Alle inzendingen over Tuin

Zoals jij zat verloren in de hoeken van de tuin. Een gevallen blad. Een weggeworpen woord. Een bijna vogel voor de kat. Zoals jij zat in de laatste stralen van de zon. Een schemering. Een ondergang. Een leeggebloede avond. Zo zal ik zitten in mijn vel. Een oude rozentuin. Een lege schommel. Een oud gerei verloren in de hoeken.…

groen is het gras van buurman's gazon, groener zijn klimop met slingers. verslagen kijk ik naar mijn kale beton o, als ik daar eens aan tippen kon.. maar ik heb alleen groene vingers.…

Een ij'vrige man in Kijkduin Was heel erg trots op z'n tuin Maar toen kwamen er wormen Om 't gewas te bestormen En lag heel z'n tuin weer in puin!…

Engelse tuinen tonen rozen zo groot als gootsteenontstoppers.…

verwilderde tuin schildert zonder verf en kwast een feest van kleuren een schitterend meesterwerk van wonderbaarlijke Hand…

een geheime tuin verlangen van menig sterveling bloemen, vijvers, fonteinen lichtgevleugelde, kleurige vlinders gezang van nieuwe vogelsoorten zoete geuren, als nooit geroken zonnestralen, een zachte streling flora, fauna onbeschreven tuin ik wens te verdwalen pijnlijke herinneringen vergeten er bestaat geen verleden alleen het nu!…

Ze praat zo stil Ze noemt haar dochter Droomt soms weg Probeert iets te doen Wat niet echt lukt Ze werkt in de tuin Van de avond Aan niet meer praten Aan niets meer doen Noemt haar dochter Die telkens vraagt Of zij nog praten kan Een kleine babbelaar Wel ja zegt ze me Tot vanavond Met de geur van gister Op een dag in mei…

In Emmen moet nu maar een mensentuin komen...…

Hij sprak met een vriend, en vroeg: “Als ik jouw tuin opruim, wil jij dan wat overmaken naar giro 555, er moet hulp voor deze mensen komen, er zijn er al meer dan zevenduizend gestorven, Nepal is een arm land.”…

De zomernacht werd zwart, Toen, zacht en duidlijk klonk er Een klare stem door ‘t donker: Mijn zoon, geef Mij uw hart! Ik aarzelde... verward... Was het de wind die zoefde? En weer zei, maar bedroefder, De stem: geef Mij uw hart! Ik wrong mij op de grond, Tot ik de woorden vond: Heer, ‘t moet door U genomen! En nog eens overviel…

Lange ranken in gothische bogen twee spinnen hebben hun webben daarin gehangen ze zijn online en draaien langzaam op hun bolle tere zeilen in het zachte briesje…

ik ook bloeien Ik hoef niet ver weg Heb het paradijs dichtbij Voor mij is mijn tuin Het mooiste schilderij…

We besluiten weer te genieten: van ons oerwoud, de vogels én van meer zon in de tuin.…

het kerkhof of, zoals u wilt, de begraafplaats, ligt er berustend bij de dag is sereen want iedereen die hier komt ervaart eindigheid de laatste tuin van mijn ouders hun graf is rijkelijk beplant geen steen ze zullen ervoor moeten bloeien…

(uitspraak P.J. van Es) Op een mooie zwoele avond kreeg ik opeens zin om mijn tuin op de foto te zetten. Niet omdat het zo geweldige mooie grote tuin is! Maar wel omdat hij in een heel korte tijd erg veranderd is.…

Lindebomen, eiken dromen verse knoppen aan een tak zwaluwen en eendenliefde geur van leven en nieuw blad Lindebomen, eiken dromen wilgen langs de waterkant zonnestralen, bootjes komen zomerzotheid aan het strand Lindebomen, eiken dromen beukend in de straffe wind regenwolken, waterkolken want de winter komt in zicht Lindebomen, eiken…

