toonde spelende kinderen in een sprookjesachtige omgeving in de trant van Ot en Sien.…

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit het werk van Willem Jan Otten (1951)…

Twee: ‘diverse malen werd gepoogd om de Otten-kwestie binnenskamers te houden’. Drie: ‘er waren herhaaldelijk geheime initiatieven om de ongewenste relatie van de heer Van Nimwegen en mevrouw Bloos binnenskamers naar een oplossing te leiden, zoals overplaatsing naar een van de voormalige koloniale gebiedsdelen’.…

Met Robert Jensen, Henk Otten, schapenhouder Kemp uit Drenthe en jonge boerin Anja schoof gisteren een spraakmakende bezetting aan Harry’s gastentafel. Dit kon wel eens vuurwerk worden! Helaas, er rolde een uitzending-van-lik-m’n-vestje uit.…

Willem Jan Otten is geboren in 1951 te Amsterdam. Hij is de zoon van musici Marijke Ferguson en Kees Otten. Hij groeide op in de Amsterdamse Rivierenbuurt. In 1959 verhuisden zij naar het Noord-Hollandse Laren. Daar ging hij naar de Lagere Montessorischool en daar maakte hij als kleine jongen de scheiding van zijn ouders mee.…

Zij groeien als kool in hun taal. Uit de chaos van klanken dringen woorden naar voor. Als een stormram rent hij erdoor en schaart ze energiek rond zijn onaantastbare "ik". Zij luistert bevallig, echoot "ik ook" door het huis, neemt eigenwijs haar tijd voor een nieuw geluid. Moeizaam brengen ze woorden in het gelid, zinnetjes missen…

Willem Jan Otten heeft hier net als veel mensen behoefte aan. We denken dat we ons denken zijn maar dit is een beperking. Wil je hier iets mee dan kom je uit bij religie of het boeddhisme, wat officieel geen religie is maar een levenshouding.…

't Is niet altijd even fijn L even moet je leren E n mocht het toch te zwaar zijn V oel dan vriendschap om je heen E n praat met mensen N iet verwerken héél alleen I s het ff allemaal te veel S ta dan open voor advies H ulp en/of goede raad E en luisterend oor T ot aan een vriendschaps-daad W eet heel zeker in deze tijd A l gaat…

Toen er nog geen Sjonnies en Anita’s waren maar alleen Ot en Sien. Toen Leentje nog geen Leaske wilde heten. Toen plichtsbesef nog hóger was en de basisschool nog láger. Toen de normen en de waarden nog niet aangevreten waren door de wormen en de maden. Kortom ik ben opgegroeid in die goeie ouwe tijd.…

de groene rivier leeft voort ook voorbij de rijen jaartallen die in steen langzaam oplopen langs `t nachtelijk bergpad omhoog mij roeien ze niet naar de overkant verzucht de man naast me nuchter wanneer zijn whisky om raki roept en draait een halve peuk in de as alsof ik de eerste levende ben die zijn laatste wens mag horen legt hij een…

als onze geschiedenis hier eindigt op deze plek in de zon laat me dan gaan zonder spijt, zonder traan volg niet de schaduw die zegt wie ik was de maan zal hem stelen zoals zo velen eer de dag is vergaan kijk niet naar de wolken als de lucht klaagt mijn stem niet meer draagt hoor het lied van de wind die nergens om vraagt omhels…

zelfs de zon volgde je weg door Londen en de laatste wolk vergat te regenen het engeltje voorop vloog op Allah`s vleugels in straten vol wensen die onuitputtelijk leken net als je bronnen waar vloeibaar goud hoger spoot dan tastbaar geluk beladen met sluiers zou je terugkeren om warmte op marmer vast te houden je lach opende…

net over de onbemande grens en drie opstapjes hoger opent men kordaat de deur waarachter soldaat en oorlogsgeur een banaal arsenaal vormen van aftands tweedehands terreur de echt leren kistjes dragen schone hedendaagse prijzen versleten zolen onverholen met pijn geknapte veters gestrikt om te marcheren op weg naar dood of beters in gelid…

deze vloer van glas maakt lopen zo breekbaar boven barsten verleden gevonden diep bij elkaar tegen een muur van tijd zie ik jouw eerste jaren keien waar jij mee speelde trachten je nu te bewaren in je rust hoor ik nog de bergwanden schreeuwen om terugkeer van het meisje dat eens stierf voor eeuwen zuiver zingt de lucht het woelen…

het heet tijdsgebonden Godvergeten oerinstinct dat manisch manoeuvreert tussen wat ons beest maakt en menselijk in body uitblinkt onze vingervlugge handen tanden in bezwete lijven blijven striemend stranden waar daad werkelijk wacht op voldoening die nu smacht naar de oerknal van genot die opent uit eigen diepe wil lagen nat en rood…

de mensheid is gegroeid dus pas hier op uw hoofd ik leid u langs het lijden de gang die angst belooft de trappen naar beneden dragen sleuven tegenstand stap er rustig overheen voor u in duisternis belandt nachten scheuren deze kamers schroeven lijven los van geest kan het eventjes doodstil zijn getuig van tuig dat is geweest ga als…

mijlenver van hier en ginder nabij en om het waterwoud heb ik een rivier gestroomlijnd zinnig diep en stervenskoud schaakte stenen die niet zwierven damde daarmee bochten in om met recht kracht te wekken te versnellen naar mijn zin ruïnes reet ik rancuneus uiteen door decoraties decibellen geschiedkundig een misdadig iets dat mag je rustig…

nee het marmer is niet kouder dan de stilte in mijn hart doorzichtig als het natte glas om zo zittend op de vensterbank met opgetrokken knieën de bloem te plukken `t dichtst bij wat mijn lach moet zijn om zo heel vanzelf rood langs lippen warm te kleuren blad voor blad de zijde is zoveel beter schat dan alleen weten te planten in…

ga mijn kloostergangen na zacht tegels op akkoorden toets licht het frêle wit van gipsgegoten handen toen zij mijn ziel aanhoorden wanneer de cel adem nam tot in hoeken wegzoog de winter op dit eiland streng het lijf betastte en door mijn geest bewoog donker de toon van zwak tot lichter componeerde op de lieve vleugel vriend die mijn…

of zou het tevergeefs geweest zijn om een touwladder te vragen aan de lachende barbier die buiten de middag korter wiekte op zijn stoepje voerend naar `t plein waar het houten schip ankerloos lag weg te teren in de brandende zon nu moest ik het galjoen omzeilen blootsvoets over snerend groen dat steekt met opgeheven hoofd het dek bemannen…

tegen het meest grauwe licht van een afwachtende maan spelt mist tegen kerkmuren onheil rond het dode hof waar op rij van `t laatste woord dichtersnamen rustloos turen dan woelen graven zich los huiveren zerken in barsten uit de grond van bestaan rijzen versleten poëten om been voor been voor been de nachtkapel in te gaan op knokige…