Alle inzendingen over armpjes

Er gaat een film aan me voorbij Aan beelden geen gebrek Zoals je binnen komt bij mij 'k Voel armpjes om mijn nek. Je zit op schoot, ik lees je voor Je fietst de kamer rond Samen gaan we de speeltuin door En wandelen met de hond.…

Kleine handjes Kleine voetjes Langzaam naar het licht Kleine armpjes Kleine beentjes Langzaam naar het licht Kleine baby Klein gezicht Je bent geboren…

Vandaag zag ik mijn kinderen door de boomgaard op mij toe rennen, bloesem dwarrelend om hun lachen, de armpjes ver gespreid als tuimelende vogels. Betoverend dat, juist op dàt moment, vanuit de sinaasappelboom, een merel floot.…

Ondeugend lachje op zijn toet, zijn korte armpjes om me heen. Roep ie: mama ik hou van jou straalt zijn liefde door me heen.…

kom maar klein kind met je armpjes zo naar mij uitgestrekt kom maar nestel je maar even tegen mijn borst je hoofdje in mijn nek kom maar klein kind de warmte die jij vraagt is zoveel geringer dan de warmte die jij geeft kom maar, mijn kind…

Zijn armpjes zijn de balkjes van een kruis waaraan het levenslang zal hangen.…

Hij kijkt ietwat verbolgen en zegt, dat noemen ze nou Wilhelmina armpjes, ( een term die vaak gebruikt wordt overigens) en er vlak achteraan: zeg vrouw, kun je daar die helikopter voor laten komen, ik heb er een trauma van! Even weet ik niet wat ie nou bedoelt maar de traumaheli vliegt hier zo vaak dat hij die voor ogen had.…

mijn kind je hebt zo weinig nodig om gelukkig te zijn een takje een blaadje een veertje je huppelt je rent en boem daar val je je lacht en huilt je rent naar me toe met je armpjes net lang genoeg om me te omhelzen een kusje een lach en daar ga je weer een steentje een schelpje je huppelt en rent en... nee, net niet gevallen…

De witte kist onzichtbaar door de bloemenpracht met linten beweegt zacht op eerbiedig zakkende touwen Haar schreeuwen worden niet gehoord maar smoren zich in doffe snikken die het leed niet willen stillen Weer voelt ze zijn mollige armpjes om haar nek en hoort zijn eerste woordje dat haar de eretitel mama verleende Gedwongen terug…

Pas als de zon onder gaat begint er iets te leven armpjes en beentjes gaan toch is dat slechts voor even de maan en sterren lijken lief maar het zoeklicht is wel hard want het heeft je zo gepakt ongewassen, en je haartjes verward fluisterend krijs je om eten dat wat je wilt en er niet is angst in alle ogen die je ziet je weet niet, maar…

Na maanden een ballon opblazen, vol met mooie dromen klapt hij stuk weg toekomst vol van kindergeluid je mag niemand leren lopen geen armpjes om je heen weg kinderliefde weg geluk keihard word je teruggeblazen maar toch, door je bittere tranen heen weet je diep van binnen het komt weer goed dit kindje was niet voor ons bedoeld heel…

jantje gaat op reis hij wil heel ver weg neemt gijs, het beertje onder de armpjes mee zo denkt hij nu ga ik een keertje op zijn rode sokjes stapt hij over de stoep en roept naar fietje ga met me mee we gaan naar de kerstman die rijdt op een grote slee het is wel ver lopen zegt het beertje o zegt jantje, dat is niet erg ik heb van…

Wat is dat toch een leventje van u, Alles te doen met uwe kleine handjes, Zo klein en fijn weglopende in de randjes Der mouwtjes, die weghouden in schaduw Uw armpjes, die zo warmpjes en zo luw Ligge' aan uw lichaam; en uw kleine tandjes, Zij knabblen al wat komt over de randjes Van uwe lipjes, nog van kussen schuw.…

zou mijn hart niet juichen, wanneer ik door mijn tuintje liep, onder een struik een klein gedicht ontdekte dat naar mij zijn armpjes strekte en verlangend "mama"riep? voorzichtig zou ik de takjes buigen, nieuwsgierig wat zich daar bevond. verwonderd, blij verrast pakte ik zijn handjes vast, tilde het behoedzaam van de grond.…

eeuwige verbinding naar herstellende heelheid verloren in mijn menszijn geschapen breekbaarheid in komen, zijn en gaan wie ben ik nog, zo denk ik in mijn tastbaar bestaan de schittering in je kleine ogen diep en vol vertrouwen heeft mij zonder enig denken eenvoudig naar mijn wezenlijke kern gezogen je hoefde slechts spontaan met je armpjes…