Met lichtgevulde hersens in de tuin, in het verschiet weiden de zenuwen en op kniehoogte snuffelt God wat in een bries van oud behagen. O, tijd van lauwe kranten en gesprekken, het leven klotst stompzinnig uit mij voort! ----------------------------- uit: 'Bij bewustzijn', 1996.…

in groen verscholen schuilplaatsen voor mens en dier, oase van rust…

in april de ochtenden nog kil stap ik uit de deur en ruik de geur van nevel uit de hemel in een laken van lila staat daar de azalea zo loop ik in het rond het brood nog in mijn mond alleen maar even blij het onkruid nog verre van mij…

Met mijn ochtendjas nog aan en een kop thee in mijn hand liep ik door de keuken en keek -zoals elke morgen- de tuin in. Mijn tuin met de vijver met lelies, mijn tuin met de orchideeen, mijn tuin met het groene gras waar de ochtenddauw nog in zat, mijn tuin... Er gleed een glimlach over mijn gezicht. Mijn tuin, al die jaren van mij.…

Vandaag omdat mijn dochter jarig is vandaag staan alle bloemen in mijn gedachtentuin in bloei Met rustig groen gebladerte omluikt ervaar ik hoe fijn het ruikt met al die geuren en bekijk ik vele kleuren die ik anders niet zo vaak meer zie Het geel van hoop het rood van passie en betoog het paars van geestelijke inspiratie en alle te bedenken…

Gelderse rozen met hun koele Ballen lichten de hemel toe. Seringen waaien paarse zoele Geurige schaduwen, gril en moe. Aan tengre boompjes, haast nog schuil, De witte zuiverheid der rozen; Midden in hun half open tuil Besluiten zij hun schuchter blozen. In de doorgonsde donkerheid Van 't honinggeurende prieel Is 't zoet te toeven voor…

De natuur wreed in haar schoonheid Is evolutie de grondslag? Leven op elke vierkante centimeter sinds het Krijt Is het ontstaan vanuit een hard gelag? Het was in de achtertuin dat ik het zag Een van de katten nam de tijd Keek even en een insect verloor de strijd Nutteloos achtergelaten op zijn laatste dag Het beestje even ter hand genomen…

Ik zei de smid, Tussen twee tuinen wordt zijn plaats. De oude tuin vertrapt in honderd jaren, Bloemen ten prooi gevallen aan barbaren, Daar keer ik nimmer weer. Ik ried de smid, Ga met mij door deze poort Betreed de nieuwe bloemenzee, Zingend gaan we binnen Om het leven te beminnen.…

Misschien ben ik de groente op haar schop achter helder inmaakglas. Beter wat bramen in cognac voor late winters.…

Niemand heeft ooit zichzelf gezien, maar het verlangen blijft, naar het onzichtbare ik, je zoekt in wat er van je overbleef, een man in de tuin.…

terugdeins… Wil niet voelen of openstaan Voor verraderlijk moois om me heen Heb geleerd en weet nu ook Dat illusies echt bestaan… Voel me reddeloos en ontdaan En met dit angstig gevoel Rest één veilige plek Waar ik heen kan gaan… Ik vertrap een fraaie sieraluin Haar pracht verwart en steekt Met een wenend hart Gebroken in mijn geheime tuin…

vaak vervloekt, mijn conifeer Leylandi zijn twintig meter wanhoop nooit ontzien hij kon me toch niet aan, die conifeer Leylandi ach, hooguit als het stormde dan misschien Soms pestte hij me terug, mijn conifeer Leylandi en smeet zijn bruine afval op mijn kruin dan schudde ik minachtend, voor conifeer Leylandi de uitgedroogde rotzooi in de tuin…

Laat je ergernis het mooie weer niet bederven en lach eens naar de zon die groen laat groeien laat die bui nou maar varen die in je gedachten zit en lach eens naar de mol die je tuin omspit…

Dus heb ik een tuin; zelfs een imposante tuin die me de vreugde geeft om erin te werken. Een tuin waarin ik mijn zinnen kan verzetten. Naar menselijke normen is het een mooie tuin, met hoekjes en blikvangers en kamers en vele bomen. Want ik hou van bomen!…