Alle inzendingen over dichter zoekt plaats

Hoe wreed is deze tijd voor dichters. Vanuit hun natuur overgevoelig ongewoon breek- en kwetsbaar en met extra antennes voor leed. Waaraan zij eerder sterven hoewel dat met statistiek niet valt te bewijzen. Misschien omdat anderen pas laat hun entree in het vak doen. Neem vriend Guus, dichter in hart en nieren.…

De dichter is een kunstenaar een creatief persoon hij dicht uit zichzelf niet voor promotie of hoger loon de lezer zoekt herkenning in zijn of haar gedicht zo brengt de dichter niet alleen zijn eigen maar ook andermans gevoelens aan het licht het gaat er niet om hoe de dichter zijn kunstwerk beredeneert maar hoe de lezer hoogstpersoonlijk…

een dichter zoekt als het ware zijn eigen lijden hoe anders kan hij zijn zucht naar woorden verklaren of raakt hij ontspoord door zijn eigen werkelijkheid waar een glanzende spiegel hem tot nietigheid verleidt…

Des dichters wereld is zo groot, Zo klein, zo stil zijn werk; waar zou hijzelf wel wezen? De wereld ziet en zoekt hem niet: En kent een rijpe geest zijn lied, Nog moet hem na zijn dood zijn naaste omgeving lezen.…

gaan heb meelij met de arme ziel hij zoekt en zoekt en tracht te boeien vergeef hem niet waardeer oprecht en eerlijk als hij zit te knoeien…

Wat in een tijdperk maakt een dichter? Als plotseling een door het slichte Gelijke hout breekt, en de ruimte zoekt, dwars door de christelijke gebeden vloekt, Maar in de avond is te vinden op de knieën Van stilte en schemering, en 't zoet Dat hij verwierf, afgeeft, en boet.…

Voordat de wereld rond was, was hij plat. Dat is hij nu weer. Wij aanschouwen dikbetaalde boerende en ruftende achternichten, slikkende adhd-kleuters en spuitende tuinkabouters alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Het maakt niet uit hoe, ALS je maar met je smoel op de buis komt.…

Wie een website plat wil leggen, moet zijn eigen IP-adres niet vergeten.…

wie zoekt die vindt mijn handen tasten in het niets op zoek naar u wie zoekt die vindt naar blind vertrouwen stoot zijn hoofd net als ik nu wie zoekt die vindt maar horendol en doof op dom geluk en dendert door vergeet te tasten rustig tasten voelt te luisteren fluisterzacht tast mijn geest mijn blind vertrouwen hoort mijn hart…

't Was geen liefde, 't was geen lust Noch verlangen, noch geilheid 't Was de waarheid op zoek Naar rust 't Was geen haat, 't was geen lusteloosheid Noch gevierd, noch gescheiden 't Was de waarheid Die wil lachen In de tijd Dit alles slechts door een Mengelmoes Van corrupt en slecht Beleid…

Yvonne, de naamgenote van de presentatrice van ‘Boer zoekt vrouw’, kan zichzelf niet laten zien, zegt ze. ‘Ik kan wel spontaan zijn, maar het lukt me nu niet’. Boer Gijsbert vindt dat als ze een kans krijgt, ze die wel moet grijpen’. ‘Flap er eens wat uit, weet ik veel’, probeert hij haar te motiveren.…

Want poète maudit betekent bij Verlaine in de eerste plaats: een miskende dichter. Op een andere plaats valt het accent op het paria-zijn van de dichter, het uitgestoten zijn uit de maatschappij. En tenslotte zijn er: het schandaal, de kwaadsprekerij.…

Als je asiel zoekt en een tijdje wacht En daarbij op een plaats wordt opgevangen Die klein is en waar vreemde luchtjes hangen Dan wordt dat hier onmenselijk geacht. Toch denk ik dat geen mens dat zelf zo vindt Die net ontsnapt is aan een schrikbewind.…

De snelweg naar de vrede blijft voorlopig nog gestremd men zoekt verstand en rede waar niet tijdig werd geremd dozijnen onbedoelde doden moeten nog worden bevrijd van angst en wraak en noden U wordt ter plaatse omgeleid !…

Wie kansarm is en plaats zoekt in ons land Dient Neerlands grootste havenstad te mijden, Want rijk en arm wil men nu beter spreiden En deze stad heeft al zo'n achterstand. Dus onze Bloemendaalse autochtonen Verplicht men straks in Rotterdam te wonen.…

Mijn plaats. Maar waar? Op het strand laat ik mij deze eenmalige zomer niet zien, zelfs anoniem niet, gewend als ik ben. Het onweer blijft uit. Maar waar? Net als. Was ik maar weer plaatselijk verdoofd! Scherpe honden slaan aan in bruine mist.…

vertel me niet hoe ik moet dromen of hoe de horizon beweegt jij staat op een rots en rolt een schaduw uit over zee ik zie meeuwen in de verte kon ik maar dichter, drijven waar de wolken wachten, drinken van de diepe gloed geen golf raakt jou of het licht dat tegen je gezicht de dageraad zoekt in de verte vertel me niet…

