Alle inzendingen over Rillen van bek

(voor Adele Laurie Blue Adkins (5 mei 1988)) Je bent geboren in Tottenham, Noord-Londen. Je moeder is Penny Adkins en je vader Mark Evans. Op je derde verliet je vader het gezin en keerde nooit weerom. Dit traumatische gebeuren heb je hem nooit kunnen vergeven, het was dan ook een groot hiaat in je kinderjaren en je viel daardoor eerder ten prooi…

Ze trok hem mee het oerwoud in, langs een bijna droge beek. Daar, onder het gewelfde bladerdak, in het koude zand, bedreven ze lang en heftig de liefde. Daarna bleven ze tegen elkaar aan liggen aan liggen, totdat hun lichamen koud werden en begonnen te rillen.…

Ja ik beken je hebt de lekkerste billen Je nagelvijl raakt mijn nagels Weer krijg ik kippenvel Weer geraakt door je soepelheid Weer geraakt in mijn hart Weer vibrerend warm onthaald Nu weet ik dat ik je liefdesfrequentie Heb vertaald charmeur…

De lippen hangen dan stil, de handen een weinig kil, het lichaam in lucht, de rille - in eens om het uit te gillen.…

tussen loze duinen welt het water door moeder aarde voor het laatst gekust nog helder, van geen zorg en kwaad bewust een kalme stroom -timide, geen geklater- vervolgt zijn weg langs dromerige straten een pelgrim op zijn doelgerichte reis na Zorgvliet en een vredig oud paleis besluit hij om het daglicht te verlaten z'n diepe dal is nu volkomen…

En jawel, Derksen met zijn ongekende grote mond, met zijn idiote valse uitspraken heeft het weer eens voor elkaar, in de tijd dat er volop sprake is van situaties met me-too affaires en voorvallen, komt ie live in een uitzending met een dermate goor verhaal dat bij mij de maat nu wel vol is! Kijk, hier waren de meningen nog licht verdeeld, eega zei,…

een kudde wilde overhemden ze staan daar te rillen op de savanne en denken aan hoe het was de afgelopen zomer aan de zomerplas…

zingen tranen aan de binnenkant zijn zij gewoon geen steeds verdriet of weifelend rijp uit (z)onweerswolken op bergen en dalen van je gemoed? zijn't waterdruppels zonder richting stroompjes van een andere lichting, die vloeien aan een laag debiet? te mooi erg soms om echt te zijn te zoet erg soms om slecht te zijn stille getuigen van klinkende…

Ik open langzaam mijn ogen, ...en ben nog aan het rillen....…

Hier lig ik in bed te rillen, belaagd door 'n leger bacillen, die met me doen wat ze willen. De dokter overlaadt me met pillen. Witte sneeuw bedekt ieder dak, naast me staat een glas cognac.…

Niets is zo stimulerend als de kans plat op je bek te gaan.…

Een mens moet stromend water zijn en geen stilstaand beekje.…

De grootste bek heeft het voor het zeggen, helaas.…

Het is bijzonder ongepast dat onze premier Rutte woorden als 'bek' en 'muil' gebruikt als hij verbaal wangedrag van onnadenkende burgers afkeurt.…

Geboren label ritmisch als het hart adem, leven gospel spel donker label kopstem zingt zoetvloeiende verzen octaven langs de nacht al kristallen harten rillen versmelten wit in zwart…

Nodeloos zwelgen in het zweet Dat mijn rug laat rillen. Het antwoord weigeren Tot het bijt in mijn geheugen.…

Het is gewoon bezeten hoe ik sta te rillen. Altijd maar alleen. Eerst vergelijken, en dan weer meteen mensen ontwijken. Door ieder mens komt angst tot leven. Dat is mijn leven. Maar niet mijn wens.…

in eenzaamheid verdwijnen kleuren als tranen gaan rillen in mijn gespreide hand in donkerheid doven mijn ogen als strelingen huiveren in de laatste samenzang door uitgeputte woorden verdwijnt het leven als mijn hart stuk gaat springen in wat mij lief is door verwrongen schaduwen zwijgt de tijd als mijn adem gaat rusten in wat voor…

