Alle inzendingen over binnen

Verborgen herinneringen komen langzaam weer naar boven. De pijnlijke ervan vergeet ik dat heb ik mezelf moeten beloven. Als bewegende schimmen zie ik ze langzaam verschijnen en op dezelfde manier zullen ze ook weer verdwijnen. Ik wil mijn ogen ervoor sluiten en verbannen uit m'n hoofd. hopend dat het niet meer pijn doet maar dat…

vallen, stromen zachte regen de ruimte tussen de druppels nodigt je uit naar binnen naar binnen...…

Glimlachen is niet verboden op huilen staat geen straf Van woorden vallen geen doden daar scheid je het koren van het kaf Er zijn woorden die bekoren geven je reden tot een lach Je moet ze wel willen horen anders blijft het een hard gelag De emotie zit diep van binnen probeert de uitgang te vinden Hij weet echter niet waar te beginnen…

Je dagelijks op beduidende wissewasjes vast te pinnen in bijkomend bedekte termen van alles in de haak horen; diep niet te willen draaien alsof machines ergens binnen, in je hart je eens om riten uit de grote hoop naar voren.…

Niets is zo mooi als het lijkt als men naar binnen kijkt.…

Omdat gedoofde ogen steeds naar binnen kijken, zien zij scherp.…

Diep van binnen Gevoeld 'n Woord 'n Klank 'n Gebaar Diep van binnen Getoond 'n Lach 'n Traan 'n Emotie Diep van binnen Bewaard 'n Tekst 'n Lied 'n Herkennen Diep van binnen, Heel diep van binnen.…

Maar diep van binnen zit nog steeds die pijn, die ik niet kan veranderen al wil ik vrolijk zijn.…

Dit is de eerste dag van mijn leven dat ik zeker weet: dit is waar ik wil zijn Ik wil niet weten of er meer is dan dit ik ga niet weg omdat dit het is Mijn toekomst is nu helder alles is hier: binnen in mij… Vrij vertaald de tekst van het nummer Ligaya (radio edit) van Gouryella.…

Wanneer men bewust de bekende laars lapt aan regels binnen het verkeer dient zich bij een dodelijk ongeval ook bewust aan dood door schuld Géén excuus…

De zon licht zijn stralen prikt huid voorzichtig warm snel gekoeld nog door voorjaarswind regenwolken voort geblazen Binnen een handomdraai één uur tijd van twee naar drie slag de natuur voor heel even Avonden langer de zonnestralen korter badend in nachten smachtend de herfst koel…

Overgeleverd aan kosmische grillen vertwijfelde de in vroeg’re tijden onwetende mens naar antwoorden die hem bevielen schiep tussen hemel en ziel eigen cultuurgoden Op papyrus dromen verbeeld binnen een oogwenk hemel en aarde gesticht…

Van binnen voel ik pijn, van binnen ben ik leeg. Mijn hart is gesloten, niemand laat ik nog toe. Mijn ziel is gestorven, verdronken in zeeën van pijn. Nooit zal ik vergeten hoe het is om zo te zijn. Niemand die het ziet, niemand die het merkt. Van buiten nog steeds in leven, maar van binnen gestorven.…

Die wachtte was te goed in doodverzinnen. Weghelften weg, begroeide grond verschoven, meren gezwollen, als bij wie ver, met tijdelijke namen, in de slaap verrast. Die wachtte dacht een strand, had zich in zand verpakt, nat zand dat plakte, hoofd eruit, een hand om plat te slaan, dat elke vrouw beschreven in een mal. Pak dit maar uit. Stel…

Groot als de bomen Snijdend als de wind Oneindig als de ruimte Is het gevoel dat ik in me vind…

Ik kondig dan met mijn opvoedstem aan dat we naar binnen gaan. “Ach, Bodootje,” hoor ik dan, “je moet van Strakkeven naar binnen.” Bodo is geen domme hond: Hij hoefde dat maar twee keer te horen om voortaan bij de klanken “Strakkeven” en “binnen” de benen te nemen.…

Aan de andere kant is nog een poli, maar daar hoef ik niet te zijn, ik hoef alleen op te letten als er een ploink klinkt, je werpt een blik op de monitoren die er genoeg hangen om te zien of jouw nummer oplicht. 45 heb ik en als ik net binnen ben is 38 binnen, dus ik heb wel even.…

gedachten komen Verlangens vermengen zich met stoute dromen Mijn lijf is moe, m'n hart klopt snel Maar mijn ogen kijken nog steeds fel Ze schitteren zacht blauw groen En zien nu zoveel meer als toen Toen ik nog blind kon vertrouwen En ik niet wist van al die vrouwen En toch….Na al die tijd Blijf ik om je geven Want ergens diep van binnen…

