Alle inzendingen over avondmaal

Het zal ongetwijfeld een mooi plaatsje in het parochieblad krijgen met als opschrift; ‘Het laatste avondmaal’. Voldaan schaarde ik mijn spulletjes bijeen. Toen ik wat later huiswaarts trok, kraaide de haan voor een derde keer. ‘Rotbeest', kafferde ik, 'ze moesten die dieren op hok zetten.’…

Je liet de strelingen tot jou komen zoals de kinderen in de bijbel joelend in zijn open armen vielen. Jouw boodschap was minder blij. Mijn maanziek gejank kon jouw oor niet meer vinden Ik gooide die bloederige spons weg Die zoog aan de ribben (Tralies voor de blubber binnenin) En zocht de koudste steen. Samen wandelend naar nergens Knijp…

de gedachten voorgesneden geprikt gekauwd en doorgeslikt het kinderbord onder de neus geduwd met het bevel tot eten het avondknabbelritueel een mondvol grotemensenpraat wie fluisterde werd hard getikt en zou het niet vergeten maar onder tafel - de schoenen stiekem uit - hielden we teengesprekken ons denken in een voetstoot uitgedrukt…

Gehuld in mijn scharlakenrood, kom ik bij zilver en bij linnen uw liefde tegen in mijn nood, ik eet en drink bij wit en rood, in U mijn Heer, mijn zonden dood, genade licht uit wijn en brood. Gehuld in mijn scharlakenrood, weet ik bij zilver en bij linnen; een zondaar mag opnieuw beginnen. In 't rode bloed dat U vergoot, wast U mijn kleren…

Dus voortaan zal ik voor mijn avondmalen Mijn frietjes in de magnetron bestralen.…

Men heeft helaas geen tijd meer om na vijven Ook nog te zorgen voor een avondmaal. Ben benieuwd hoe lang het nu nog duurt Vóórdat men zijn kind naar kostschool stuurt.…

denken in je moedertaal tikken op je harde schijf lezen voor een lege zaal schrijven als een tijdverdrijf dromen op beperkte schaal leven als een kort verblijf eten van het avondmaal zo red ik het vege lijf…

De week begon wat saai, maar werd steeds feller Het Hirsi Ali paspoorten-echec Ook werd bekend dat Elvis´ oude stek In handen kwam van lepelbuiger Geller Komplotten gaan met nieuwtjes aan de haal En nu ook met het laatste avondmaal…

Wie mijn vaders handen ziet biddend voor het avondmaal levensringen op kootjes vermoedt een verhaal dat zelfs de bijbel niet biedt Hij placht hem te vragen, na het amen. uw handen hebben geleden, niet waar? Vader bekijkt zijn vingers En zal het zwijgend beamen…

herkent u dat waarde lezer dat u in bed plots bedenkt ‘ik heb geen zin meer’ of tijdens het avondmaal de aardappels prakt en dan plots het bord wegschuift of tijdens gezellig samen zijn liever de kurk op de fles laat herkent u dat ? waarde lezer…

de boekanier plachte zich te redden door het vlot dat op de plecht gelegen vooruit te duwen naar de steven doch hij verzonk met moed en zeemanstaal maar niet voordien hij at en dronk van het laatste avondmaal nog eenmaal restte hem het zicht om de boeg te zien weerzinken toen het schip bij het gericht zich knielde in de avondvinken…

hij keek ze aan en wist zijn laatste avondmaal één zou er gaan voordat de haan drie keer zou kraaien de anderen zouden volgen onder hoongelach en spot bedolven maar geloofde nog in zijn messiaszijn ondanks de kruisiging en pijn hij had het lot met zijn herrijzenis beschikt de mens deelde in God met eigen ik…

het volle daglicht tekent vlinders in rotsen wanneer je het baren wiegt gereed om te gaan hou van me tot waar de zee ons breekt of geef me korrels als eilanden tussen bruidsbloemen en avondmaal raak me even aan tot de maan ons in de wind zal scheiden schrei geen rozen of stranden vol wolken in een laatste, witte stilte…

Tijdens het avondmaal verviel je soms in een starend zwijgen waaruit je plotseling ontwaken kon om in vrolijk lachen uit te barsten. Toen je op een middag zei dat je dacht je verstand verloren te hebben, zeeg je huilend neer in een fauteuil met verwarring in je handen.…

het is jouw stilte die de chaos in mij schreeuwen laat oorverdovend malen mijn gedachten kakofonisch door elkaar ik zie geluiden vallen met een gierend hels kabaal ze versplinteren mijn beelden ik beleef het laatste avondmaal ik geef me over aan mijn lijden ze kruisigen mij allemaal kom maar in mijn wonden…

ik wil lopen op het water dat veranderde in wijn zal preken voor de mensen ze vergeven hoe ze zijn roep de blinde haal de lamme zal ze helen naar hun kwaal kies voor liefde roep je vijand voor het laatste avondmaal ik wil God zijn voor u allen samen delen in de pijn weet dat hopen en geloven morgen ook de hemel zijn aan het kruis ga…

