Alle inzendingen over WOUDEN

ruïnes reet ik rancuneus uiteen door decoraties decibellen geschiedkundig een misdadig iets dat mag je rustig stellen brokken waar ik mee bleef zitten stapelden zich hoger op gedreven liet ik ze in het midden tot een gewenste waterstop stapsgewijs joeg ik de loop over wanhoop stralend heen en streek neer langs watervallen diep in het woud…

Oh wonderschoon woud, begroet de ochtendstralen hul jezelf in goud...…

De nacht week in het woud, en, bij haar vluchten, Heeft ze op struweel en roos een dauw-kristal Geweend, dat glinstert in de zon, en zuchten Luwt ze uit het woud langs berg en beemd en dal. En dáar, op 't smalle pad, in hoger luchten, Ontwaar ik haar, die wuift, mijn ziel, mijn al...…

De beschaving van een volk is af te meten aan het aantal wouden dat wordt geveld om er tissues van te maken.…

Ik loop geheel ontbloot Over zandige paden Door een droge sloot Langs kadavers vol maden Het bruine, droge gras Is reeds lang verdord Een uitgedroogde plas Bewaakt een verlaten fort Een oneervolle naam Siert dit dorre oord Een twijfelachtige faam Waar de natuur wreed ontspoort Het woud van de dood Een woestijn vol ellende Die elke…

Door het woud aan twijfels heen bereikte ik het zeggen, mijn lief: ‘de antwoorden heb je al’.…

Mijn lievlings-plekje in 't woud, waar 't groene dak Een blauwer schoort, en schemer-schijn doet dalen Op levend loof en vol-getroste tak, En zonnegoud langs blader-goud laat dwalen - Vaarwel, vertrouwde stilte! waar ik sprak Wat nooit mijn hart tot mensen kan herhalen....…

Zij moesten wel denken dat deze Europeanen een haat koesterden tegen de natuur - tegen de wouden met hun vogels en andere dieren, tegen het water, de grond en zelfs tegen de lucht.…

regen valt staccato in grijze klodders langs loodlijnen naar beneê in grote plassen z’n droomvrouw ze zal onder de grote paraplu meezuchten meekruinen met de bomen van het woud ze zal stilstaan tot de klodders verdruppelen vermiezeren het grote concert weer aanvangt het libretto van het gevogelte de lucht weer vult tot het woud weer…

had me weggetrapt ineens was ik oud vuil te min om naar te kijken in blinde haat ging je agressie over lijken je ogen openden het weten niet vergeten hoe het was we spiegelden de uren en braken muren af liepen constant uit de pas we vlogen goud het zilver schitterde in bloemen, de nectar zong van warme zoenen in een koperkleurig woud…

In de duisternis kwam hij aan. Hij parkeerde zijn auto op een hobbelig paadje en liep zacht naar een al openstaande deur. De stilte was om te snijden, de duisternis liet hem struikelen over stenen en stukken hout, geen lantaarn in zijn bezit, alleen het licht van de maan dat hem leidde naar weer een deur die half in de sponningen hing. Verval…

Reuk van rottend hout, van schimmel en van paddestoelen, de klamme dampen van het woud, en stilte vóór de najaarswind. Regen, botverkillend koud, dringt door in humuslagen, van een woud, dat rusten gaat, en kondigt aan het einde. Vermoeid en oud, de eik geveld, zoals de afgestorven kleuren.…

weet zal nooit meer praten Een nevelring een lichte kring rondom de maan Een fluistering is rondgegaan Wee wie die waarschuwing niet heeft verstaan Wee wie vannacht naar het woud is gegaan…

