Alle inzendingen over bloemen plukken

Nee, jou zie ik bloemen plukken. Buiten, in de zonneschijn. Hele armen voorjaarsbloemen. Nee, jij hoort niet ziek te zijn. Ik, de zon en alle bloemen wachten rustig op een dag dat jij, zonder drank of pillen, lekker weer naar buiten mag.…

Ik heb een oma en die is ziek en ik kan zelf geen bloemen plukken want mijn pootjes zijn aangebrand. Schenk mij maar een paardenbloem!’’ Roodkapje kreeg medelijden en wist dat de wolf het goed bedoelde en ze plukte tussen de geheimzinnige Aronskelken een paardenbloem.…

Gedraag je in het park steeds waardig, pluk geen bloemen wees plantaardig.…

Bloemen plukken voor oma langs de waterkant. Herinneringen om nooit te vergeten. De nacht gaat voorbij en voordat ik het weet sta ik alweer voor de spiegel om mij klaar te maken voor het definitieve afscheid. Ik hoor de klokken al luiden. Het geluid gaat dwars door mij heen, het raakt mijn hart. Ik loop de straat op richting de kerk.…

Nee, je mag hier gerust wandelen, maar je mag geen bloemen plukken, geen planten meenemen en geen dieren verjagen. Dat kwam er eventjes lekker autoritair uit. Hij zei niets meteen meer terug, maar even later vroeg hij mij: Pap,is hier ook een boswachter aanwezig? Ja, die zal hier ook wel eens rondlopen, maar niet zo vroeg denk ik.…

dwars raast de wind druppels tegen ramen er groet een buitenkind een bloem van water spreidt zich uit bloeit tegen de ruit ik wil haar plukken maar ze groeit in mist en tegenlicht ze maakt me triest haar zwaai die eerder luwte gaf heeft mijn bloem uiteengespat…

Pluk voor mij een bloem op het mooiste middaguur Geen gekweekte uit een winkel maar een bloem uit de natuur Geniet van alles wat je ziet Kijk en hoor en proef en ruik Kijk naar alle mooie kleuren Zoek voor mij de mooiste uit Zoek de bloem die bij mij past met de mooiste vorm en kleur Niet te groot en niet te klein met een zachte zoete…

wanneer plukken wij de dag?…

Het lijkt net of je nog even naar mij lacht… Zonnebloemen pluk ik uit de tuin en neem ze mee naar je graf. De zon schijnt de laatste stralen, ik schik de bloemen in je karaf……

Zoals men in de paleizen van de rechtschapenen hier en daar uitwerpselen van kraaien en ratten aantreft, zo kan men in de diepte van de ondeugd prachtige bloemen van genegenheid en vruchten van geurige tranen plukken.…

In Uden wordt een school in brand gestoken In Venray molesteert men een moskee In Rijswijk gooit men tegels naar benee In Zeist wordt de familieëer gewroken In Groningen, je zou ze toch verdoemen, Daar, in de lente, plukken meisjes bloemen.…

het is haar stilte haar leegte haar ruimte zonder licht waarin de doem steeds sterker wordt naar binnen lijkt gericht het is haar denken haar kern haar leven onder druk waarin de bloem steeds zwakker wordt onbruikbaar voor de “pluk” het is mijn blindheid mijn doofheid mijn zwijgen zonder doel waardoor de dans ontsprongen wordt zij…

Ik maak 't open, is 't een minimagneetje er staat op geschreven, Als moeders bloemen waren, ben jij 't die ik plukken zou!…

Als in de lieve lente De bloemen 't veld versieren, Dan pluk ik rozenknopjes, Viooltjes, maagdeliefjes, Citroenkruid en seringen. Dan zal ik kransjes vlechten, En dragen die ter ere Van God, die mij het leven En bloempjes heeft geschonken. Dan zinge ik: Hemelkoning!…

Als in de lieve lente De bloemen 't veld versieren, Dan pluk ik rozenknopjes, Viooltjes, maagdeliefjes, Citroenkruid en seringen. Dan zal ik kransjes vlechten, En dragen die ter ere Van God, die mij het leven En bloempjes heeft geschonken.…

buiten raast de wind de druppels tegen ramen en groet een buitenkind een bloem van water spreidt zich uit bloeit tegen de ruit ik wil haar plukken maar ze groeit in mist en tegenlicht ze maakt me triest in luwte was haar schoonheid niet verloren het einde zucht er is geen stop we rijden rondjes elkaar achterna…

