Alle inzendingen over afscheid zelfmoord wanhoop

Een afgrond en een ravijn van de diepste vertwijfeling, radeloosheid en wanhoop openbaarde en opende zich voor hen....…

Hij was dubbelhartig en heeft in z'n wanhoop met twee van z'n zwaarden een dubbele zelfmoord gepleegd.…

ik hoop niet dat ik binnenkort verplicht afscheid moet nemen. want dan heb ik niemand meer en neem ik de benen. ik wil geen afscheid nemen van de mensen waar ik van *hou* want dan pleeg ik zelfmoord en dat mag niet, want dat vinden jullie maar niets!!!…

Als momenten van de meest wurgende, ziekelijke en ziekmakende wanhoop herinner ik me de tijd, denk ik terug aan die zomer waarin ik mij bevond voor die woning in de C.-straat, die zich als een langwerpig lint, als een krocht uitstrekt.…

De gouden cirkel glanzend op het witte vel zijn ongrijpbare waarheid in wankele letters Ogen zuigen het landschap rond gesloten bomen wringende handen kneden gebalde vuisten Staal op staal rolt de afstand op duistert leven in opstropende vlakken…

Peinzend, doordrenkt van onbehagen telt hij de dagen. Goed humeur veinzend worstelt hij zich door het oneindige pijnlijke leven. wrok, woede angst, armoede; hij kent het gevoel… starend naar zijn lege glas wenst hij dat het ten einde was. Gekweld door gedachten geveld door het wachten zich van zijn voornemen bewust; “Doe het dan, lafaard…

Zij vragen zich wanhopig af of hun liefde geen krachtig obstakel vormde tegen je fatale besluit. In de kerk trachtte de pastor je dood te verzachten met de ceremonie, met de liederen, met de gedichten en met de kaarsen, maar jouw ogen hebben de zomerdag niet meer aanschouwd, die warm en mild was.…

Buurtbewoners zien mevrouw sinds kort niet meer wandelen door de straat. Mevrouw sluit zich niet meer aan in de rij voor de kassa. Mevrouw zal voorbijgangers en winkelpersoneel nooit meer haar brede, hagelwitte maar geveinsde glimlach tonen waarachter haar onzichtbare, verwrongen ziel schuilging die verborgen bleef in de cocon, in het harnas van haar…

Als ik er niet meer ben, treur dan niet om mij, want als een echte engel, sta ik nog altijd aan je zij. Als ik er niet meer ben, denk niet teveel aan mij, maar onthoud heel goed, mijn verdriet is voorbij. Als ik er niet meer ben, vergeet me dan maar snel, want je hebt me niet nodig, alleen red je het ook wel!…

Maar toen besefte hij dat deze jongens geen zelfmoord wilde plegen. Dat touw hing er natuurlijk niet voor niets. Wat ging het hem eigenlijk aan wat ze wilden doen. Hij ging richting auto, wilde opeens dolgraag naar huis. Foto’s kijken, hun muziek draaien. De dag in herinnering aan Maria doorbrengen. En volgend jaar weer naar de brug…?…

Elke keer, wat doffere ogen, Elke keer, een wat vermoeiderde blik Elke keer, iets duidelijker dat gevoel, ik weet, het afscheid is nabij Elke keer, dat ik haar zie, is er wat wanhoop bij gekomen Ik wil haar niet los laten, Ik wil haar niet kwijt Maar elke keer voel ik dat ze wegglijdt, tussen mijn vingers door Ik kan haar niet bij me houden…

Tot grote wanhoop van Nederlandse autisten want hoe bestaat het dat iemand die aankomt er zonder afscheid te nemen zomaar niet meer is? Zelfs de boot is spoorloos! De buurvrouw van mijn moeder is in haar slaap overleden en haar man heeft nooit afscheid kunnen nemen. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat afscheid nemen niet bestaat.…

Of is de smadelijke zelfmoord van Judas nu juist aan het evangelieverhaal toegevoegd om eraan te herinneren dat er een afgrond van verschil is tussen gewone menselijke zelfmoord en de zelfmoord van de God-mens?…

Je bent nooit teruggekomen en je totaal onwetende zus heeft nooit de vergaande diepte van mijn wanhopige vertwijfeling kunnen peilen........…

De zon komt op, elke dag weer. Je zette je leven stop en lachte voor de laatste keer. Zonder gedag en vol gedachten. Stille dagen, stille nachten. Maar in die nachten moet je weten, zullen we aan je denken en je nooit vergeten. De zon komt op, elke dag weer. Alleen èèn ding is anders, Jij, jij bent er niet meer.…