Grote grijze wolken stijgen moedig op Naar de gele kringen in de zoldering Die geloven diep in de betovering Dat het na het witten allemaal goedkomt In de stoom van dagen zelfbetogen Lijken de longen niet te begrijpen Dat sigaren zich aan mij vergrijpen Om de kater uit mijn kop te roken Zie ik alleen nog maar leugens op rijm Ik herinner…

Hemingway pakte een gitaar en begon Spaanse liederen te zingen. Hij was weer het Hemingway-personage geworden. Hij zei vaak tegen me dat ik 'te teergevoelig' was, waarmee hij denk ik laf bedoelde.…

Dankie, dat jy gekom het, deur reën, wind, sonder skoen. Dankie dat jy sonder moeite, so baie vir my doen. Dankie dat jy nou hier is, my ruimte egter nie binnedring. Dankie dat jy so verstandig is, gister tot nou, het ek jou só gemis. Skielik, handomkeer jy. In ‘n stilgraf word ek weggelê. Skielik is dit nie meer lekker, om my rondom…

Vroeg al sloeg je vleugels gedragen door wind waaierend naar een volledig op jezelf Verdwalende gedachten aan herinneringen naar vervlogen tijd van vroege jeugd Er volgden tranen Het doet je soms deugd in het ontwaren van zijn schimmig silhouet Beeldend zijn herinnering dragend koesterend Diep geborgen binnen elke vezel…

Geroepen wielde ik door de vergevorderde donkere nacht als al gauw een extra rit naar de eerste hulp noodzakelijk bleek Terwijl een jonge deerne daar bebloed de pijn doorstond werden omdat centjes binnen deze maatschappij komen vóór mensjes eerst tergend langzaam terwijl mijn handen jeukten en tanden knarsten de benodigde gegevens…

Geen kruid tegen gewassen, geen pil om te slikken, geen kuur afdoende om het kreng te stoppen, kortom: een levensgevaarlijk instrument om de mensheid op de knietjes te krijgen, tenminste dat dacht ik dan, want daar: waar heel veel mensen gehoor geven aan de oproep binnen- en thuis te blijven, zijn er talloze mensen die juist het gevaar opzoeken…

Maar zoals mijn Zen Goeroe al zei: ’De leraar opent de deur, maar je moet zelf naar binnen gaan…’ Daar zou ik tegenover kunnen stellen: het verschil tussen een dood vogeltje is dat zijn ene pootje even lang is.. Maar dat is een beetje flauw want ik heb echt iets geleerd hier.…

Ja Mat, het kwam wellicht wat onverwacht, maar ook jouw clubje kent dus Mat-ennaaiers, een onfortuinlijk groepje onrustzaaiers dat hunkert naar een eigen stukje macht. Nomen est omen Mat, snap je dan niet dat men je met zo’n naam als voetveeg ziet ?…

Als alle neuzen dezelfde richting uitwijzen, kijkt niemand elkaar meer recht in de ogen.…

De dichter kent geen geheimen waarover hij iets weet te zeggen dat niet een woordspeling is, het tijdverdrijf van zijn regels Hij kiest uit een taal vol tekens de tekens die stilte verbreiden: zijn woord, uit stilte genomen, keert tot de stilte terug. Hij oefent zich in het zwijgen, een tegenstrijdige zanger, en zingt overstelpt door…

(voor Diego Rodriguez de Silva y Velázquez (1599 - 1660)) Je bent geboren in Sevilla als eerste kind van vader Juan en moeder Jerónima en je opa en oma van vaders zijde kwamen uit Portugal. Je ouders waren twee jaar voor jouw geboorte getrouwd in een roomse kerk en ze waren van adel, waardoor je een gedegen opvoeding kreeg met studie van talen en…

Plotseling stromen de ontelbare tranen Van mijn intens ondragelijk verdriet Ze proberen zich een weg te banen Het stormt van binnen en niemand die het ziet Probeer altijd gezellig en vrolijk te zijn Want dat is toch wat men van mij verwacht Een stralend gezicht, maar een hart vol pijn Tranen komen pas in het holst van de nacht Is er een…