Alle inzendingen over RUIMTE

De sleutel tot een nieuw begin ligt veilig opgeborgen De zandloper loopt de uren door tot aan de dag van morgen Tijd en ruimte gevlochten ineen spoeden zich door eeuwige paden Kosmisch gezien het rijk alleen grenzeloos vlecht het zijn draden Waar de aarde tolt zijn eigen baan de zon schijnt jaargetijden Dag en nacht, zon en maan…

Open deur een lege kamer wanden grijs de vensters halfgesloten ik twijfel zonder woorden weet ik mij zonder gedachten ken mijn hoofd een lege kamer wanden grijs de vensters halfopen dan laat ik woorden in in volle zinnen laat ze lopen…

stoelen, theepot, pen, schaar, presse-papier en boeken, tot aan mijn denkbeeldige evenaar heb ik het beschreven alles in de kamer tot in de uiterste hoeken zodat ik op deze bladzijde mijn leven verder zal leven met mijn woning als noordelijk halfrond en mijn ziel als 60-watt-lamp trouw aan het plafond -----------------------------------…

Het Ruimtelijk Planbureau heeft een rapport uit: De staat van de ruimte. Eerlijk gezegd wist ik niet dat we een planbureau hadden voor de ruimte. En uit het rapport blijkt ook eigenlijk wel een beetje dat er niet zo veel ruimtelijk gepland wordt.…

Aan het bevallige meer, vol bloei, bij Rottevalle ligt een afgelegen eethuis. Zijn muren van houten balken hebben nog bosgeur in zich. Op het zacht glooiende dak wuift een veld van tierig gras. Men geniet hier van spijzen en drank, waar de gezonde, vrije adem van het wijde water doorheen blaast. Hier voel je je op een eindpunt van de drukke wereld…

Geef me de ruimte! ik hoef je niet meer. Geef me de ruimte! ook al doet het zeer. Je hebt me bedonderd, bedrogen, gebruikt! Geef me de ruimte! ik gooi je eruit!…

Ik zal je ruimte geven het ging je iets te snel Ik doe het echter uit liefde maar ja dat weet je wel Ik wil je niet teveel pushen maar ik ben erg enthousiast Ik wil je steeds overtuigen en haal alles uit de kast Pas als ik zeker ben van jou zal ik pas wat rustiger zijn Je zegt dat je zeker bent en dat vind ik heel fijn…

Leg de bergen die er niet zijn maar in de schuur die er niet staat zodat ze het landschap dat er niet is niet storen. En ook dit huis dat nog niet is gebouwd wordt nauwelijks bewoond. Enkel de geur van mijn handen hangt hier even in het rond.…

gezwam…

‘t Verkleurde licht van sterren roept het universum te weerleggen het tegendeel is ook, beroept zich op zijn recht niet te ontzeggen gepatenteerde feiten nemen de eigen ruimte in, de stelling om stelling, houdbare systemen veroordelen een andre velling donkere materie blijft verhuld voor het oog maar is niet te negeren althans, het vreemde…

Ik wil tegen je aanliggen, de ruimte hebben. Genieten van elkaar, Zonder woorden te gebruiken. Alles ontdekken, net zolang doorgaan, totdat we niet meer kunnen. Totdat ik aangekleed ben, met jouw liefde. Totdat de ruimte is gevuld, met onze lichamen, die elkaar net hebben ontdekt.…

ik sta tussen verre groene wanden daarachter paarse golven ik hoor niets dan de wind fluisteren in de eeuwige bomen onder de wijde hemel duizend eeuwen geleden deden stormen en zand hier in ijzige koude een spel zwevend in ruimte en tijd voel ik de levenskracht ik ben deel van een grootse schepping…

Ze heeft haar kind begraven samen met het stil verdriet niemand die het ziet terwijl ze blijven draven Ze zwijgt de stilte dood laat geen ruimte voor het lege ik ontwaak en laat achterwege te luisteren naar het bloot in haar ogen, te kijken naar het bloed in haar oor barrevoets in het slijk en afgeweken van het spoor Wat fluistert…

ik hunker naar de horizon naar verten en naar vlakten kruipen zou ik, zo ik kon ver van stadsen en bekakten naar waar hazen en patrijzen ooit achter schone vrouwen jakten 'k vervloek de slimmen, niet de wijzen die de natuur de kop af hakten met hun economische gewin heeft het leven zo nog zin kan iemand nu het tij nog keren slimmer dan…