Geef een meisje bruine lokken, Lippen, nimmer moe of bang Om te kussen en te jokken Heel het lieve leven lang; Rozenblosjes, sneeuwen handen, Hemelsche oogen, elpen tanden, Ranke leest en vluggen voet; Armpjes om er in te vliegen, Of een kindje op te wiegen, En een blij gestemd gemoed.…

Een eveneens nog zeer kinderlijke tekening van mijn hand in een schetsboek dat nog altijd in mijn bezit is, toont de fragiele, kwetsbare en stakerige beentjes en armpjes van mijn medescholieren. Men zou ze met een technische term ook "koppotelingen" kunnen noemen.…

Ik weet dat het niet gaat Maar vaak wens ik je bij me Dan wens ik dat je in mijn armen springt, Jou armpjes om mijn nek geslagen Tranen komen op Kom terug, ik mis je..…

De wind lijkt op zichzelf, strekt haar armpjes, heel eigenwijs. Uren aan een stuk speel ik verstoppertje op de maan maar Gijsje krijgt honger en wil slapen gaan. Door het zolderraam ziet hij plots een gele banaan. Zijn buikje gromt zo erg dat Gijsje niet meer denkt aan de maan.…

Toen begon ze te schreeuwen, met haar armpjes over haar hoofd. "MET NIEMAND PRATEN, GEWOON WACHTEN". Zachtjes: Ik weet wel dat je me niet geloofd. Direct na deze zinnen Was de stilte terug op het grote plein. Tot ze zei:"Ik sta hier al 2 weken, iedere dag. Ik voelde mijn ogen en kreeg buikpijn.…

Hoevelen is het niet overkomen dat naarmate de avond vorderde, het promillage toenam en de muzikale correctheid afnam, de armpjes toch de lucht in gingen? Men voelde men zich eindelijk weer één. Met elkaar, en zelfs met de patsers en plebejers, de vaste aanbidders van Hazes. Nederland was weer even verenigd.…

Een kabouterlandje waar een klein aantal kaboutertjes met rode puntmutsjes en opgeheven wijsvingertjes samen met een grote groep kaboutertjes met stevige, getatoeëerde armpjes en opgestoken middelvingertjes een steeds groter aantal ijverige, maar alsmaar ontevredener kaboutertjes stevig onder het duimpje houden.…

Staat onmiddelijk weer op en strekt zijn armpjes uit. Oma komt hem uit bed halen! Hij mag eruit. Hij mag knuffelen, spelen, kroelen. Hij, of is het een zij? staat in zijn Russische bedje. En wacht, en wacht. Op zijn kleine snuitje is al iets van berusting te zien. Iemand zal hem heus wel even oppakken om te eten. Voor een verschoning.…

Het stak zijn armpjes in de lucht, alsof het Parijs-Roubaix gewonnen had. Acht dagen geklemd onder het puin, geen licht, geen eten, geen drinken, de spieren helemaal verstijfd en bij je bevrijding je armpjes in de lucht steken?…

De maagd Maria kiest de beste hapjes en propt een voetje in haar mond, Jozef, haar gemaal, schuift de armpjes als kippeboutjes heen en weer tussen de tanden en groet onderwijl zijn goedgunstige gasten met een gulzige glimlach.…

Warme armpjes om me heen. Stoeiend en worstelend om aandacht. Zij zijn belangrijk, zij zijn alles waard!…

Hup armpjes in de lucht, dan zal ik U eens lekker wassen. Ik heb een lekker luchtje in het water gedaan, dan maakt U vast en zeker meneer Stein het hoofd op hol. Daar ben ik al geweest, zijn kinderen komen op bezoek. Hij ziet er mooi uit vandaag, hij heeft zijn blauwe pak aan. Zo, gauw afdrogen, anders krijgt U het koud.…

Houden de armpjes het vol? Een zachte landing in het mulle zand. Gauw een andere trap op. Met bonkend hart dit keer. Oef wat is het hoog. Een stap de ruimte in, een vrije val, hangend aan zware armen. Knieën flink opgetrokken tot onder de oksels. In volle vaart omlaag, luisterend naar snerpend metaal op kabelstaal.…

Ze sloeg haar armpjes heel vast om hem heen, en wilde dit moment voor altijd vasthouden. De wijze oude man hield zijn kleindochter stevig vast. Hij wist dat het kind moest aangeven wanneer hij haar kon laten gaan. Want alleen het kind wist hoelang ze zijn knuffel nodig had.…

Die balletjes vallen en rollen weg, onder de kast, buiten bereik van mijn korte armpjes. Hoe ik ook graai, er komt alleen viezigheid aan mijn vingers te kleven. Geen balletjes, geen gerinkel van liefde. Ik heb leegte in de handen, vader. Vieze, vieze leegte. Heb ik ook jou verteld hoe ik niet zo gek lang geleden zo ontzettend verliefd werd?…