Alle inzendingen over Winternachten 2

In Winternacht 2 op zaterdagavond 21 januari doen de dichters Maria Barnas, Frank Koenegracht, Gerrit Komrij, Hans Verhagen en Ilja Leonard Pfeiffer dit met een nieuw - in opdracht van Winternachten geschreven - hekeldicht.…

Nu bestudeer ik het programma-Winternacht-2. Het eerste belangwekkende programmaonderdeel betreft het ‘autonome schrijven’: ‘De naar binnen gerichte auteur P.F.Thomése gaat in gesprek met de jonge filosoof Bas Haring die er juist alles aan doet om naar buiten te treden.’ Kijk voor zoiets komt men nou.…

de kleine hond snurkt in de stille winternacht snatert zelfs geen eend…

zacht zegt ze haar naam - de rest mag hij vermoeden deze winternacht…

De dauw in een winternacht, legt een deken over het landschap, rijping in fonkelende kristallen, weerspiegelen in het maanlicht, verlengen grillige takken, met glazige ijspegels, sterren schitteren aan een luchtgewelf, tegen een gitzwart decor, de horizon heeft de honneur, van waterdampen in vlokvorm...…

zie haar stappen in het wit maagdelijk vlies van moeder aarde zal zij snappen hoe het zit ondraaglijk verlies van grote waarde streel haar voeten koud als ijs bevroren door gebrek aan aandacht ik zal boeten verdiende prijs volg haar spoor tot waar de maan wacht…

. --------------------------------------------------- N.a.v. tekst Afshin Ellian op Winternachten in Den Haag.…

Hoe zwart staan al de bomen in de witheid, onverwacht, van ‘t overdadig sneeuwen, dat ‘t gedaan heeft, van de nacht! Ze staan daar, als gekoolzwart en met tekenen geprent, al zwarte en zware staven, op een eindloos pergament. Ze ‘n roeren noch ze ‘n poeren* en, bij ‘t nachtelijk gestraal, men zweren zou dat ‘t spoken zijn, of reuzen altemaal…

Een vlucht Vlinders in de zwarte winternacht;- het sneeuwt stil. wintermorgenzon doet gouden nevel stijgen;- feeën in het bevroren bos.…

Soms, gaat midden in de Winternacht de hemel open en fladderen witte vlinders Van God naar jou en mij Vullen een moment de lucht met lichte vrolijkheid Soms, want wintervlinders zijn zeldzaam…

het dekbed opgevuld doorgestikt met pijnnaden en opgedroogde tranen je hangt het elke morgen uit het dakloze raam om door te luchten met frisse wind de beklemmende lucht hangt als een ijzige koude winternacht…

stil sluipend in de winternacht tekent ze ijsbloemen op de ruiten wervelende wind blaast zilvervlokken in het rond tikt ze warme oogleden zachtjes dicht glazen kristallen weerkaatsten het fonkelende licht van de maan in schijnende ijspegels langs haar oren de lach op haar bleke gezicht lijkt vastgevroren…

we zagen ze staan in onbegaanbaar trokken ze hun sporen na stilstaand in de sneeuw te zijn geboren de koplamp licht het leven op het lijf gerold en met de hand plaatst men de kop we jachten langs hun leven heen ze smelten nu van kop tot teen gedenken zacht de winternacht die filevormend sneeuw in poppen weer tot…

Veel gure regendagen bij de boeken in studie doorgebracht; veel winternachten bij wijn en vrienden lachend doorgewaakt.…

De zusjes; mijn zusje en ik brachten er de winternachten door in die verre, voorbije jaren en op de beslagen ruiten tekende ik sprookjestaferelen en ik vertelde mijn zusje fantastische verhalen. De razende tijd heeft alles vernietigd maar ZIJ is mij gebleven als het enige, als het meest dierbare op deze aarde....…

Tijdens de winternachten tekende ik taferelen op de beslagen ramen en verzon verhalen om haar te vertellen. En, in navolging van Godfried Bomans, fantaseerde ik dat in de nacht uilen aan het geopende raam zouden verschijnen en ons mee zouden nemen naar verre, magische, ongekende oorden....…

