Alle inzendingen over Tree

(voor Iris Tree (1897 - 1968)) Jij bent geboren op 27 januari 1897 in Londen. Jouw vader was Sir Herbert Draper Beerbohm Tree, geboren op 17 december 1853 in Londen. Hij was theaterregisseur en toneel- en filmacteur. Op 28 april 1897 opende hij Her Majesty's Theatre. Hij heeft in 1904 de Royal Academy of Dramatic Art opgericht.…

Op je allerlaatste tocht, ga je tree voor tree naar boven Een weg terug is er niet meer Toch denkt men telkens weer Aan de weg terug.…

Tree voor tree Ik ga met haar mee Een emotioneel gevecht Ik ga zo slecht Tranen als zee Nee! Is het echt? Een steeg Een wagen Ik zweeg Wij zagen Het is leeg Het duurde dagen……

Voorlaatste tree gemist tussen waan en werkelijkheid plekt bont paars-blauw Allerlaatste tree gemist kleuren toverbalden een harde tint van liefde naar haat Nooit viel zij meer zeven regenbogen kleuren schimmen in de schaduw grauw ...…

voor tree…

Tree voor tree voor tree voor tree. Ik voelde me misselijk. Maar ook heel tevreden toen ik beneden een zachtige, ziekmakende smak hoorde. Ziezo, gelukkig kan ik slapen, dacht ik. Morgen zien we verder.…

Ik liep de trap op en miste een tree. Ik miste een tree. Ik ben nogal slordig aangelegd en dan mis je wel eens een tree. Die tree was er wel, maar mijn voet stond er niet goed op en daardoor gleed hij naar beneden en daardoor verloor ik mijn evenwicht.…

voor tree truien en jassen functioneren als doelpalen verder uit elkaar vanwege gelijke doelen gelijke kansen hoogte is arbitrair daar draait een fiets het veld op volwassen verschijning breekt spel vaders wil is onverbiddelijk wet eten en met rode konen naar bed…

voor tree verlaten ze de tijd genieten samen ziel en zaligheid er is geen afstand meer de lucht hangt vol met klanken tot aan het laatste lied dat mensen gaat bedanken ze laat de tonen tot haar komen verzacht de klank en vraagt publiek om als zij weg is over liefde te gaan te dromen…

smalle straatjes doen recht aan het kalme ritme van haar klim naar boven zwart tekent onuitwisbaar ouderdom en dood rust in een vast geloven de hoge gevel helt voorover spiekt door donker matglas weet nog haar rechte rug de zoen snel voor de mis elke zwier plezier van een dans in liefdespas haar tijd stapt tree voor tree mee met slagen…

Weet ook gij dat stille diepe huis Door welks schaduwige vree Voet zo licht en onvermoeibaar stijgt en daalt langs tree na tree? En zijn plotselingen helle kaamren op de maanbeglansde zee?…

Rozen op de grond Kaarsjes op de trap Champagneglazen gereed Alles stap voor stap Samen naar boven Hand in hand Kledingstukken Op de grond beland De bovenste tree Halen ze maar net Haar nieuwe lingerie ligt nu naast het bed Maar ik ben alleen Op de dag van valentijn Toch is het heerlijk Om aan het dromen te zijn!…

Naar beneden naar land en zee Of zet je je voet op de eerste tree Van de trap die naar boven leidt Naar de post van de hemel? Twijfelend zoals je nu staat Besluit je dat je dansend de hemel in gaat…

midzomer kantte de heuvellakens rond dit gewond legerpand voor het venster met glasscherven sneed ik prompt mijn haren af ze vielen warrig in het puin door granaat kwaad overmand verloren boeken op de vloeren doorzeefd met los letterlicht heb ik rug aan rug gestapeld tot een lang verhaal omhoogklom naar de laatste tree met sleutel passend…

Brandende theelichten, op elke tree van de trap eentje, rozen en zuidenwind vazend in mijn woonkamer, een pakkie shag + vloe en een stevige fles merlot. Stiekem had ik dat erg mooi gevonden.…

Eerst de bovenste tree, dan de volgende en dan weer de volgende tot ik de deur naar de woonkamer voel. Niks aan. Ik zet mijn voet op de bovenste tree. Plotselinge paniek. Er is geen bovenste tree! Mijn voet maait door pure lucht en mijn linkerhand graait tevergeefs naar de leuning. Plotseling lig ik onder aan de trap.…

