Alle inzendingen over Verteerd door liefde

daarbij gepaard gaande fysieke aanslagen op zichzelf, keerde hij zielsberooid terug naar zijn geboorteplek, waar hij nog enige tijd probeerde om in het reine te komen met wie hijzelf nu was, maar hij was reeds zo kapotgemaakt door die wrede geliefde, dat het overgebleven kleine vlammetje in hem spoedig uitdoofde en zijn ziel begreep dat er voor zijn liefde…

Ooit werd ik begeerd nu genegeerd Ooit voelde ik me vereerd nu zwaar bezeerd Ik heb nu geleerd ben zelfs bekeerd De liefde verleerd door pijnen verteerd Ooit geobsedeerd maar dat bleek verkeerd Daarom nu volleerd zelfs een beetje getalenteerd in het omgaan met een gebroken hart…

de lucht was zoet het licht verscheen een glans die er niet eerder was tot ik je ogen las wist dat je gebroken had met liefde in voorbije dagen mijn bitterheid verkoelde handen gaf bloemen en verpakte schande gal verteerde mijn gevoel rispte op in zure woorden ik had verloren wat geëigend was dat merkte ik veel later…

De regen valt Een sobere symfonie Een bloedend hart Als verwelkte rozen Het sombere hart In de regen De wind waait Een lichte bries Een somber akkoord Een sobere melodie Het schrijnende hart Dan de wind Het is koud Het hart kreunt Een smeulend vuur De liefde verteerd De dichter verkleumd De regen De wind De koude De storm…

Toen jij me de liefde kwam geven Ik straal als nooit tevoren De enige die me begrijpt staat aan mijn zijde Ik zal je koesteren tot aan mijn dood En altijd voor je liefde blijven strijden…

Meer nog dan mijn woede heb ik heimwee naar dat zand, over 't graf van mijn geliefde, waar de liefde nu vergaan is, die die pijn en rouw verteerden. Laat mij dus maar teruggaan ook al ga ik dood van angst, naar het graf van de gelofte, waar geloof nu opgestaan is, dat ooit pijn en rouw verwaaien.…

hart brandt onstopbaar onblusbaar voort gevoed door liefde of haat…

Als een geest die geen rust kent, cirkelde ik om de vlammen op de Ngongheuvels, die je prachtige wezen verteerden. Verteerd, zelfs na je dood.…

buiten is het koud het vriest min tien of meer zeggen ze je voelt het niet hoewel de kachel al uren niet meer brand voelt jouw hart verteerd door twijfel verdriet en onmacht kouder nog dan oostenwinden over poolvlaktes waaien kunnen alleen met jezelf en de muziek die troost maar ook verdrietig maakt weet je dat je bent vertrokken uit het…

Verteerd door onmacht en wraak. Een deerniswekkend dwaallicht, doof en blind voor spiritueel inzicht. Zwevend in het donkere labyrint, waar hij door haat, het licht niet vind, de tunnel naar zuivere liefde. Keer om uit de nevel verdwaalde ziel, verlaat de weg waar u andere griefde. Laat u door een eerlijk hart leiden.…

Het geloof dat wij samen kunnen geven, die liefde in elkanders leven. Ik beloof je liefde en trouw, aan jou alleen, mijn allerliefste vrouw.…

Mijn werk is het schrijven van stukjes die ten doel hebben een soort glimlach te toveren op het door zorg verteerde gelaat van de Nederlandse onderdaan.…

raak me niet aan zelfs je schaduw heeft mijn huis verteerd mijn eiland brandt erbarmingsloos op dit uur raak me niet aan ik schoffel al eeuwen as uit het vuur.…

Het vet mixt met de bouillon niet als één bel maar dubbeltjesgewijs. Slurpen is gepast het verlucht hitte verspreidt de smaak in volle mond. Mijn tong tintelt een pittige golf van ijzerionen surft er overheen. De kruiddampen botten het gehemelte en trekken blaasjes van warm genot. De slok die ik slik vindt glad een weg door…

Aan U in de tram die het hier presteert Zo vroeg al te stinken naar vette patat Mag ik U erop attent maken dat Mijn ontbijt nog niet helemaal is verteerd? Het zal U dus weldra letterlijk bezuren Omdat U zich niet even wast na ’t frituren!…

wat heb ik u te zeggen dat u mij steeds weer leest is het mij uit te leggen wat het nu is geweest dat u zo hoog waardeerde ik vraag het mij echt af dat u mij zo "verteerde" mooie reacties gaf wat vindt u in mijn gedichten dat u mij lezen wil ... lezers zonder gezichten ik sta even bij u stil…