Huisjes op de dijk met wilde tuinen, waar ik wel eens doorheen wil struinen verfrissende wind door mijn haren naar heldere vertes staren Daar sta ik, blik op oneindig Ik wacht op dat moment dat ik vangen wil Ik zie geen verschil Verder is het stil Geen auto’s, geen treinen, geen fabrieken Geen massa, geen wind, slechts molenwieken hier…

Ze staat hier en kijkt om zich heen en wiegt haar heupen op weelderige klanken Ze neuriet wat en gaat zitten met haar teddybeer op haar schoot Ze sluit haar ogen en geniet van de muziek die alleen klinkt in haar hoofd De wereld gaat aan haar voorbij langzaam vanuit haar dromen Ze heeft een heerlijk leven maar vliegt weg naar vroeger naar…

Nog zachter dan een zedig streelgebaar Ontvouwt de roos haar vurig rode kroon Haar volle blaad’ren in het ochtendschoon Dodijnend door een zoele zucht aldaar De doornen deren niet haar zoete toon Zo vredig vlammend deze tijd van ‘t jaar Hier breeduit bloeiend, licht, helder en klaar Zulk woekerende weelde; ongewoon! Deez’ schone schijn,…

in herfst gewaaide lege straten ademt de wind diep en vermoeid kristallen woorden ik kijk er doorheen en zie de dichter zijn lied schreeuwen nog harder dan vogels die langs jonge bruiden en oude zondes breken met de lichte val van de zomer hij draagt zijn pijn in verstilde akkoorden en zoekt troost bij allen die willen…

hem en dwingt hem tot het licht de nevel stijgt maar wordt bedreigd door koppen zwaar en hoog hij zoekt snel in het hemelsblauw een weg er tussendoor en vindt in licht en lucht geluk en ijlt ik hou van jou zolang de nevel luchtig is houdt hij zijn hoge post eenvoudig is zijn plaats nabij het grote licht hij weet zich groots en kent…

soms voel je je alleen verward en zo verloren je zoekt een plek waar niemand komt en waar niemand je kan storen een veilige plaats echt helemaal voor jou alleen je wilt wat tijd voor jezelf en niemand om je heen en word je gevonden in jouw stille stilte verstikkend en hol deel je gevoelens deel je tranen het leven is te waardevol…

De kat krabt de zon omlaag Kijk dan toch hoe zij dat doet voor mij die in de schaduw zit wonderen in een oogwenk bedenkt want ik schrijf de stenen tafelen vol Binnenkort gooit god ze naar je kop ik ruim de scherven wel op Zij zoekt haar plaats op mijn schoot draait zich behaaglijk rond tot een warme ronde plek Zij mist alleen nog mijn hand…

Voor stellingen is geen plaats. Jouw ogen in mijn schoot, zo nabij, een gaaf gezicht. Een zwangere zee van stilte baart rijk omrande luchten. Wij bewegen licht geroerd. Mijn hand zoekt rust op je warme dij, jij tast naar mijn droom. Aarden in het hemelse geeft ons vurige gloed. Wij zijn in de volheid van de maan.…

is het bedenkelijk om te verblijven in een vertrouwde omgeving?, naar iets te verlangen dat je al hebt? blijft het bedenkelijk om op te gaan in je familie, en het verlangen naar warmte en de warmte zelf, gezamelijk in je op te nemen? of gaat zoiets verloren?, door nieuwschierigheid, of toeval. wie is deze, die anders is? zweeft zij rond…

Ergens.. op een plaatsje waar jij nooit achter zou komen daar zit ik Ergens op een plaatsje waar ik heel veel denk daar zit ik Ergens op een plaatsje waar mijn gevoelens opgekropt zitten daar zit ik Ergens op een plaatsje in m'n hart daar zit jij Zit ik bij jou maar ergens op een plaatsje? Of zit ik bij jou op een plaatsje…

ondefinieerbaar maar toch benaderbaar een moment een plaats een gebeurtenis vereist is een bepaalde mate van een state of mind een bepaalde ontspannenheid let it all come down geef je over en geniet…

Hij is niet op z'n plaats....' --Laat hem dan gaan waar z'n plaats is.…

weet, in jou niet geboren weet, in jou niet getogen maar me aan je verloren en me honkvastgezogen want in jou mocht ik geven al wat ik had m'n liefde, een leven, o plaats van mijn hart waar m'n kindlief mocht groeien van mensje tot mens nergens mooiers zien bloeien ik, homo sapiens weet in jou me geboren weet in jou…