Alle inzendingen over Wankel ter been inge

(voor Linda Carol Seki (1951 - 1987)) Je bent geboren op 13 september 1951 in San Francisco, waar je eerst woonde in Mill Valey. Later woonde je in San Bruno, vlakbij San Francisco International Airport. Je woonde daarna in Richmond, waar oorspronkelijk de Ohlone Indianen woonden, ongeveer vijfduizend jaar geleden. In Richmond studeerde je aan…

Op een wankelend been en een fiets zonder bel fladder ik de ruimte rond razen rondkijkend en alert. Tierend en teleurgesteld draaf ik langs mij heen. En uiteindelijk uiteindelijk uiteindelijk. Tuimel ik over mijn veters. Tuimel ik over mijn duimen. Tuimel ik, ja, tuimel ik.…

brengt helderheid bij regen zon maan in hunne schijn immer tere tederheid je ziet de wereld opgeklaard je ervaart de wankelheid als wereldkaart: de wereld weegt beweegt en wankelt zo edelachtig zie je eigenlijk zelden nooit hoe weerloos wankel de wereld waarlijk werkelijk wel niet is…

Totdat je moest erkennen, hoe wankel je stond....…

Ik wil het been nog voorstellen. Echte vriendschap is de naam. Die kunnen we altijd bellen. Als we weer wat wankel staan.…

Alles op alles zetten leidt tot een wankel resultaat.…

In de spaarzame en onbeduidende begroeiing in een strook naast het fietspad dat de Spoorlaan flankeert stond ik opnieuw te wankelen op mijn benen. Vele attente en uiterst zorgzame voorbijgangers hadden de gevaarlijke lus van metaal of ander mij onbekend materiaal opgemerkt met hun scherpe blikken en zij waren zo vriendelijk mij erop te attenderen.…

Voor een mummie is het leven even ingewikkeld als de dood.…

Ik houd geen stand meer op mijn wankelende, onvaste benen die mij ondanks alles zouden moeten dragen. Een wandelstok is mij komen te vergezellen op mijn excursies naar stadscentrum, bibliotheek, zwembad en supermarkt. De blauwe, metalen stok biedt mij inderdaad steun.…

Na de dienst ontvangt pastoor Amand de nog steeds bloedende Inge in de ruimte, waar de kazuifels hangen. 'Dit is heel bijzonder, Inge, dat begrijp je toch wel?', zegt pastoor Armand.…

Inge de Bruin was niet te temmen vandaag wilde ze naar Goud toezwemmen en hoe je het wendt of hoe je het keert Inge de Bruin is het zwemmen nog niet verleerd... De felbegeerde gouden plak mocht ze weer steken in haar medaillezak ze moest en zou hem halen en onze gouden kanjer liet de geschiedenis zich herhalen...…

Quick quick slow als de koorddanser op het smalle koord vergeten de dansles door vangnet vol gaten zonder toevluchtsoord wankele balans op het rafelrandje dat evenwicht verstoord overkant nog te ver de onvermijdelijke val als laatste slotakkoord…

droge zolderlucht kleeft op haar huid als ze de jurk naar buiten haalt de voile naast haar schaduw op de grijze tegels slepend houdt er is geen hoofd, geen haar, geen steen nauwelijks ruikt ze bloemen nergens in de stad een klok die luidt enkel een zandloper wankelend wit nu uitgetelde dagen een te breed geworden taille op dronken benen…

Bijtend in een onsje geluk terwijl ogen haken langs vertrouwde lippen verbergt zijn grijns diepe treurnis de stoel, ditmaal om op te zitten, houdt het wankele lichaam niet meer in balans twee benen zoeken steun daar waar de geest hem heeft laten vallen loopt nu ook zijn lichaam van hem weg en steelt als laatste de kleine sleutel,…

Dat ik mij strompelend voortbeweeg en wankelend op mijn oude aftandse benen mijn evenwicht tracht te bewaren, schijnt het mededogen op te roepen waarvoor ik nauwelijks dankbaar ben, want de voortrazende tijd heeft mij overrompeld en zich voortgespoed terwijl mijn stralende jeugdjaren nog zo dichtbij schijnen als de dag van gisteren.....…

Deze bank is ING. En nu komt het. Ik wil mijn nieuwe huisje graag. Ik wil graag een hypotheek. Ik wil graag naar Parijs (met mijn dochter). Maar wil ik wel zakendoen met een club als ING? Ik moet oppassen want stel dat ze deze column lezen. Ik weet het wel; de kans is klein, maar stel je voor.…