De ridder hield het maar met moeite droog Het was ook zo zuiver en zo hoog Het was die dag, vanaf die tak Dat de moordlust hem ontbrak Hij schonk het woud zijn schild en speer De ridder was geen ridder meer…

stil wachten dieren op de nachtrand van het woud tot de morgen breekt…

Op een bankje in het woud Staat geschreven in het goud Hoeveel ik van je houd…

Een boompje dat werd geplant Ergens op deze planeet Het boompje staat nu vast in Nederland En vroeg zich af wat het daar deed Het voorziet de mens van zuurstof en kijkplezier Het wordt "gebruikt" voor hout De bladeren die als voedsel dienen voor het dier De boom nu volgroeid en houdt zich staande in het woud Het woud omringd door gevaar…

De berg der stilte kan ik niet bestijgen Door het verwarrend woud herinnering; Dus wil ik onder zeil van mijmering Voortdrijven op een zee van eeuwig zwijgen.…

Zodat er helemaal geen licht meer in het woud kwam: het werd een spookachtig tafereel. Toen kwam de bosnimf die over het woud waakte en riep de begrenzer op. De begrenzer van de bomen is de voor ons wel bekende klimop. Ze wikkelde zich om de stammen van de bomen zodat er niet te veel takken uit konden komen.…

De dag verdween in tranen: regen gutst Langs rots en ruigte, en klettert op de paden - Wat stuit de golf, die langs de bergen klutst, En breekt door 't woud, met rots en woud beladen?…

Wij zijn maar als de blaren in de wind, ritselend langs de zoom van oude wouden, en alles is onzeker, en hoe zouden wij weten wat alleen de wind weet, kind.…

Vergaren de grimmige wolken haar macht; Doorkruisen haar pijlen de donkere nacht; Ontworstlen de stormen van 't noorden hun band; Bezwijken de wouden, voor de eeuwen geplant?…

Ik kom uit het woud, en de wilde beesten zijn niet zo wreed als de mensen. In het bos hebben de beesten mij gespaard. Een leeuw heeft de wonden aan mijn voeten gelikt, en een tijgerin heeft mij laten rusten in het nest van haar welpen.…

Wie rusten wil in 't groene woud wie rusten wil met lusten Hij kiez' een plekje dicht in't hout En vlije zich tot rusten Een peluwtje van mollig mos Een kussentje van varen En een gordijn van blaren Geeft zoete middagslaap in't bos De hemel van het ledikant Blinkt prachtig blauw door't lover De heesters slingren om de rand De bloesem…

Het zijn de wezen die verdwalen, In het woud van stenen eiken. Waar de zielen, niet gespaard, dolen rond karkassen en dromen achterna gaan tot de eiken essen zijn.…

er razen letters van stroop tot snelcement langs en door mij heen soms snak ik naar een boterham soms naar een eerste steen luchtkastelen van klatergoud een wild woud van alleen mijn zinnen en oud opnieuw beginnen.…

Zo voorzichtig, zo schuchter is het nog nooit dag geworden alsof op duizend schaakborden een volgende zet, nuchter en toch vol passie gedaan moet worden een nieuw spel met onzichtbare horden Aarzelend tikt de schemer op de velden vanuit het woud dampt het eerste gekrakeel en onder de wieken stuift het jongste meel een vredig krieken…

Door 't woud der pijnen* zucht en kreunt de wind, En machtig wuiven de gepluimde toppen En strooien rond de zwarte schilferknoppen, Die stuiven over 't knerpend naaldengrint. En uit het hemelgroen dier ruige koppen, Die schudden : ja, en neen, van woede ontzind...…

Zijn donker gestreept, zwartgrijs lijfje gaat in lange lijnen en wijde, luchtige kringen over de boomtoppen van het dichte woud. Hierbij moeten we vooral aan het Zwarte Woud denken. Het dier zoekt, speurt en ontdekt wat, dankzij zijn geduld en vernuft. Natuurminnende wandelaars willen deze bekende vogel graag vinden, terwijl ze hem horen roepen.…

gebarsten lagen van loodzwaar verven gescheurde nerven van oud hout dat soms hoorbaar kreunt van heimwee naar woud dat ook in stormen dreunt als één van hen gebroken ter aarde komt en zucht…