Alle inzendingen over Weiden

Waarom is de weide zo schoon? Omdat zich de zon op de weide Gebouwd heeft tot tijloze woon Zijn tenten uit blauwgroene zijde.…

De slaap ontwijkt in deze lichte tijden. De schemering verdiept tot donkerblauw, En vóór dit zwart wordt, komt het morgengrauw Reeds als een rook de hemel overglijden. Klopt ’t bloed zo zwaar door onze ontruste rust? Zijn het de maaiers die hun zeisen haren*? Valt er een schaduw binnen van de blâren? Is dit een droom? Spoken hier dood en lust…

haiku: Het wuivende gras, gedicht, sprookje, jong of oud, steeds blijft dat spreken. tekst in proza: Die polderweiden in de zonneschijn vol hoog pluimgras, dat sierlijk en fluisterend heen en weer zwaait in de zachte wind... In vele gedichten, vertellingen en kinderrijmpjes wordt dit naar voren gebracht. Zowel voor jonge als oude mensen…

Mijn vader in de weide sprak twee talen Hij brak het ijs voor de avond viel Voor de zwaluwen vertrokken naar het zuiden Ik kon niet over de schutting heen kijken Goed vergelijken met kwaad De littekens heelden niet, de tijd verzuimde zijn plicht Zomers gleden voorbij, bar en willoos Als paarden drachtig van een hete wind Nu draag ik zonder…

Die heerlijke geur, geboren op deze weidse plaats van Ulvenhouts Voorbos, treft ook de kleinere bloeiplaatsen van bosanemonen, die even veel recht hebben om te bestaan.…

Onder nazomergloed trilt de weide in de weide trillen de gloeiende bloemen in mijn ogen de gloeiende bloemen een gloeiende bloem een groeiende bloem zoem zoem loeiende bloem groeiende bloeiende ogenbloem in de bloem zoem zoem wil ik zijn zoem zoem in de zuchtende…

Tanka Het oude bosveld os vol jonge, wijde hei. Dank aan de schapen, die hier ruime plaats grazen voor het verlangde purper. Prozatekst In het bos bij Strijbeek (Noord-Brabant) waren veel velden met wild gras en grote poelen, ofwel vennen, waar ook wat heide groeide. Al enige jaren grazen kuddes schapen op die velden. Die dieren zijn…

Over glanzende, bonte weiden, door heel het koele bos fladderen vlinders om opgewektheid rond te strooien. Hun vleugels zijn stille, waaiende briefjes, die verlichtende verontschuldiging melden: "Wandelaars van deze heerlijke omgeving... Denkt u aan de mensen van Nederlands verzet, die hier in oorlogstijd de heldendood vonden.…

Proefde wat van Appel, schilderde de weide en wist ook de grens van de raaf te verbreiden…

Veel paardenbloemen in de weiden langs de weg maar weinig paarden.…

Op deze schitterende en placide zomerdag, in de zomer van mijn vierenzestigste levensjaar, ver verwijderd en voorgoed vervreemd van de sferen van mijn jeugd, kijk ik vanuit mijn venster uit op die grasgroene weide, de weide van mijn thuis in de wereld, van het sobere en eenzame thuis dat ik tenslotte vond in deze mysterieuze, wrede, harde en onheilspellende…

Dit is een liefdesgedicht in het Nederlands en het gaat over koeien en weilanden, de wind over de sloot, de tegenwind over de sloot, de tegenwind over de roeiboot, de molen in de verte met de lachende molenaar, want het waait van geluk over de boot waarin zij zitten, waarin zij roeien met de riemen die ze hebben tussen de blanke weiden…

met ijzige lucht bekleed ademt het land nog onbewogen als een kale jas vol weidse stilte zo tijdloos om me heen…

Als je van mij houdt, Simon Petrus, weid mijn lammeren, weid mijn schapen. In 1942 koos paus Pius XII deze woorden als introïtus van een nieuwe mis voor een paus. Wie wat extra informatie wil kan die hier lezen: www.abelstaring.tk…

Hoe taal verrassing werd een woord inzicht gaf zo simpel als een deur die opengaat op een weids heerlijk landschap of op een stad. Lissabon bijvoorbeeld Het allerlaatste woord geschrapt.…