Maar koud is nu de nacht, de winter is gevallen, mijn naakte stam en wortels, verlangen naar de rijke bosbodem, die enkel een tijd is heen gegaan, een tijd van sterfte, een tijd van dood, breng mijn lente terug, want mijn levenskracht, is immer met de uwe verbonden, gehuld in duisternis, onontbeerlijk, de gure stormachtige winternacht…

amper belicht wentelt het noorden rond mijn schaduw strekt zich, lacht zich een stuk in de open winternacht waar de leegte galmt met woorden maar de vrieskou wreekt zich toch niet als de vorst nog bloed laat stromen en mijn grijze ziel de verloren dromen bewaart en ik bij zinnen ben nog waar stemmen éénparig klinken zoals de glazen…

Eens was de winternacht over de wereld gevallen en deze had zich over haar ontfermd. Het moet een klein, bescheiden kerkje geweest zijn waarnaar we onze voetstappen richtten. Helder geel licht straalde uit de vensters als een verwelkoming. We waren pelgrims, reizigers door de nacht.…

I ‘T is winternacht. – ‘K zit in mijn oude stoel. – Een thürings landschap zie ‘k, waar ‘t avondlicht Scheef op hellende korenvelden ligt; Hier, onder mijn veranda, wordt ‘t al koel.…

je ervan papier dat de namen vraagt voor witter, geen begin daarmee maak je, je geeft een plant water met zijn eigen bladeren, je verdraagt je geweten in de zee van een afwasteiltje papier dat niet verdragen kan, ook het hart verdraagt het niet en breekt uit verlatenheid, tijd gaat voorbij in stilte, de eerste dag bleef altijd in de winternacht…

Donkere nachtluchten met sterren zo helder Temperaturen dalend tot in de diepvrieskelder Een ijzige wind die het lijf doorboord Bomen in een witte kleurenvracht van de winter In kreunend gekraak onder deze zware last Verkleumd zijn vogels onder dakpannen te gast Voor hen een dik pak sneeuw soms ervarend als hinder Na deze heldere winternachten…

Ze pakte haar gitaar en speelde en zong zacht het aloude 'Midden in de winternacht'. Daarna voelde ze zich meteen een stuk beter.…

Ons grote onzichtbare gewaad onthult Een zon die door tracht te breken Maar zolang de wolken sluipen door zijn schuld Vertoont het leven zijn gebreken Als een kille winternacht Doorbroken door een vleugje geluk Eenzaamheid is een verzwegen klacht Van de oude man op de barkruk Als een zwoele zomeravond Geteisterd door een druppel uit de…

De hemel staat in vol ornaat te schit'ren in de ochtendgloren Het einde van de nacht trekt op ergens wordt een kind geboren De winternacht bracht sterren mee dat brengt (zegt men ) geluk Dus als het straks nog sneeuwen gaat kan mijn dag niet meer stuk.…

Alleen met de zee die ebt en vloedt Op haar gezette tijd, Met de maan die krimpt, met de zon die gloedt, Met het gras dat dort en dijt, Met de avonduren die zijn volbracht Als de luide klok ze seint, Met Orioon die laat in de winternacht Rijst statig overeind – Soms denk ik nog hoe tijden her Ik eenzaam was Als zee en zon en maan…

Ik heb ze wonderlijk genoeg al snel gevonden en heb ze inderdaad aangetroffen, in diverse tinten en prijzen, geschikt om in de koude winternachten mijn verouderde en aftandse lichaam dat zelden werd liefgehad te bedekken, te koesteren en te verwarmen waar er geen minnaar opduikt aan de horizon van mijn leven.…

Zat ik op het strand met ogen zien Mensen, het bedekt en rood glimmen Zag ik branding mensen tillen boten vagelijk ver opdoemen Zandig tussen tenen, haren vol Knieën op een rustoord leunen Het vergaan, de resten hoor ik Het gebulder van lopen schroeien Man bloeden zonnig rood Grijzend wolken levend dood Materie arterie aorta van eens…

Gezweepte uit Afrika onder blank gelabeld slaaf van witte meester vocaal muzikale troost Geboren Afrikaan ritmisch als het hart adem leven gospel spel uit troost geoogst zwart label geboren kopstem zingt… zoetvloeiende verzen octaven langs de nacht als kristallen harten rillen dag en nacht versmelten wit en zwart.…

Stil in een hoekje vlak naast de open haard die alleen in gedachten nog koperkleurig gloeit en geurt naar koude winternachten gezelligheid welk bouquet zich mengt met het jouwe van tijd tot tijd want de lente heeft zich ontluiken vroeg ontbloeit maar gaat zo af en toe met een koele vleug gepaard Geruisloos onder je dekentje, wurm je met het…