Volop in mijn leven, was je ineens verdwenen. Schepen achter je verbrand, onomkeerbaar, door een niet te overtreffen daad, een Grieks drama, door jou opgezet. Wij zijn een herinnering, maar ook een samen, nog geen maand geleden, terwijl jij met je gedachten elders was, onbegrijpelijk, wreed, "Accepteren moet", is wat…

Zijn afscheid zal vooral in Argentinië misschien zelfs dat van Eva Perón benaderen. Thierry rest slechts een trieste afgang...…

Het is zo typisch, het is periode : donkere dagen maken me weemoedig, terwijl de winter tegelijk het mooiste seizoen is. Het is het seizoen van de stilte... Ik weet het, ik besef het en tegelijk maakt het niets meer uit. Steeds weer hoor je die oordelen over jezelf, van anderen en van jezelf. Kon mijn eigen geest maar in mijn ik geloven, misschien kon…

Zelfmoord, klonk al snel door de straat Niet te geloven hoe snel iets gaat. We wonen op meters van elkaar En toch kennen we niet eens mekaar. Niemand had het hem nagegeven Dat onze buurman zo ongelukkig leefde. Nu dragen ze hem buiten, en begint zijn laatste rit, Ongelukkig in zijn kist. Zelfmoord, niet zomaar een woord!…

Zelfmoord gepleegd, rust was wat ik zoek. Weg uit deze hel, het leven is een vloek. De pillen zijn genomen, de brief is geschreven. Ik voel dat het nadert, het einde van mijn leven. Al het gevoel, stroomt langzaam weg uit mij. De kettingen vallen af, steeds meer voel ik me vrij. Straks is al deze aardse misere en eeuwige pijn voorbij.…

Gevoelloos gestorven, gewillig gedood, haar zon was verdwenen, haar licht was verdoofd. Eenzaam verdwenen, vermoord door de tijd, haar blijdschap verdreven door de dood die haar leidt. Eenzaam gestorven, gewillig vermoord, en niemand die haar angstschreeuw hoort...…

Ik wil niet dood hoor mensen, ben het leven echt niet zat, al heb ook ik van die momenten, dan heb ik 't helemaal gehad. Maar ik zal mezelf niks aandoen, hou teveel van 't leven hier, want ondanks alle rotgevoelens, heb ook ik wel eens plezier. Echt, ik laat mezelf wel leven, hoewel het soms wel anders lijkt, weet dan dat ik leven wil…

eenzame gedachten spoken door zijn hoofd hij zou er tegen moeten vechten maar als je niet meer in jezelf gelooft wat zijn dan je rechten? zijn gedachten leiden een ander leven gebasseerd op angst en verdriet hij zou zo zijn leven willen geven want loskomen van zijn angsten kan hij niet Zijn ziel zoekend naar een greintje rust maar de spoken…

Je nam je leven in een klap sloeg de hand aan jezelf zij die achterbleven zitten met een map vol vragen. Je nam je leven in je eigen hand niemand die nu begrijpt waarom het was te zwaar dus geen koude dagen meer. Je nam je leven, had er recht op vond je zelf en in dit geval stond jijzelf voorop je koos voor een keer voor jezelf…

Ik lees mijn epistel terug, moet dat niet plaatsen, zou zelfmoord zijn. Ik heb dit niet geschreven.…

Toen was het woord 'zelfmoord' taboe voor haar.. Ze had behoefte aan warmte en oprechte liefde. Als je voor een ieder klaar kan staan, doe het! Voor hem/haar, wíe dan ook! Óok al krijg je er niets van terug..(?).…

In het Restaurant, bij een tosti en een glas chocomel, kwam de bekentenis: "A. heeft zelfmoord gepleegd; ze is voor de trein gesprongen" Ik kende A. vaag van enkele ontmoetingen uit het verre verleden.…

In een Grieks-Romeinse wereld waarin de gebruikelijke ideeën over zelfmoord zo anders waren dan de onze, was de zelfmoord van Christus in feite eerder een roemvolle daad dan een schande.…

Geen zinnig mens zal me tegenspreken als ik het middel in verband breng met zelfmoord, langzame zelfmoord, met een altijd bloedig en scherp wapen.…

De fiets tegen het hek Er staat een fiets tegen het hek De sleutel die nog steekt Het is de fiets van iemand die iedereen vertrouwt, of van zij die niets meer hoeft Onbaatzuchtig en in dienst van een ander Altijd geven, nooit willen ontvangen Je drukte nooit je mening door, maar nu: nu staat er een fiets tegen het hek. Je was zuinig…