De horizon vervaagt de dreiging op de woeste zee van gezichten het bespringt mij en beklemt mij de noeste tree naar de gerichten over het gelaat dat voorbij ging Steeds als ik bijna kolkend omkom doemt daar het laatste silhouet van schuimend wit en schamper wit het vers opengevouwen bankbiljet betaalt mijn geknakte ouderdom Martelend…

Men hoorde ze fluisteren: I am a tree, don't talk, just love me. *) Het belooft een nieuwe lente, als we naar elkaar toegroeien in alle talen, alle daden. --------------------------------------- uit: 'De verleden tijd van vrede', 2005 *) Ik ben een boom, spreek niet, houd alleen maar van me.…

Opa zegt, die is thuis gebleven en hij begroet het gezin, als ik aan de trap sta en mijn aanwezigheid laat horen, stormen de koters de trap af, de jongste van vier als laatste, die roept heel enthousiast: Omiiiiiiii, stopt op de vierde tree en springt!…

Zij nemen geen ruimte in gelijk zij die verguld zijn op snee, en als de tram gevuld is is hun plaats op de tree. Gisteren nog leidde ik zo iemand naar ’t station. Het was een avond vol mist en vroege kou. Mijn vriend was moe en had een ticket 3de klas.…

Bibberend zet ik mijn grote stap een klein beetje pleinvrees overwonnen met durven nog maar pas begonnen toets ik onzeker een tree van mijn trap Voorzichtig beklim ik mijn wezen leg mijn leven in de schaal en lijm met mijn verhaal in hortende rijm -Wat doet het goed dit eindelijk te lezen- Van de reacties schiet ik nokje vol moeilijk ook…

Tof, ik heb koffie en sigaartjes mee Dikke kus, wacht je me op aan de tree?"…

buitenheid beneden kraakt iets zijn dreigend beginnen kasten doorwoelt hij doorzoekend in het niets rammelend en graaiend indringend door diepe duisternis omgeven slijpend sluipende voetstappen komen uit de kamer tenentrippelend trapwaards handen gaan tastend langs verstilde muren voor zijn pad door het donker de reeds lang vermolmde tree…

kinderhand vol met buit overal hoor je hiep hiep hoera uit punaisegaatjes in het huis de middagzon laat een tekening van een klein meisje stralen het geeft ‘t huis een nieuwe tinteling en overal zijn verhalen, cadeautjes, post, een rekening, gedichtjes om in te verdwalen vrolijke echo’s uit het bad een rubber eendje tussen hen in elke tree…

We daalden tree na tree af en toen begon hij zijn betoog. "Ik vind dit een moeilijke trap." "Het is ook een moeilijke trap," zei ik. De kleuren van de treden waren zandkleurig waardoor er nauwelijks diepte was te zien, een van zijn handicaps. "Ik zie heel slecht," zei hij. "Dat weet ik." "Ik ben bijna blind." Ik schrok een beetje.…

je was altijd een gekleurde trap in mijn leven – in overpeinzingen zat ik vaak op je treden schreef gedichten in bittere ernst met mijn rode teenslippers op de ene tree,en met mijn dikke reet op de andere soms at ik mijn ontbijt op de trap en vond je het zo grappig dat ik de hagelslag morste minder fraai vond je…

Een trap heeft een aantal treden je kunt naar boven of naar beneden Soms wordt een tree overgeslagen dan wil je té grote stappen wagen Maar worden de treden vlug genomen zul je té snel beneden komen Dan is de stap te groot geweest je billen voelen het 't meest Pijnlijk zittend op de grond kijk je verdwaasd in het rond Waarom dat hollen…

Behaaglijk kraakt elke tree: naar boven m'n kind en naar bed. En het bed, eens zo groot als een boot waar ik mij stuurman op wist, is nu zo groot als het is: een deken of aardappelkist. De golvende zee van destijds: een gebeitste vloer, 3 x 5.…

De prinses liep met hem mee en sprong van de tien trappen, tree voor tree. De minister keek eens achterom en dacht: wat zijn de ramen hier toch vies, dat is in het geheel niet kies. Ik stuur de glazenwasser. De glazenwasser kwam nog diezelfde dag en bracht zijn eigen emmer en grote wisser mee en een heel lange trap.…

Op ieder voetstap waar ik tree, Omwalmt mij 't walglijk onkruiddampen, En doet mijn borst en longen wee. Hoe keert mij 't hart en de ingewanden, Wanneer dit stinkende oliebranden Zijn gif door heel de lucht verspreidt, In 't lichaam om met pijnlijk wringen!…