Alle inzendingen over Rigoreus na waarheid

Sinds enkele maanden plaatste ik wel eens gedichten, verhalen en columns op Lettertempel.nl, maar dat is mij duur komen te staan en ik waarschuw dan ook iedere schrijver om daar te gaan boeren. Als nieuweling op die schrijfsite kreeg ik heel wat misère over mij heen, maar ik wist vol te houden. Ik publiceerde een mooie ode voor de nieuwslezeres Astrid…

Truien die van het ene naar het andere kind gingen, tot ook de laatste er echt ' uitgegroeid was' dan werd het rigoreus. De trui moest worden uitgehaald en wanneer je de mazzel had, om thuis te zijn, werd je als kind ingezet als: een staande uithaal-trui-wol-standaard.…

edelachtbare Hof en de betere huizen geblakerd hun tradities en rijk verleden ogen en oren koloniseren gewetenloos de lamme hersenen beheren strategisch spraakkunst en bloedsomloop parallellen van prikkels golven door het lijf triomferen jubelend zwaar toegetakeld mijn ware wezen van weleer vertwijfeld en verbijsterd zo gaat de waarheid…

Een feit is een feit en geen waarheid. Duizend feiten zijn nog niet één waarheid.…

Een opinie verliest niets aan waarheid doordat men er zelf tegen zondigt.…

Er zijn veel koeien, en dus ook veel waarheden.…

Mijn naïviteit Die blijft bestaan De pijn Aangedaan Verdriet Heb ik niet Om dat Wat ik had Of juist Nooit gekregen Woorden uitgesproken Woorden verzwegen Verdriet Heb ik niet Om de leugens Die als een rode draad In mijn leven Periodes Aan elkaar weven Als een constante in tijd Nee Verdriet Heb ik slechts Om de waarheid…

Er zijn veel koeien en dus ook veel waarheden.…

wat niet mag laat verlangen tot je de waarheid achterhaalt (je was gewaarschuwd)…

Als veel niet zeker is en alles zweeft Zijn zorgeloze zekerheden ver verdwenen Zekerheid gereduceerd tot grond onder benen Waarheid alleen nog maar dat men leeft Al zoekende naar wat nog is gebleven Blijft weinig, maar wat echt is resteert Geld en goederen zonder reden begeert Bijna alles, weg, verdwenen en opgegeven Wat over is…

in je eigen Hof van Eden onbereikbaar door een breed ravijn je bent te ver voor mijn gebeden mijn werkelijkheid is nog te klein welke uitdrukking ik ook bedacht om jouw waarheid te bereiken des te donkerder werd onze nacht om nog goed naar je te kijken maar de zon bij iedereen van binnen werpt een licht op identieke waarheid die onzichtbaar…

Helaas moeten wij ons bekommeren, om de waarheden van het 'nu'. En de leugens niet verslommeren, tot de leugens van het 'nu'. Uit die mooie woorden van Plato, onstond een waar gezegde, die leugens waarachtig weerlegde, namelijk zo: Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel.…

Dwalen is niet onwaarheid bezitten, maar wat waar is niet bezitten. Het onware is geen eigendom van ons verstand.…

Naamloze straten door waterlelies van de waarheid gemaakt geduldig rijden. Lijnen ongeschreven en schuldig ogen van zout en water ontmoeten in het oneindige spel tussen zwarte-witte strippen van gedachtenis en vergetelheid. De tijd wordt moeiteloos door de goden vertaald in een zelf-gesteund toog van strafheid.…

Lichten laaien strooien kreten blindelings onder druk gevangen overrompeld Luchten laaien klaren niet zien zwart als glas vertroebeld gesmolten tot weerzin Waarheid in woeker geroofd ontdaan van haar waardigheid tot schaamte vervallen…

Kunst begint pas waar de waarheid ophoudt.…

Er komt een dag dat je jezelf aankijkt in de spiegel en dat je ogen je weten te vangen en op dat moment komt de waarheid eruit druppelen, en bij mij is dat in de vorm van tranen. En bij jou?…

Want dan zou je misschien tot het besef komen dat de waarheid, zieltogend, in het midden ligt.…

Taal verdraagt geen leugen. Een leugen maakt de woorden stom, ontneemt ze hun ziel.…

In emotionele naaktheid ontmantelt zich de schijnwereld van illusionaire verborgen waarheden.…

Immer weer verlies ik mezelf in slaap gewiegd, de waarheid liegt.…

Het zolang mogelijk uitstellen van de kale, koude, ontnuchterende, oorverdovende, verblindende, alle mooie praatjes tenietdoende waarheid.…

Kon ik maar zeggen, wat ik je zeggen moest. Kon ik maar laten voelen, wat ik voel. Kon ik maar vragen, al die vragen die ik me stel. Kon ik je maar even mijn ziel laten zien. Maar helaas durf ik het niet, Wil niet dat je de pijn ziet. Verbijt elke dag stil mijn verdriet, Hopend dat niemand het ziet.…

Dingen als dromen vernomen klinken helder in mijn geest nu wil ik elke dag voorkomen dat wat ik ben geweest. Dikke lakens losgewoeld om nooit meer te herstellen nu met verlangens overspoeld mag ik weer mooi vertellen.…

Gevangen web van woorden op het ritme van jouw stem weven draden een spinsel tranen ogen naar het licht de dolgedraaide klinkers gooien letters op het vuur zelfs vechten in het duister neemt mijn nacht van werklijkheid schud mij en maak mij lichter neem onbevreesd mijn adem wis gedachten in mijn geest laat de pijn mijn waarheid zijn…

De waarheid, Een eeuwige steek in het mensenhart, Die altijd terugkeert in het leven, En al kloppende het leven leidt. Met leugens het leven vergeten, Ontkenning leidt tot zekerheid. Het leven zal de waarheid behouden, Terwijl leugens de mens doen bestaan, De wereld zal leugens ontnemen, Door de waarheid te laten vergaan.…

Soms kan de waarheid, beter niet verteld, maar wanneer we moéten liegen, is 't bijzonder slecht gesteld. Wanneer liegen betekent, dat vriendschap in takt blijft, waar kies je dan voor? Ik verdraai dan de waarheid, een héél klein beetje want anders weet ik het ook niet meer hoor!…

De juiste waarheid heb ik gevonden, ik laat haar nooit meer gaan Een oud proces heb ik ontbonden, hoe wezenlijk anders is nu mijn bestaan Mijn hart klopt door, zoals altijd, mijn adem beroert het leven Ik voel me vrij, niets dat ik vermijd, het voelt goed om mezelf te vergeven Hoe kan dit verdriet toch zo bijzonder zijn, soms maakt pijn…

waar is de waarheid nog wel sneller dan de leugen als dronkenen en kinderen hem ook niet meer spreken en daar het oog van de naald verstopt in de hooiberg de weg niet meer ziet zoek ik vruchteloos in het doolhof naar de vuren die de rook veroorzaken en stel ik me tevreden met een half ei terwijl ik in troebel water naar de nagels…

Vaarwel, zo als zo vaak en weer gaat ze verdwijnen in woorden waar in waarde maar waar in haar? Vaarwel, zoals zo velen het was me een genoegen…