Buiten het gebouw is de nacht neergedaald over de weiden waar mijn geliefden voor altijd rusten en de gedachte bezielt me plotseling dat mijn bezoek aan de lezing voor mij een soort "rite de passage" was, waarom weet ik niet.....…

Buiten het gebouw is de nacht neergedaald over de weiden waarop mijn geliefden voor altijd rusten. En de gedachte bezielt me plotseling dat mijn bezoek aan de lezing voor mij een soort 'rite de passage' was, waarom weet ik niet....…

onder een wit tapijt rust het winterse land sneeuwklokjesstil een enkele schaatser brengt monotone scherpe klanken weids galmt zijn lied hij draagt een blik verder dan zijn dwalen…

Huisjes op de dijk met wilde tuinen, waar ik wel eens doorheen wil struinen verfrissende wind door mijn haren naar heldere vertes staren Daar sta ik, blik op oneindig Ik wacht op dat moment dat ik vangen wil Ik zie geen verschil Verder is het stil Geen auto’s, geen treinen, geen fabrieken Geen massa, geen wind, slechts molenwieken hier…

Jouw lijf, dat eeuwig grasland, graag verder begraasd maar genadeloos veroordeeld tot andere weiden. Lief, hierbij een briefkaart om je te laten weten; het gaat goed eigenlijk beter -------------------------- verlorenwoorden.web-log.nl…

Friese koe uit het stamboek vier honderd in getal grazen gesponsored door een veel vermogend inwoner van Den Haag zelf in weiden met gras buiten laten was niet meer te betalen voor de boer zonder reclame er kijkt toch niemand…

Zomaar een mooie zomeravond schapen dartelend in de wei bonte koeien loeiend vrij alle magen vol en rond Overziend de groene weide zittend in het lange gras vogels overvliegend tepas wolken als witte zijde Hengsten even verderop zwartwit en kastanjebruin de kop fier op de kruin dartelen voorbij in galop Vlinders in alle kleuren…

Wacht maar tot je een vrouw geworden bent en het bittere gif je keel doorspoelt en ruw je groenste weide doorwoelt.…

Met lichtgevulde hersens in de tuin, in het verschiet weiden de zenuwen en op kniehoogte snuffelt God wat in een bries van oud behagen. O, tijd van lauwe kranten en gesprekken, het leven klotst stompzinnig uit mij voort! ----------------------------- uit: 'Bij bewustzijn', 1996.…

Het raam waar geen licht door viel Struikelde de plant naar beneden Waar schimmel hoogtij vierde En de moed op beterschap kelderde Melkte de baas zijn koe Zonder groene weide Graasde hij alles binnen Zonder blikken of blozen…

zij dwarrelt mij voor ogen uit het laatste oorlogsjaar mijn hart slaat over het is weer net als toen ik door de weide schoof en zij zo traag en vlug bewoog nu zie ik pas hoe groot hoe levensgroot haar aandacht was die doet niet onder voor gebed ----------------------------------------------- zonneleen 34 www.abelstaring.tk…

tellen verkrachten de nacht er zijn te veel schapen die woelen op wit verende weide schoorvoetend beuken de uren duwt het opspringend licht gebroken ogen dicht naar de berg hoge dag van naderbij komende muren…

In de vroege herfstmorgen gaat de weide geheel schuil onder dichte, schone nevel. Die witte wereld streelt mijn ogen, vraagt mij om langer hier te toeven, Die grondwolk met vocht drenkt de hele vlakte vol gewassen onder zich.…

je wikkelde maar lakens om het krijsen heen droeg me naar buiten tot onder de linde die zijn weidse armen zakken liet hij raakte de hemel plukte sterren voor boven jouw ogen maar jij zag ze niet stamelde alleen gebroken woorden…

in mijn droom vannacht heb ik je weergezien na lange tijd ik zag je naast de weide staan twee veulens knabbelen aan elkaar en ik wil snuisteren in je haar iets aardigs fluisteren in je oor maar is dit waar ik weet het niet vraag het me niet ik blijf erbij ik heb gedroomd vannacht.…