Alle inzendingen over ademde

Ik keek in zijn ogen zag de zon op zijn haar een vage herinnering gleed even voorbij Toen was het stil alsof de bomen gevallen waren en de aarde niet meer ademde…

ik zag de ader kloppen in je hals je ademde iets sneller mijn handen waren traag en streelden je toen feller je huid verstrakte in het groeien van je lust je hebt mijn tepels zacht gekust je wilde met mijn borsten spelen vingers gleden naar beneden ik voelde hoe je binnen kwam en mij heel teder nam we waren samen dat moment…

ik zag de ader kloppen in je hals je ademde iets sneller mijn handen waren traag maar streelden je toen feller je huid verstrakte in het groeien van je lust je hebt mijn tepels zacht gekust je wilde met mijn borsten spelen je vingers gleden naar beneden ik voelde hoe je binnen kwam en mij heel teder nam we waren samen dat…

De kurk lag naast de fles en zij ademde verschraalde wijn de glimlach rond zijn lippen zuurde hij slikte even voor ‘ie zei sorry je bent te smakeloos voor mij…

Een restje zomer was blijven hangen in de rafels van haar katoenen jurk Zij keek naar buiten en zag dat het wit gevroren had aan de grond een heldere nacht met sterren geweest Na haar klompen aangedaan, de winterjas stapte zij rillend in de koude buiten ademde zij diep in, snuivend uit de jurk spande en loste op van haar huid…

Zij zaten aan de zachte tafel op het ovale terras hij ademde saffraandraadjes zelfs de zon speelt er graag Zij dacht aan blauwe riddersporen en hoe de tijd zal barsten Rond de kerktoren zwermden kraaien hij zei; ze overleven ons ach, weten is een erfenis een scheef gevoel aan de voet der dingen mag ik verdwijnen wat ik drink is op jou…

je brandde zonder handen om te vluchten uit de hel voette nog in een wereld waar seconden zijn geteld beton begon te kraken het geluid kon je niet raken door het stof zij waren groots jij ademde steeds langzamer hun dood was klein in pijn van afscheid nemen tot de sprong die maakt je groot leven is een hopen…

kleine dingen wondertjes op zicht ik keek zag ze gebeuren ben toen voor jou gezwicht blikken raakten openlijk en bloot haren glansden je mond wat groot een lieve lach die warmte bracht woorden waren luchtig je ademde wat snel de vingers van je handen speelden zacht hun spel toen al besefte ik dat je me had ik zag…

ik zag een kind vallen uit een boom het ademde een woord. een eerste woord. blind. vader bevroor het kreeg omtrek en wat vormen hij droeg haar naar de dag. een eerste nacht. donker. het kind bevroor de wind liet niets blijken en schoof verder voorbij het veld van verborgen mos.…

ze ademde vergane glorie knietjes knookten in te korte rok donkere uitgroei in de blonde lok ze klassiekte een vergeten mode wiebelde op hoge hakjes trippelde te kleine pasjes fluisterde een haags accent snoepte iets te vaak gebakjes verkeerde in de hoogste kringen maar haar val kwam snel die cirkels zijn gesloten ze probeerde…

de lucht brak in talloze scherven we ademden hemel in verpulverde staat straten trilden wegen schokten overbodig gewicht doelloos uit zicht aarde verstilde in het doolhof van tijd de nacht was de dag in de schemering kwijt handen vatten de dood als geluk stervenden schreeuwden hun werkelijkheid stuk met de zon in de hand, ogen…

toen jij en ik tussen wolken zongen bedekte de eerste sneeuw mijn vuren vlindervleugels de maan viel vol helderheid in het bevroren vijverwater en spon de nacht om je gebogen schouderbladen ik ademde koude nog voor oostenwind zich neerlegde rond je ogen half geloken op je lippen stil van ijskristal berijpt met ongezegde woorden…

de kamer waar zij vreeën zag er altijd anders uit ze had een bordeaux baldakijn waar hij haar onderwees in zachtheid maar ook -voor het eerst- in pijn ze had een spiegel als plafond soms was er een bed met spijlen of het bed was cirkelrond maar elke kamer ademde genot gevonden in elkanders mond zij stelden nimmer vragen om niet te hoeven…

je ademde verlangen mijn liefde kuste huid ik streelde zacht je lippen ze nodigden me bloedrood uit ik zocht nacht en vond in het lichter worden van de morgen de huivering van passionele kracht we lieten sterren vallen wasten samen met de maan we versmolten teder na het kraaien van de eerste haan ik moet je weer zien lopen je bent…

Dit vissersdorp was ooit van jou, hier ademde je, heb je geleefd. De lucht was niet altijd blauw, maar je hebt de zon nagestreefd. Sluit je ogen en vindt je rust, leg je hoofd neer in het zand. Je bent nog altijd aan de kust, op de grens van water en land.…

in je gebaar ervaarde ik je lach een zon die scheen in golven je was het hete zand de branding die in wittend schuim ons bijna heeft bedolven we zagen schepen zeilen op een horizon en gokten waar het water en de lucht begon je huid voelde mijn handen en weersprak de tijd ze brak met vroeger alle banden ze ademde de vrijheid die…