‘Ik dacht dat er meer ruimte zou zijn,’ zegt ze. Hij zegt niets, krast met zijn nagels over de rug van zijn hand. Dan pakt hij een theedoek en veegt de rand van de pan schoon. De geur van aangebrande tomaat is nog niet verdwenen. Hij raakt de vier knoppen van het gasstel aan. Zijn schouders zakken iets. Ze staat op en loopt naar het raam.…

Architectuur is de kunst van ruimte verspillen.…

Meneer met de rode jas ik klop bij u aan, 'k weet zeker dat u er was, zag u net nog staan. Ik ken u van ver af, uw kleding is mij bekend, ik wil u zien zoals ik u nooit zag, ben uw aangezicht gewend. Ik wil weten of u vloeibaar bent, waar u echt uit bestaat, of u dieren bij namen kent, of u überhaupt leven toelaat. Spoedig zal ik…

de golven en de vissen In het heldere water De man aan de kant zie je beter Ogen maken contact Bij elke stap zie je meer details Je bouwt bruggen van woorden De andere kant komt menselijk dichtbij Kom Welkom ben je Al kan ik je niet helpen En ben je nat en koud Hier kun je je warmen aan jezelf Onvoorwaardelijk zul je zijn Hier is ruimte…

besef van een bestaan ogen zien alleen ogen een kus… Ogen sluiten zich tintelingen tussen beider lippen energiestromen wisselen het kussen intenser vonkjes doen de spanning stijgen energiestromen heftiger tussen beider sprankelende lippen Sterren verschijnen een fel wit licht zwevend door een tunnel daar… aan t eind in een ruimte…

de tijd waar ik oversprong viel dwarrelend naar beneden de ruimte waar ik in doordrong versplinterde tot plaatselijkheden vastgeklampt aan de adem van mijn mond heb ik al het bestaande uitgedampt tot aarde, tot grond in sterrenzeeën heb ik gezwommen zag de schepen één voor één zinken heb alle melkwegen beklommen om me uiteindelijk…

De wind voert mij mee naar de rustigste plek. Ik zet mijn fiets tegen een boom en beklim een heuvel. Ik hoor het ruisen van de zee totdat een recreant mij wekt uit een zoete droom. Het is niet meer als voorheen. Ik probeer mijn rust te vinden. en toch, het tijdstip nadert van ongekende drukte. Ik ben met de rust niet langer alleen en hoor…

natuurlijk groende je het blauw in ruimte en het zicht de aarde in een flits jou deerde nooit de kou jij kon bloeien altijd groeien in de liefde die je wist en nee jij hebt je nooit vergist het was vertrouwen waar jij huizen mee hebt kunnen bouwen zon en maan zijn mijn getuigen zij kennen ons in dag en nacht ook…

Tijd is geen snelweg tussen geboorte en sterven, Maar ruimte om in de zon te parkeren Tijd is geen kast Om je leven in op te bergen, Maar een vitrine om het tentoon te stellen Tijd is geen typmachine Om alles te beschrijven, Maar een harde schijf om alles op te slaan Tijd is geen kalender Waar alles voorgeschreven staat, Maar een boek…

"Ik die bij sterren sliep en 't haar der ruimten droeg als zilveren gewei, en 't stuifmeel der planeten over de melkweg blies en in de maan gezeten langs 't grondeloze blauw der zomernachten voer, ik ben beroofd en leeg, mijn schepen zijn verbrand, mijn stem verloor haar gloed en vindt geen weerklank meer in 't dode firmament, niets dan…

Als we de enigen in het heelal zijn, dan lijkt het een verschrikkelijke verspilling van ruimte te zijn.…

Ik voelde het dichterbij komen terwijl ik hulpeloos in de ruimte zweefde, kwetsbaar. Het leek of grote armen zich om me heen vouwden. M’n geest slaakte een angstige schreeuw die niet gehoord kon worden. Het voelde of m’n geest ingezogen werd door zwart. Zwart..alleen dat overheerst. En nu verbaast het me waar ik ben. Opnieuw geboren.…

Hij is een bevlogen mens hij 'twittert" zich een eind in de ruimte...…

Geduld schept ruimte.…

We kunnen theorieën ontwikkelen over buitentijdse en buitenruimtelijke mogelijkheden maar als mens van vlees en bloed zijn we onlosmakelijk verbonden met tijd en ruimte en is onze speelruimte beperkt. Gevangen in deze tijd-ruimte constructie bezitten we nog meerdere beperkingen die onze bewegingsvrijheid beperken.…

Als de druk van moeten bij mensen weg valt is er ruimte voor hun ware identiteit en al hun talenten.…