Alle inzendingen over Waarom glimlach je a

Waarom glimlach je als zij die niet liefhebben? Waarom glimlach je als zij die niet liefhebben? Ik ben de blaren van de bomen en het is nog lente. Ik dien om je ogen je gedachten te strelen, Maar jij hebt jezelf ingebouwd Buiten de muren van je liefde.…

Ze kijkt me verbaasd aan en zegt: hoe ga je dan weg en meteen erachteraan, dat kan dus op paard en wagen, of per grote wagen, tja dat kan, waarop eega zegt: een bakfiets kan ook, na een schaterlach zeg ik: eureka: een fiets van Cool Blue, want die doen 'alles voor een glimlach'!…

mijn gezicht versteent in een treurig masker met elk niet-uitgesproken woord wordt mijn rust verstoord keer op keer versplinteren je gebaren die stilte om me heen waarom streel je mijn glimlach niet waarom dans je niet met mijn lippen waarom omhels je mijn handen niet koester mijn adem die naar je zucht fluister jouw lied in mijn…

Waarom woorden Als ik je kan omhelzen Waarom woorden Als ik je kan zien Waarom woorden Als ik je met een glimlach Kan vertellen hoeveel ik om je geef…

Waarom hebben we zelfs in het ziekenhuis niet gepraat? Waarom heb ik nooit afscheid genomen? Een vluchtige hand een flauwe grap even je kussen opschudden... Waarom... geen kus? Samen zwijgen er gewoon zijn? Waarom geen afscheid? Verschuilen altijd verschuilen achter woorden, een glimlach. ...waarom geen afscheid?…

Je vraagt me waarom? En ik denk terug aan de tijd dat kids klein waren, ik toen nooit anders te horen kreeg dan: waarom? Waarom moet je altijd uitleggen- waarom je iets zegt, vraagt, aanbiedt of gebiedt? Waarom vragen mensen altijd naar het waarom?…

Waarom omdat ik van je hou loop ik je achterna waar je ook gaat ik kom er aan juist nu de angst regeert lijkt alles verkeerd te gaan en kunnen wij elkaar niet meer verstaan woorden, tranen, kussen en gebaren het lijken loze kreten ze komen niet aan…

Waarom, zo dacht ik vol verdriet moet mij dit overkomen? Dit ongeluk, dit leven, maakt alles stuk vernietigt al mijn dromen. Ik draaide in een cirkel rond omdat ik nergens antwoord vond. Ik bleef maar op mezelf gericht de deur naar buiten hield ik dicht geen mens mocht binnen komen.…

het is zo kinderachtig gewoon heel puberaal en waarom geen reactie hier of e-mail je verhaal waar ben jij dan mee bezig kun je niet verder tellen dan vier als jij een gedicht niet goed vind waarom lees je het dan hier?…

Het was woensdagavond. Mijn jongste zusje (15) was bij mij op visite. Het was gezellig. Ze woonde op een begeleid-kamer-project en moest om 21.30 thuis zijn. Mijn man bracht haar even thuis. Toen ze weg ging gaf ze me een kus en zei: "doei lieffie, tot vrijdag." 00.15u De bel gaat? De bel? Zo laat, wat is dit? Het is mijn moeder: "Je zusje…

Waarom ben jij jaloers op een ander jij kunt toch je eigen dingen? Waarom steeds dat negatieve, misschien kun jij wel goed zingen! Jij zit steeds een ander te pesten om iets wat jij niet kunt. Is het dan zo erg gesteld in je leven dat je een ander het succes niet gunt?…

Ongelooflijk dat jij mijn liefde niet meer kon beantwoorden Waarom Wat deed ik verkeerd? We hebben nooit problemen gekend Waarom hield jij niet meer van mij? Het is koud zonder jou De vraag doet meer pijn dan het antwoord wat kan het zijn?…

, waarom, waarom !…

Een hard gelag, dat zeker wel, waarom komt het dan zo snel?…

in zijn hoofd dreunt een trein de cadans van het leven nog eenmaal met haar dat ritme beleven nog eenmaal met haar de wereld ontdekken het station binnenrijden en nooit meer vertrekken met haar de toekomst inglijden nog eenmaal de vrijheid tegemoet in zijn hoofd dreunt de trein waarmee zij is verdwenen, voorgoed…

