Inloggen
voeg je verhaal toe

Verhalen

Waarom?

Het was woensdagavond. Mijn jongste zusje (15) was bij mij op visite. Het was gezellig. Ze woonde op een begeleid-kamer-project en moest om 21.30 thuis zijn. Mijn man bracht haar even thuis. Toen ze weg ging gaf ze me een kus en zei: "doei lieffie, tot vrijdag."

00.15u De bel gaat? De bel? Zo laat, wat is dit? Het is mijn moeder: "Je zusje ligt in het ziekenhuis, het is heel erg, kom zo snel mogelijk daar naartoe!" En weg is ze....

Ik ga naar de wc, ik snap het niet, mijn man staat al aangekleed. "Kom joh, we moeten gaan!!!" Ik voel dat het echt erg is, en we rijden snel naar het ziekenhuis. Daar krijg ik de schrik van mijn leven.
Mijn zusje heeft zichzelf opgehangen in haar slaapkamer... Ze leeft nog wel, maar de artsen vertellen ons dat het eigenlijk de machines zijn die haar in leven houden. Het is te laat.
Vrijdag wordt ze officieel dood verklaard. Hersendood..
Het dringt nog niet tot me door. Ik snap het niet maar toch ook wel. Ik heb nog 3 zusjes, en 3 broertjes.
We moeten verder, ook mijn ouders.

Maar hoe???

Schrijver: Nicole, 16 sep. 2004


Geplaatst in de categorie: overlijden

3,6 met 35 stemmen 2.621



Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:
P.J. de Widt
Datum:
8 okt. 2004
Email:
pwidtchello.nl
Allereerst wil ik jou en de familie veel sterkte toewensen in het verwerken van z'n gebeurtenis. Mijn naam is Paul en ik kan je vertellen dat ik met je meeleef. Mijn dochter heeft namelijk ook op een kamertrainingsproject gewoond, maar op een gegeven moment kon zij de situatie niet meer aan en raakte in een psychose. Zij is diversen malen opgenomen in het ziekenhuis op een gesloten afdeling, nou ik kan je wel zeggen wat een kind dan meemaakt, je je grootste vijand niet toewenst. Na een lange periode van verwerking,is mijn dochter weer bij mij komen wonen en gelukkig gaat het nu redelijk goed.
Ik wil ermee zeggen dat je als ouders soms machteloos staat in een situatie waarin je kind op dat moment verkeerd,en de instanties geven dan aan dat je kind het beste af is met een kamertraingsproject. Maar ik zag mijn kind onderuit glijden en ben blij dat ze weer bij mij is. Anders gezegd is het niet altijd verstandig om je kind naar een project te sturen. Maar nogmaals dat heb je vaak niet zelf in de hand.
Ik heb altijd gedacht dat als mijn kind echt van mij heen zal gaan,ik hier machteloos tegenover zal staan.

Maar nogmaals wens ik jou en de familie het
allerbeste toe. En ik vind het heel erg knap van jou dat je het uit via deze persoonlijke brief.


Naam:
Ridzerd
Datum:
16 sep. 2004
Email:
rmvdhome.nl
Twee cijfers met gemiddeld 6, zie ik. Ik snap werkelijk niet dat iemand bij zo'n tragisch stuk een slecht cijfer gaat geven. Bij zo'n droevige gebeurtenis past het niet om iemand ook nog een trap na te geven.

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)