Roken: het blijft een teer onderwerp.…

Ik stond te wankelen, daar midden op de stoep. Een verstoring in evenwicht, temidden van een grote groep. Je hebt me geleerd op 2 benen te staan, met de hulp van jou aan mijn zij. Ik kijk vluchtig om me heen, je staat niet naast mij... Ik begin je te zoeken, mijn gedachten op alle mogelijkheden gericht.…

het ook met de mens Een mens soms zo teer toch wonderschoon Ieder mens straalt liefde uit liefde heeft voor hen zo veel waarde kom je wankel in het leven te staan kunnen sommige knoppen niet open gaan de mens heeft tijd en voedsel nodig om te groeien de mens heeft zorg en warmte nodig om te bloeien als je je voelt zo alleen prikt een…

Ik wandel op het zandpad van marmeren steen naar steen sommige teksten raken gaan écht door merg en been vooral de kindergrafjes met beertjes her en der laten geloof wankelen vertrouwen is dan ver rustig loop ik naar het graf richting het houten kruis vogels vliegen met mij mee naar jouw laatste aardse thuis tussen bloemen en het groen…

mijn gedachten teer naakt ontkleed breekbaar in behoedzame onschuld waarin mijn moedertaal ligt geborgen ongrijpbaar stort het de woorden in ongebreidelde poëzie ontknopend uit de slapen van mijn denken ontvouwend, ontwikkelend uit mijn hand tastend en gissend zichtbaar op het papier…

jouw schoonheid, sierlijk ontleend aan de broze teerheid van bloesem ontwakend in tijd van het uur van puur pogend te blinken in het spoor van elegantie schoonheid wat simpel speelt op de achtergrond in de transparantie van zachtheid bespeeld met jouw deinende ogen in een lichtval van begeerd geluk, reikend over de horizon…

Wankelend en onvast op mijn benen staand bij de desolate bushalte aan de Ringbaan Oost - waar het verkeer zich op doelloze wijze voortspoedt in tegengestelde richtingen - was ik bij uitstek in de gelegenheid om het heilloze kantoorpand aan de overzijde te observeren. Het was lang geleden het brandpunt van mijn enorme mislukking.…

er is iets aan de hand Ik zal zoeken naar de juiste woorden en zinnen die er echt toe doen Ik zal wikken en blijven wegen tot er staat wat ik bedoel Ik zal onvermoeibaar horens vatten en trefzeker koppen slaan In zinnen die de lading dekken en de dichterskunst verstaan Dit lied zal potten breken en tintelen door merg en been…

gisteren is geleden het wankel evenwicht schaduwt lichtjes je gezicht, de meeste zaken nu aan anderen gaan vragen je onafhankelijkheid is in geding, maar in je trots zal niemand je ooit horen klagen…

Ik wankel op mijn benen, kan maar niet stopen met wenen. Het lukt niet om te bedaren, ga dit in me eentje klaren. Mijn wereld lijkt te vergaan, liefde die ik moet laten gaan. Liefde gaat vriendschap blijft, en toch een hart, dat zo vreselijk overdrijft. Waarom dan toch zoveel pijn, terwijl ik weet dat ik altijd je maatje zal zijn?…

Mijn honderd doorweekte benen. Ik zwom zeven dagen. Ik voelde mij wegebben in haar stroom. Ik waadde in haar bloed- end nalatenschap van hemels witte watten en steriele, onbegrepen verbanden. Haar snijdende wind. Ze is uit. buiten. mezelf.…

Gabie's moeder en die van mij waren ongeveer rond dezelfde tijd bevallen en in later jaren vernam ik hoe mijn buurmeisje met lang, zwart haar ter wereld was gekomen Met Gabie sta ik trots op de zwart-wit-foto uit die eerste jaren naast de rood-gelakte step waarmee we steevast ons nabijgelegen parkje dat in feite niet meer was dan een uitgestrekt…

Een dame in Kortgene Heeft mooie lange benen Zijn het haar korte rokken Waardoor ze mijn aandacht trokken Of sloot het slechts kort in mijn genen?…

ik sta er op links huichelt rechts maar het is wel mijn been en steen, had u dat gedacht, ik niet ik moet zometeen weer mijn bed uit…