mag ik spoken door je hoofd je handen voor mezelf gebruiken ik geef maar neem ook uren van je af die ik je eerder vol intense liefde gaf jij deelt mijn bestaan daardoor kan ik je niet laten gaan want onze handen raken pluk weer die bloem in het groen, ja korenblauw ze staat er trouw te bloeien omdat ik eindeloos van je houd…

het is zomer maar je afgrondt me met vergezichten die de sneeuw verijzen de gletsjers tussen ons doen groeien in hun eeuwige verblijven ik pluk bloemen en de kruiden die zo heilzaam zijn laat zinnen groeien balanceer met woorden op een nog niet uitgesproken lijn ben jij de rechter die het evenwicht bepaalt afgrond of de hemel…

zonder verbeelding raak je de winter een handbreedte van mij af er rust geen tuin meer onder je woorden of de enkele bloem die ik van je lippen pluk wendt zich af van het geluid wanneer ik het veld meet, dat doodstil de vlokken telt in onrustige dagen van verweer ik vind nog slechts het zwijgen, rouw tot bloedens…

bloemen slierten tussen geurig groen trillen kleur in spiegels water bloei verlopend in groei omhoog hang naar licht gebogen loof verdwaasd pluk ik in rood en blauw mijn bloemenzee rood golft bloot in blauw de koele ondertoon voor jou je kijkt me aan met het verwelken van de dag zie ik je gaan…

Toen bracht mijn gids mij in een stille tuin, Met donkre lanen, kronklend over 't gras, En bloemen bloeiden tussen 't struikgewas, En gouden vruchten sierden kruin bij kruin. Ik plukte een schone bloem, doch eer zij was Gebroken van haar stengel, werd zij bruin.…

ik heb je profiel weer gezien je haren plukten hemel de kleur kon ik door tegenlicht niet goed bekijken je stem klonk zacht ik zag het paradijs opbloeien en je ogen groeiden bloemen die ik nog niet plukken mocht nog winteren we door feesten trage dagen maar je blikken dragen al een kleur die lente opent in een nieuwe pas…

In een tuin waar de blauwe regen niet valt rijg ik een krans van klaproos en krokus waarna ik voorzichtig een vergeet-me-nietje pluk, de klimop besprenkel en elke narcis vol genoegen vertrap met het wuivende riet buig ik mee over het pad langs de waterkant waar de waterwilg mij groet Dag bloem, klein en blauw…

voor ‘t kleine bange meisje dat nooit echt een kind kon zijn pluk ik mooie gele bloemen in een zonovergoten wei aan ‘t kleine lieve meisje dat nooit echt een kind mocht zijn wil ik al mijn liefde geven en haar vertellen het is voorbij tegen ‘t kind dat je niet zijn kon wil ik zeggen jij mag er zijn heb vertrouwen in de toekomst…

nee het marmer is niet kouder dan de stilte in mijn hart doorzichtig als het natte glas om zo zittend op de vensterbank met opgetrokken knieën de bloem te plukken `t dichtst bij wat mijn lach moet zijn om zo heel vanzelf rood langs lippen warm te kleuren blad voor blad de zijde is zoveel beter schat dan alleen weten te planten in…

ik voel de pijnen van je streven om in jouw wereld weer gewoon te kunnen leven je koos voor vrij na jarenlang beknot te zijn weer zijn die sporen terug te vinden in je dagelijks bevinden pluk de bloem geniet de zon en kijk niet steeds door opvoeding nog om reken af met dagen waarop dezelfde vragen zich meester maken van…

sterke warme armen nemen mij mee naar een land dat we nog niet kennen daar moet een huis staan met open deuren en verlichte ramen ver weg van alles en iedereen dichtbij jou, dat wil ik verkennen onzekere handen plukken bloemen uit de pas gewiede kleurentuin boetseren een gevoelig boeket met vers geknotte knoppen alsof het leven op steeltjes…

Pluk een bloem van langs de straat ze kijkt me aan en lacht me toe geknakt toch kleurig levensmoe een kind dat door de branding waadt wordt naakte vrouw die lustig baadt Jaren later aan de kust zie ik haar liggen in het zand een beetje eenzaam aan de rand de blik een weinig uitgeblust gegrepen door serene rust Voegt zij de woorden tot…

Pluk een knopje in uw tuin: Dierbre, wij gaan lente vieren Op ’t hoge duin.…

rond weergekeerde hielen rimpelt het water wanneer ik de rust liefkoos van luie lentedagen en iedere gedachte die ik in mijn strandtas wil dragen langs voorbij zeilende woorden en kuierende lippen vangen schelpen het maanlicht die als mijn schaduw, zo traag dansen en draaien ik lees vogels en bloemen in duinzand en wolken pluk…