Langzaam verteerd, Opgegeten door verdriet. Langzaam gemarteld, Niemand die het ziet. Langzaam herlevend, Met vernieuwde hoop, Langzaam opgestaan, Zonder al die wanhoop. Langzaam afgebroken, Door mens en dier, Langzaam vermoord, En het interesseert ze geen zier.…

Mijn kaars brandt aan twee kanten het vuur vlamt verteerd door gedachten Verlicht en verloren verwacht toch verdwaald verdoofd en verspeeld vlinders vermoord Een vlucht naar het einde gezwommen verzopen vechtend tegen de stroom in vermoeid verbroken ...…

hoe goeddoordacht ik het gebruik ook nuttig acht het blijft moeilijk te verteren dat na het smaakvol consumeren, als ik op zijn gemak gezeten, wat rust en hoopgevend lijkt het uiteindelijk verteerde eten er als overbodig afval prijkt nee, er is niets wat mij meer ontlast als ik een tijdje heb gevast…

hoe goeddoordacht ik het gebruik ook nuttig acht het blijft moeilijk te verteren dat na het smaakvol consumeren, als ik op mijn gemak gezeten, wat rust en hoopgevend lijkt mijn uiteindelijk verteerde eten er als overbodig afval prijkt nee, er is niets wat mij meer ontlast als ik een tijdje heb gevast…

hoe goeddoordacht ik het gebruik ook nuttig acht het blijft moeilijk te verteren dat na het smaakvol consumeren, als ik op mijn gemak gezeten, wat rust en hoopgevend lijkt mijn uiteindelijk verteerde eten er als overbodig afval prijkt nee, er is niets wat mij meer ontlast als ik een tijdje heb gevast…

Ik zwijg maar ... ik pas, ik word door onzekerheid verteerd. Met mijn whisky in gedachten verzonken, hang ik aan de bar, en wordt dronken ...…

als los zand door gespreide vingers ontglipt mijn leven telkens weer zoals ik gisteren nog hoopte zo kan ik het niet meer mijn ziel zo overhoop gesmeten zo uit mijn lichaam weggerukt zoals ik gisteren nog liefhad ga ik nu onder pijn gebukt mijn lijf verteerd door smeulend vuur vol littekens en wonden waar ik gisteren nog trots op was…

Ze belichaamt het huis dat haar bewoont van binnen uit verteerd de kamers altijd leeg dragen de sporen niet van onverwacht bezoek Het knaagt aan haar zodat ze 's avonds de treden van de trap doet kraken en troost vindt in zijn echo Soms laat ze de deur op een kier het licht nog even aan voor de kinderen in haar hoofd ze weet dat ze…

heet er branden engelen in de rook waar ik de namen niet van weet ze spoken door mijn geest het was richten op gezichten om de laatste blik te missen voor de kogel floot en insloeg met een niet te missen dood kan hun stemmen niet vergeten ze knagen aan geweten stook de vuren gloeiend heet menselijk leed wordt snel verteerd…

Alleen het werkelijke is redelijk, alleen het redelijke werkelijk.…

De boze man onder je bed is verjaagd Er kan je niets meer gebeuren Nooit meer in je leven treuren Niet meer door angsten geplaagd Het boze wordt altijd door het goede verteerd Je ogen fluisteren je heldere werkelijkheid Het aloude verhaal gevormd door kindeerlijkheid Door beschermengelen zorgvuldig beheerd Kon ik maar terug naar mijn eigen…

De pijn is dan al geleden, het geluk al lang verteerd. Om dan nog maar eens te besluiten dat ik niets heb bijgeleerd. Dus vergeef mijn kale woorden en vergeet mijn koude blik. Ik kan namelijk niemand anders zijn dan mijn eigen rare ik.…

het late avonduur dat al naar enen loopt met zekere gelatenheid De weg die mij altijd voor ogen stond die weg die zeggen ze die ben ik kwijt Mijn trots kan mij niet veel meer schelen Hij wordt langzaam door hen gesloopt Stond hij nog recht en fier voor wat ik dacht dat ik presteerde nu is hij slechts een vage schim die in de nacht verteerde…

Het vuur dat in je woedde en vol heeft verteerd trekt genadeloos verder naar contreien die buiten ons bereik liggen. God heeft niet in je geloofd en dat neem ik Hem kwalijk.…