Reik mij mijn laatste avondmaal neem tienduims stalen spijkers met zware hamers, blindgedoekt; kom, nagel mij maar aan de paal. Wie rein van ziel, het hart verguld mag mij als eerste straffen; een groot genot, kom tref mij hard het is mijn eigen schuld.…

Andrea del Verrocchio) -Self-portrait: zelfportret van Leonardo da Vinci Het Laatste Avondmaal is een opstelling in iconografisch model. Iconografie is een beschrijving van prenten.…

De stilte valt niet te beschrijven Zelfs ´t schrijven zelf maakt ´n krassend geluid Het scheuren van papier of een prop maken van ´n mislukt gedicht Aan den lijve maak je herrie mee luister naar je buik voor en na ´t avondmaal Eenmaal andermaal wordt aan de stilte getornd door zeggende dichters met hun taal Het lijkt me beter…

ik neem uit het medicijnenkastje een aspirine en een dosis filosofie die de stoelgang bevordert en helpt bij de afvoer van afvalstoffen zoals een wandeling op het strand het schuldgevoel doelmatig afweert neem ik vrede met het keukenwerk en dis gedienstig het avondmaal op want ik heb zo waar de schijn tegen kan niet even schuilen voor…

het felle beest gaat rond hij zoekt een prooi om te verslinden het was zeer goed, tot hij ons vond hij greep ook hem, die lieve jongen hij greep ook hem, totdat die lieve jongen niet meer kon en hij nog één keer bad Nee, hij sméékte om verlossing nog even thuis, een warm onthaal hij kon de wegen niet doorgronden het was zijn laatste avondmaal…

Waar is het avondmaal, het kraaien van de haan. De profetie van de verrijzenis, ook judas zat daar aan. Wie ziet nog de drie kruisen, na spot en foltering. Joden angstig in hun huizen, tot het noodweer overging. De stille zondagmorgen, de steen, het lege graf, De opstanding van Jezus. waar is de hoop die hij ons gaf?…

In Kassel staat een kannibaal terecht, die pond voor pond zijn vriend heeft opgegeten. Daarbij had hij geen last van zijn geweten: “Hij vroeg er zelf om”, heeft hij uitgelegd. Misschien is hij wel misdienaar geweest en dacht hij vaak aan zijn communiefeest.…

ik besef nu pas hoe fijn het is om deze vrije dag samen te delen zon schijnt ons toe de bloei zit erin waar de natuur kijkt en vogels fluiten jij zit nu elders na ons avondmaal onze wegen scheidden tot voor kort onze dag ik besef nu pas dat ik van je hou niet omdat ik je zo mis het is de herinnering telkens siert die glimlach…

etalages vieren pasen met iedereen een eigen ei lente bloeit in vazen de processie schrijdt voorbij je koopt vandaag geloof het vasten is verlopen de kater van de carnaval laat zich ook weer herdopen waar is het avondmaal het kraaien van de haan de profetie van de verrijzenis ook judas zat daar aan wie ziet nog de drie kruizen na…

en vree zo ogenschijnlijk innerlijk tevreden obstakels werden, levenswijs, gemeden en ’s middag dronk ze kalm een kopje thee de kater op haar schoot had geen idee van onrust uit een sluimerend verleden de bange blikken, schijnbaar zonder reden hij onderging haar strelingen gedwee ze vond haar weg, manmoedig, maar alleen het laatste avondmaal…

Als ik nu terugkeer naar het Samhain, dan zijn er wel een paar overeenkomsten tussen dat Keltische feest en het avondmaal, maar al te letterlijk moet dat toch niet genomen worden.…

Op Witte Donderdag gebruikte Jezus met de apostelen zijn laatste avondmaal en op Goede Vrijdag herdenken de christenen de dood van Jezus Christus. Hierna komt Pasen, het feest van de opstanding van Christus uit de dood. Zoals je weet is Jezus op Goede Vrijdag aan het kruis geslagen.…

verlokking Niet omdat De gestolde inkt De flitsende ruggen De sleutel naar kennis Tussen de regels lag te rijpen Niet omdat De leeszaal me met een woeste vrede vervulde Verslaafd aan het geritsel Het kamerbreed tapijt De oogopslag van een zuchtende studente Bleef ik me laven aan de taal Flarden van een hoofdstuk Meng ik door het avondmaal…

Hebben we na dit halfleeg glas ons laatste avondmaal gegeten? De ober krijgt je oogopslag, je laatste glimlach en zijn geld. Ook hij lijkt enigszins van slag als hij ons wisselgeld vertelt. Je maakt me radeloos met voorbedachte rade. Mijn hele leven uitzichtloos, want ik krijg levenslang.…