Alle inzendingen over berooid

stil is het moeilijk oorverdovende leed niet te overbruggen wat een ziel nimmer anders dan open in een baar heeft beleed je kleedt in afgedragen ouderschap, zegt toom waar niets tooit leven berooid achter blijft dan beklijft een rode dag berooid op een zwart getrapte weg liefdeloos, ik zal iets gedaan hebben wat het gras dat je droeg niet…

Een edelman uit de plaats Veele Ontdekte een kist vol juwelen Doch toen zijn vrouw zei: De helft is van mij Moest plots deze edele delen…

ik had ze niet eens uitgenodigd maar iedere avond werd ik weer bezocht hun vocht danste wild in de glazen ze lazen de kaarten, op winnende hand ze bleven tot diep in de nacht en lieten me achter, berooid en verslagen…

Berooid, bedrogen. Tranen stromend uit je ogen. Van blijdschap of verdriet, ik weet het niet. Je opent je ziel, Je hart begint te praten, vol met liefde, haat, zo gelaten. Is het nu van opluchting of verdriet Ik weet het niet. Je gaat me alles tonen. Liefde, pijn, verdriet. Hoe moet ik dat bekronen? Ik weet het niet.…

In de palm van mijn hand schitterde slechts een enkele nacht het zeldzaamste stukje Arnhems Goud uniek en kostbaar betoverend breekbaar magische glans ik struikelde bij de laatste dans en liet het vallen in de Rijn berooid en wazig van de wijn ontwaakte ik vanmorgen had ik het in mijn zak gestoken was de magie niet zo abrubt verbroken…

Hij is berooid en zit nu aan de grond.…

‘Inderdaad, het is net als met die spijkerbroeken, het ziet er een beetje berooid uit, maar het is de mode en je wil wel een beetje bij blijven toch en trouwens het past mij wel, ik heb een hekel aan scheren.’ ‘Nou dat had je mij dan wel even iets eerder mogen vertellen, het was bijna te laat geweest – nou bedankt dan maar.’…

behoedzaam neemt hij zijn gerei en de fiets op de zon komt op en lawaai in de verte , hier is ’t stil rond de vijver met twee hengels en wat aas de hele dag zit hij daar soms gestoord door een wandelende vraag of een snoek op oorlogspad hij rolt geduldig zijn sigaretjes zoals hij vist naar rust ondermaats terug gegooid rustig en berooid…

de marges van de cyber zijn van het wel is altijd niet geposte gevoelens gedachten niet gebonden aan laat staan geposteerd als werkelijkheid alles illusoir adres identiteit controleerbaar van waarheid van zachtheid van rekkelijkheid ontdaan ‘t is de kreet van zintuiglijk beroofd berooid het klotend krijten van de gevoelsproleet…

Getemd, gekooid Gevangen achter medicijnen De kop nog goed Het lijf beperkt De ruimte die ik heb De hindernissen die je steeds weer merkt Getemd, berooid Beperkt in het verlangen De kop nog goed Maar in de geest gevangen voel ik de verandering Draait alles slechts één richting op met droeve melodie waarin ik mijzelf vervagen zie…

Het berooide beeld bevat dodelijke verfijnd smakende tot braak vervallen componenten Zo vredig stilgevallen angstig neergeworpen onverwachts ontrukt in een hoogtepunt van arrogant menselijk falen Sluipende moordenaar cellen besmetter kanker opkwekend wekend en wenend over toekomstig wegvallend leugenachtig verlies De kinderen betalen…

schelle klanken kruipen uit gebarsten bronzen onweerstaanbaar duiken myriaden vliegen gonzen uit bleke doden die verstard de maden voeden met hun hart dat ooit de wereld heeft bemind nu achteloos verstrooid berooid door westenwind verstorven stilte breekt de pijn in gruizel stukken pulver zijn de doodsangst schrijdt nu laag na laag tot…

Verborgen gedachten zoeken mededogen maar in werkelijkheid ligt zij ingetogen in badwater te woelen weggegooid van hartstocht beroofd van woorden berooid.…

Berooid ben je alleen achter gebleven met niets meer dan een plastic tas nu kijk je naar je eigen verleden en zou willen dat het anders was. In de kou loop je door de straten en smeekt de mensen om wat geld totdat je in je laatste wanhoop maar weer bij het leger aanbelt.…

Wij rennen ras naar het altaar onze honger kan niet wachten vleselijke liefde te betrachten boterbrief daarvoor, aldaar Leg sintelstenen openbaar bid wiens ook hoger machten om dit kippetje te slachten eer de schrans met huid en haar Rook likt lucht vol ziltekruid wit van maagd`lijkheid berooid als ze zacht door sluier sist…

