Alle inzendingen over akkers dure grond

Zie bewakers eenzaam achter monitoren gelijkvloers zitten. Ergeren de gebruikers boven zich niet aan de leegstand beneden? Missen ze geen thuisgevoel, representatie? Plintbeleving van de maaiveldstad? Hoe prachtig de straten en pleinen. De gootjes het plaveisel de bakken banken fonteinen en sculpturen. Comfort dat schrijnt tegenover de onderbezetting…

Akker en Hondsviool zij zullen elkaar niet bijten op zand en kalkarme grond kunnen zij hun dagen slijten. Iets verderop de Driekleurige rakker vermaakt zich best op een kale akker. Zink dat voedt ze geel tevree Geuldal en zuidelijker voert de wind hen mee.…

Ik bagger hier rond met kaplaarzen op de rug wil niet meer terug van deze heilige grond ik bagger jouw kleur en levenspracht elke dag en nacht het stelt me nooit teleur ik bagger met mensen Jurrie, Wiecher en Knelis in het laatste winkeltje dat hier is heb niks meer te wensen ik bagger mij te gronde wil hier niet meer weg alles wat…

Ga aan mij voorbij blauw dat me niet bevroeden kan wat mijn hart beroert wordt niet in lucht gelezen ik zuig met lange tenen diep uit de grond afgestompt de treur van de akker opdat daar groeien mag wat bij mij is afgeknot uitgestrekte armen naar een heldere hemel is het mijn lot of de doem van een religie knotwilg te willen…

komt het toch wel goed Als akkers zijn ontgonnen Veraf gloeit zacht mijn horizon Een nieuw begin begonnen…

Ik liep langs akkers van verlatenheid Door dorre droogten vol met onbegrip Gegroeid in jaren tijd Ik zag geen kleur meer Die mijn onrust kon verstoren Slechts het grauw Moest mij bekoren En de strijd De eigen innerlijke kracht En soms façade Waren broeders Teer, hard en dan weer uiterst zacht Die hielpen bij de ommekeer Waar plotseling…

vanwaar ik zit, met uitzicht op klei zie ik een vergeeld dekbed uit het raam van de weduwe dan weiger ik te bewegen om slechts te kijken naar haar over de akkers vol spruiten nadert uit het westen, wind en regen zij haalt de waslijn leeg en ik zwijg voor eeuwig morgen zal mijn bezoek zijn mijn pak hangt klaar ik weet wat te zeggen over…

takken treuren kreunend onder zwaarrijpend ooft de vrijheid van de ladder werd door twijgen geroofd een distel schiet eenzelvig langs ’t koeienpad omhoog ten teken dat zich niemand nog naar d’hoeve bewoog waar dieren zijn verdwenen en d’akker in hooi schoot daar vond het wild t'rug leven en de oude boer de dood…

en voltrekt zich, werkelijker dan werkelijk, voor mijn ogen het wonder, nu tot driemaal toe door hectaren stengels tegelijk een heel licht schokken gaat…

Pa kwam naar buiten en hij zei: "Is me dat een duur schijterijtje, Er was geen papier, dus veegde ik mn billen af met duizend Frank...…

rond De lege kassen en verlaten erven Dan voel ik mij van binnen even sterven En proef de smaak van tranen in mijn mond Want ik zie in door vorst versteende grond Een eenzame vertrouwde voetstap zwerven…

offer de pijpen lozen hun zuur in een bekken van slib het sproeiwater van de akker ruikt naar gasbellen die ontploffen op de gele, matte spiegel sindsdien drinken ze rioolzeepsop…

die paarse kleur de aarde in geur je ziet hem bijna niet de parasiet wat een prachtschubwortel mooie plant zeldzaam in Nederland je moet er wel oog voor hebben anders loop je er zomaar voorbij…

Ik zàài mijn hete zinnen straks in jouw onwill'ge grond! Verblind door lust - 't gaat in mijn ogen bijten - voel ik: jij blijft hard als graniet en mijn hart draagt de wond. Weer is het voorjaar en de akker wacht. Weer ligt de schoot der aarde open. Nog wordt de korrel van mijn woord veracht ...…

De psychologie zal meer aandacht moeten hebben voor wat mensen op de been houdt in plaats van wat hen te gronde richt.…

Verlost te zijn uit de gevangenschap van de grond, betekent voor de boom geen vrijheid.…

Wanneer je uitvaart naar je laatste haven Kiest menigeen nu voor een goeie fik Da's het voordeligst na je laatste snik Maar in de grond wil je 't liefst begraven Zo duur is grond als je bent heengegaan Dat we maar met een been in 't grafrecht staan…

Het is de blanke dageraad: De diepe wei waar nog geen maaier gaat, Staat van bedauwde bloemen wit en geel; De zilvren stroom leidt als een zuivre straat Weg in het nevellicht azuur; En morgens zingend hart, de leeuwrik, slaat Uit zijn verdwaasde keel Wijsheid die geen betracht en elk verstaat, Vreugd zonder maat, Vreugd zonder duur...…

Die vrouw droeg een gebloemde jurk tot aan de grond en had het kapsel van moe Flodder en hij was een klein ventje met armoedige kleren aan en droeg een geruite pet. Opeens zei hij: ''Je weet nooit wie ik op de markt tegenkwam, darling?'' ''Wie dan, ouwe?…

Bij ‘duur’ blijft hij hangen. Hij omcirkelt het en zegt het twee keer hardop: ‘Duur. Duur.’ Hij denkt niet aan een hoge prijs, maar aan lengte in tijd. Hoe lang heb ik nog? denkt hij. Geen klacht. Geen angst. Het woord dringt zich op … God mag weten waarom. Het zal wel iets te betekenen hebben.…

Het kan toch zo altijd niet duren met de brandende uren mijn stem is schor, mijn ogen dor.…

Het woord is te langzaam van duur.…

Vrolijk duurt het langst.…

Sommige geneesmiddelen zijn zo duur, dat men zou denken dat een ander er beter van wordt.…

Niemand heeft zijn olie ooit zo duur verkocht als Picasso.…

De productie van vacuüm is het duurste proces per kilo product.…

Verpest een romance niet door te pogen haar voor altijd te laten duren.…

Het feit dat veel consumenten duurzame producten en diensten te duur vinden betekent niets anders dan dat de wereld nog steeds te goedkoop verkocht wordt.…

als kind vertelde je de verhalen over hoe wind de gordijnen liet zingen al langer over akkers blies dat ze wisten van dwars door de blinden met tralies op iedere ruit van het grijs tussen het wit en zwart daar, zo ver van hier hoe het stof als veertjes tilde naar elders en anders achter de einder als deel van nesten soms een thuis boden…

een grijze mist dwaalt over de kapotgeschoten akker der herinneringen. eens beploegd, bezaaid, geoogst nu een vieze bruine plas tussen aardkluiten « En wanneer komt moeder nu ?…