Hoe kan de zon zo mild mijn hart vervullen; hoe kan een lied een boom zijn die hier groeit; hoe kan een glimlach speels en ongewild een zaadje zijn dat kiemt, een bloem die bloeit? Hoe kan het licht een mens ontroeren, hoe kan een zang ooit niet gezongen zijn?…

Ongevoelig, ruw, koelbloedig Mag de scherts niet zijn; Vrolijk, vriendlijk en goedmoedig, En niet scherp, maar fijn, ’t Lachje, dat zij op doet rijzen, Zij noch wreed noch wrang; Glimlachje op de lip des wijzen, Kuiltje in poezle maagdenwang.…

Om zoveel goede wil en hartverwarmend kijken; om hier en daar wat blauwe lucht en moed die niet wil wijken, een glimlach naar Hierboven. Om 't kind dat speelt en ademhaalt, dat drentelt rond zijn moeder; om 't vallen van de avond nu, een vriend zijn broeders hoeder, een glimlach naar Hierboven.…

geef me die glimlach laat me die trots zien zo diep vanbinnen. toon me de schoonheid van ooit tevoren. maak van je hart een bloem en bloei open nu de lente komt. warmte en licht, niet in de spiegel te zien, geven je de glans van kalverliefde, van nooit beschade emoties, je naakte zelve.…

en in de traagheid van dit uur het weten dat het licht zal winnen; de kleine glimlach naar de rozen, het diep besef dat alles gloeit en dat geen leed ons klein kan krijgen en laat ons verder dan maar zwijgen.…

verdriet klaagt wee in de valleien laagland strandt zee, in schuimkoppend schreien en ik, duidt het mij niet euvel ik glimlach mij een heuvel ja, het is erg ik schater mij een berg…

Mijn werk is het schrijven van stukjes die ten doel hebben een soort glimlach te toveren op het door zorg verteerde gelaat van de Nederlandse onderdaan.…

Kus mij en glimlach die mooie glimlach van je……

Ach ja, we worden allemaal ouder. Dat cliché overvalt me regelmatig. Deze week ook weer, terug fietsend van een gesprek met een vroegere vriend. Jaren niet gezien en dan merk je ineens hoe oud iemand geworden kan zijn en hoe oud je zelf bent. Maar de zon scheen en ik kwam toevallig langs een ijssalon, dus hup, even wat verfrissing. Voor mij stonden…

De zon komt straks op maar het gaat regenen, daar kun je tenminste zeker van zijn en zet koffie na dit verhaaltje en hoopt er een glimlach bij de lezers teweeg te hebben gebracht.…

pensioen is wanneer je stopt met leven op je werk, en begint te werken aan het leven...…

De ijzige wind blaast door me heen Straatstenen lijken aan mijn schoenen te kleven Lieveling ik ben bevroren van onzekerheid Je antwoord ligt ergens op de wind Ergens onbekend Toch neem ik deze weg Die geen einde weerspiegeld De onzekere splitsingen neem ik Als en kleine jongen op zoek naar zijn thuis Maar de keren die ik jou passeer…

Waarom zouden we zo verder doen, ik geef je zo veel liever een zachte zoen. Een zoen die zegt dat ik om je geef, een zoen die zegt dat ik voor je leef. Nu doen onze beide harten zoveel pijn, de pijn van emotioneel verwijderd te zijn. Laat ons aan elkaar beloven, iets waar we allebei zo hard in geloven.…

Zoveel mensen, evenveel gedichten Schrijven om hun leed te verlichten Of anderen te laten zwichten Voor de liefde die ze op hen richten Zoveel dingen om over te schrijven Haat, verlies, geluk, liefde bedrijven Zou graag willen meedoen met diegenen Als ik die gevoelens maar even kon lenen Heb die gevoelens niet gevoeld Ervaringen niet meegemaakt…

Overal drukte, overal tumult Overal gehaast, en nooit geen geduld Overal moeten, en overal kunnen Altijd gestresst, nooit geen rust gunnen Waarom toch zo veel problemen ,en waarom al die zorgen? Want weet je? Misschien is er wel helemaal geen morgen!…