Wij rennen ras naar het altaar onze honger kan niet wachten vleeslijke liefde te betrachten boterbrief daarvoor, aldaar Leg sintelstenen openbaar bid wiens ook hoger machten om dit kippetje te slachten eer de schrans met huid en haar Rook likt lucht vol ziltekruid wit van maagd`lijkheid berooid als ze zacht door sluier sist met…

zacht schudt zij haar hoofd de liefde uit haar krullen het is mooi geweest blijft haar hartje vullen aangedaan verrast voelt hij van binnen hun teer beminnen is gaandeweg verast het vuur gedoofd de as verstrooid na wat beloofd voelt zij hoe berooid achtergelaten is eeuwige trouw voelt treurig nou knagend gemis zijn spijt is…

Ik kan wel knielen en mijn schedel breken, kluizenaar worden of wellicht cipier, het kruis vereren, met gevangnen spreken, in regen lopen om een nachtkwartier, of, als Van Gogh, voor de berooiden preken, mijn hemd verscheuren, arm zijn als een mier, en met een scheermes mij het oor afsteken, krankzinnig sterven; maar het helpt geen zier.…

Als honden met staarten tussen de benen zo dropen zij samen af, verlieten berooid de ouderlijke woning met niets, en dat was hun verdiende straf.…

door de donkere steeg met grauw gruis ga ik omhuld door een nevel van herinneringen aan mijn vroeger thuis als vanzelf vind ik de weg naar la Place de Liberté toen liep ik hier ook gedwongen mee unter befehlen berooid met z'n twee met nog meer, velen, wij, schaduwen van schrik als opgejaagd onteerd vee ik nader de hel…

De nacht werd dreigend wit verhit bracht luchtig berooid en vergeeld een groen, van top tot teen besteelt ventje.…

De nacht werd dreigend wit verhit bracht luchtig berooid en vergeeld een groen, van top tot teen besteelt ventje.…

Alsof het om een groep berooide vluchtelingen gaat. Topambtenaar, onvervangbaar, onaantastbaar, onverzadigbaar, het lijkt inmiddels haast onverbrekelijk met elkaar verbonden. Het is waarlijk ongelooflijk, hoeveel bobo’s bij de (semi-)overheid de nek niet vol kunnen krijgen. Als ganzen die met een trechter gevoerd worden. Remedie?…

Zegt overluid dit al, opdat de drom der saamgeschoolde velen, elk naar zijn rang in deze dag van onmacht en berooidheid dele. Dat zij de kittel van het goud, het veile, in hun ziel verslaan en zuchten om hun eigen lot en niet om mijn verloren gaan.…

om te leven dacht ik ooit, zou je een dichter moeten zijn hoog geacht en steeds berooid, op zoek naar weer een nieuw kwatrijn met je woorden meisjes strelen, mannenharten zachtjes helen in een oogwenk beelden schetsen, lezers paaien, lezers kwetsen uren heb je zitten zweten klanken rijmen passen meten op je woorden wieg je heen en weer met…

Zij is beroofd van haar glans en glorie, verarmd, zoals wij, kinderen, berooid zijn door het afscheid van de allerliefste......…

Op de aarde voel ik me berooid, het schuurt en striemt mijn tere huid, en wachten tot het ooit weer dooit dat doet me zeer, want keer op keer vriest het hier en mijn huid is teer. De tijd tikt tik, tik, tikt de tijd, ik woel, ik graaf, ik glibber, glijd mijn hol weer in want niks gedijt. De kou maakt blauw en niks verblijdt.…

Maar bij de achteruitgang in een ongure steeg liggen de verliezers, berooid en een illusie armer. Neoliberalen zijn tegen ontwikkelingshulp. Ze strooien daar met geld en het blijft aan de strijkstok hangen. Jaja. Maar zolang de mensen daar creperen of worden vervolgd zullen ze blijven komen naar het veilige, rijke noorden.…

Het misdadige regime in Teheran is gebleven (zelfs verjongd), de bevolking is berooid achter gebleven, de straat Van Hormuz wás al open... Maar voor Trump was het een triomf...…

De rijke landen schudden de arme leeg en laten ze, zodra ze niet meer van nut zijn, berooid achter. Waar in de relationele sfeer schande van zou worden gesproken, wordt op wereldschaal onbeschaamd geaccepteerd. En nu gaat dan ineens die Noordpool belangrijk worden.…