Haar kinderen stonden samen aan haar bed ze was benauwd, en ademde zwaar en wanneer ze afscheid moesten nemen dan vond ze dat zo vreselijk naar Ze was bang alleen te blijven in zo'n kille kamer zo alleen maar elke dag bij het bezoekuur stond iedereen weer om haar heen Ze heeft een zware strijd gestreden en met slechts twee kinderen aan…

Aan het strand van Tanganica ademden we Afrika in en uit. We zagen de zwarte vissers hun netten trekken bij hun schuit. O-is ! O-is ! zingende vooruit. Aan het strand van Tanganica blikkerde mica in mijn hand. Mijn hoofd vergat die mica. 'k Ben in een ander land.…

Stel dat ik me iets herinneren kon van de tijd voor ik werd geboren toen ‘k beschermd en aangenaam volgroeide in het moederlichaam en niets m’n drijven kon verstoren Maar al wat ik had raakte ik kwijt ik werd door de natuur verdreven mijn angst werd allereerst gebaard en nadat m’n wegen waren geklaard ademde ik schreeuwende het leven…

de nacht viel over je gebronsde huid die naast me uitgespreid lag op het laken al tastend trachtte ik je aan te raken de duisternis stond bol van het geluid we ademden als blaasbalg in en uit ik sperde bij je rode mond mijn kaken en proefde van je lippen, onder 't slaken van zoete zuchten, sap van oosters fruit de spanning bouwde op, de…

Ik bemoei me met de luchtbewoners tussen onbekenden en ontwijkten zoek ik vrienden die mijn zorg begrijpen boven wijsheid rijpe vruchten dragen konden ze hun werkelijkheid bewijzen bomen groeiden midden op de straten water stroomde opwaarts in de bergen en de mensen ademden het weten nu verliezen mooi geworden spiegels heldere weerkaatsing…

voorbij de wind waaide mijn gedachte buiten bereik van mijn hart en in het nu ademde ik winter waar lente was beloofd ijsbloemen op mij ziel verkilden de dagen zo breekbaar als het dunne glas van een kerstbal die schitterend wacht op zijn moment van stralen ligt de toekomst in mijn nog warme handen en beslaat voorbij de dag droomde ik de…

De vertrekken van het huis waren ruim maar ze ademden een zekere sombere atmosfeer. In de kelder stonden de weckflessen en daar was ook de schommel In de vroege morgen. in het divanbed,meende ik te horen dat oom Leo vertrok. Hij was voddenkoopman en moest naar zijn werk.…

vrieskou ademde rondom de man gebukt ging hij onder het karkas waarop in rood de tijd van dood duidelijk een stempel meekreeg het was een week geleden wit bleef hij voor het blok staan hout dreunde onder het gewicht dat hij met een schouderdraai van zich af leek te smijten het was zes nachten geleden de nodige messen slepen elkaar…

jij was vertederend ik moest alles doen ademde en groeide zo veilig groot tot dat het willetje er was je dacht en werd toen boos mijn rol werd kleiner toen je groter werd beheersing denken en studeren werden opties om mij kort te houden.…

ben zojuist verdwenen als een glimlach in de nacht in mezelf verborgen onbeduidend en onschuldig zwevend naar een stille kracht Zoekend op het stille pad van vergetelheid en voeten ga ik tastend door de stad de ogen van een grijze rat steeds mezelf ontmoeten Hallo mijn liefste ben zojuist gestorven in een land vol hartsgeheimen ademde…

Iedereen wordt geboren, niemand is een held De tijd raast voorbij, de tijd voelt als geld Er zijn kwartjes die vallen, de waarheid besteld De RTL-geldman op 4 mag er zijn Ze vertellen te volgen maar ik had iets anders gezocht Ik ademde verlangen maar bleef steken in de tocht Als een gek trapte ik tegen deuren maar ze bleven op slot…

Ze ademde nog. Bij gebrek aan tijd verloor ik haar enkel uurtjes uit het oog en dacht dat ze op eigen kracht verder was gegaan, maar niks daarvan; ze zat nog steeds naar de klimop te staren. Toen bedacht ik dat ze de trap misschien niet op kon en heb ik haar bovenaan neergezet, met zicht op de wijde wereld.…

Hij liep neurieënde, de lucht werd gek Wanneer hij ademde en met een trek Zijn longen vulde dat zijn borst opzwol. Dan blies hij uit en maakte zelfs stof dol Van tinteling, de hele hemel hing Te wachten --…

Hij sliep veel, hij sliep als een kind dat bij zijn moeder in bed ligt, hij lag op zijn rug en ademde zoetjes.…