Ik lig te rillen van genot, ik kreun het zachtjes uit als ik je haar voel vallen en slepen op mijn huid. Ik kom steeds dichter bij je telkens, keer op keer voel ik me meer verdwijnen totdat ik explodeer.…

Ruby is de vrouw met notabene de allergrootste bek. Wat zeg ik, de brutaalste mannen-en -vrouwen-onderuithalende-dame die ik ken. Ik geef het toe, in eerste instantie keek ik gewapend met scepsis en mijn aannames (ja mensen ik zit er vol mee) maar constateerde al snel een beetje verheugd: Ze heeft het nog.…

ik tel de bruine tegels op ’t perron de blauwe de stenen boorden en als ik vertraag laat ik de spanning in de draden zingen en rillen zucht perslucht stop geschokt dan blaas ik alle deuren open en spuw ik mijn verleden uit op ’t perron de blauwe de stenen grenzen worden overschreden door massa’s mensen dan ga ik voort…

Haar koude schouders rillen wanneer haar adem de nacht instroomt, niets meer voelend van het vuur dat binnenin haar smeult. Op een afstand lijkt ze op een klamme vlek, niet beseffend dat het sterven aan haar enkels hurkt. Nooit meer zal het zwarte water nog stilstaan als toen die nacht toen de dood aan haar voeten lag.…

Ik lig maar te draaien te woelen in mijn bed Denkend over morgen de wekker al drie keer opnieuw gezet Ik heb het koud, lig steeds te rillen Trek de deken iets verder over me heen Kan toch niet stoppen met trillen Morgen, de dag waarop het voor altijd voorbij zal zijn rouwend om het lichaam daar in de grond Koud en wit, maar verlost van…

Gezweepte uit Afrika onder blank gelabeld slaaf van witte meester vocaal muzikale troost Geboren Afrikaan ritmisch als het hart adem leven gospel spel uit troost geoogst zwart label geboren kopstem zingt… zoetvloeiende verzen octaven langs de nacht als kristallen harten rillen dag en nacht versmelten wit en zwart.…

De hitte maakt me rillen te donker om mijn ogen niet te sluiten geheim is de sleutel van mijn lijf Hou me vast en ik verstijf Dat verdomd lekkere lichaam van je ik kan er niet omheen…

in de grijze deemstering hoor ik je ritselen en rillen hoor ik je zuchten onder die kale boom koesterend de herinneringen winterslapen met een nieuwe droom.…

Hij is zo geliefd Ik durf nix, ik weet niet wat ik doe Zo erg is het, dat hij niet weet wie ik ben en wat ik zou willen Zo erg als je denkt (ik ga naar hem lachen maar je durft het niet) Een raar gevoel krijg ik en als hem zie dan ga ik helemaal rillen.…

Reflecties in verraderlijk water Roeren mijn moeizame leven Troebels van misbruik en pijn Ontvangen door natte wimpers Mijn hart tevergeefs gegeven Gedachten druppelen voorbij Rillen mijn naïef vertrouwen Mijn lijf koud door ijzig vocht Langs gelaat en verslagen handen Doelloze stroom bubbelt rouwen Verzwolgen in een zwarte poel Eenzaam…

je hebt me ontvoerd in boeien gevangen je buik is zo zacht, geplooid en met schaamte behangen ik zwicht voor je borsten in streelzacht verlangen voel hoe je opricht je huid strak gespannen ik lach naar je mond de lippen geopend fluister mijn woorden voordat je verstomt we rillen en trillen in de kleur van genieten het roze werd rood…

ik ben een tweeling in mijn eigen lichaam aan voeten en handen gebonden samen spelen we mens erger je niet thee en mariakaakjes staan op onze ribben onze zusjes spelen met barbiepoppen in de linkerkamer de rechterkamer is gesloten wegens restauratie ik gooi nog wat blokken in het hartvuur onze ingewanden rillen van de kou…