Alle inzendingen over geboorte couveuse thuiskomst

In het broeikasje dat men "couveuse" noemt was warmte maar dit was niet de koestering van mijn moeders borsten of van mijn vaders handen. We schrijven 2025. Binnenkort breekt de dertiende augustus aan.…

Eenzaam in het broeikasje, dat men couveuse noemt, voerde ik mijn eerste strijd om te overleven tot aan de gelukkige thuiskomst. Dokter A. zou mij gedurende mijn eerste levensjaar begeleiden. Hij kon na dat vermaledijde jaar met recht beweren dat ik een vrolijke tante zou worden....…

In de couveuse was warmte, maar daar waren niet de handen van mijn vader of de borsten van mijn moeder. Na zes weken kwam ik thuis, maar mijn moeder betwijfelde of ze wel blij kon zijn met mij.…

In allerijl werd ik vervoerd naar het E.Ziekenhuis, naar het glazen broeikasje dat men "couveuse" noemt. Ik was zes weken te vroeg gekomen. In het ziekenhuis miste ik de handen van mijn vader en de borsten van mijn moeder en men dacht dat oma, die mij kwam bezoeken, wegens haar jonge en nog florissante gezicht, mijn moeder was.…

Kijk hoe stil ze worden bij de luier die het kleine carcas omvat, zoals de scherf van een eierschaal het beetje leven dat de avond niet zal halen. De telefoon eruit, gordijnen dicht, zo groot en zo onwerkelijk hun huis vandaag. Kijk hoe stil ze zijn nu, niet ontwaken uit hun boze droom. Erheen, steeds maar weer erheen; in kijken schuilt…

ik kom van ver: een open deur ons huisje draagt een zoete geur de stille warmte koestert elk vertrek mijn leren jasje hang ik bij je jack mijn schoenen zet ik vlak naast die van jou ik kruip je aan, ik ben je vrouw je zachte armen stevig om me heen hier zijn we samen en hier zijn we één hier is mijn hart, jouw lichaam is mijn huis waar…

Ik droomde dat ik van je droomde: we zaten op de bank en praatten wat, je droeg de trui die ik die dag gedragen had, je haar was nat van alle regen. Je lijf solide warm had weer de frisheid van wanneer je in de grienden was geweest en je vertelde feestelijk gewoon dat het daarginds toch anders bleek, hoe diep de wortels reiken van de eik…

Ik kwam terug thuis. Alles was nog zoals ik het wist. De stoelen op hun plaats, de boeken met hun lieflijk laagje stof. Ze gaan niet weg. Herinneringen blijven steeds, als woorden. De geuren, kleuren van regenbogen. Ze bestaan in de muren en het bed dat naar ons ruikt. Naar wilde nachten. Dromerijen. Lezen in bed. Gesprekken. Wat ons van…

kortstondig vervuld verlangen ademloos op elkaar geworpen na de verhalen in elkanders armen liggend, stilgevallen…

Ik heb je lief, al kan ik het niet weten, Ik bedenk het als je thuiskomt van een dag in je leven. Maar het is geen gedachte. Je streelt mijn wang en wie weet, dat gebaar. Het wordt duizend keer gemaakt voor het bestaat. Hangt je jas aan de kapstok, iets van niets, maar morgen ontbreekt het misschien. Of schudt de dag uit je haar. Wat ik dan…

Is er een eindige wandeling waar ik thuis zal komen over heuvels, gras tuin perken langs het geslepen spoor van sterrengruis. Voetstappen liegen niet net als de wortels diep het vasthouden niet vergeten. Het landschap dat ik negeerde maakte slagzij maar de vleugels in de lucht waren sterk en vastberaden als de duif haar vlucht weet…

Uit een peilloze schacht van duisternis, een stilte als de wereld zo diep, golfden de eerste lichtstralen af en aan. Puls na puls stuwde U Uw geest de wereld in totdat de verten flonkerden van Uw bestaan. Zo schiep U ook ons als vrije geesten, als Uw kinderen, spelend en wandelend in Uw licht. Maar in het spoor van de Lichtdrager, voor zijn…

Na mijn langdurige afwezigheid, waarin de vervreemding mij als een koorts of als een ziekte overvallen had, keerde ik terug tot mijn zo dierbare geboortestad Tilburg. Al op mijn terugreis zag ik in de nevelige en schimmige verte de beide ranke, zwarte torens van de Abdij van Koningshoeven, eveneens zozeer dierbaar en altijd herinnerend aan mijn verre…

-straat bewoonde, die mij al bij mijn eerste ademtocht het leven heeft gered; de bevalling was zwaar en moeilijk geweest en tante had ijlings een ambulance gebeld, waarna ik in een verwarmd kistje naar de couveuse in het E.…

Ik was er geboren, zoveel was zeker en de eerste weken van mijn leven had ik door moeten brengen in het glazen broeikasje dat men "couveuse" noemt; ik was er meerdere malen opgenomen geweest.... Hoe dit ook zij; de longarts verwelkomde mij. Ik had de "puffers", deze redmiddelen bij mijn astma niet behoorlijk gebruikt.…

De kwetsbaarheid werd mijn handelsmerk, mijn levenslot, de kwetsbaarheid waarmee ik in de couveuse de borsten van mijn moeder en de handen van mijn vader moest ontberen, strelingen, die mij ook tijdens mijn zwaar getormenteerde leven niet ten deel zouden vallen. Het decor was ontworpen in 1953, de scènes waren al bij voorbaat gecreëerd.…

is mams veilige schoot toen hij zich uit de baarmoeder wrong moeder wijkt niet van zijn zijde haar vingertoppen raken het glas in gedachte is ze bij hem maar het glas blijft tussenbeide secondes, minuten de klok tikt door het kind blijft leven en wordt sterker het overleeft zelfs de dood maar het mes laat achter een spoor Uit de couveuse…

Hem was een dochter geschonken; de dochter, de baby die zes weken te vroeg deze wereld had betreden; het levenslicht had aanschouwd en die in de couveuse haar eerste strijd om overleving had volvoerd. Het parool en het Leitmotiv van de vader werd: "Liefde is zorg en verantwoordelijkheid dragen".…

Opeens is er een mensje bij, ik hoor het luid en klagend huilen, misschien wil het nog even schuilen, de wereld is zo koud en wijd. Ik huil en zucht, ik lach en bid, ik fluister liefdevol zijn namen, want door een mist van vreugdetranen, zie ik ons nieuw en rijk bezit. De wereld is zo wijd en kil... ik sluit het kindje in mijn armen,…

Kleine handjes Kleine voetjes Langzaam naar het licht Kleine armpjes Kleine beentjes Langzaam naar het licht Kleine baby Klein gezicht Je bent geboren…

Golven rennen over het lage land wolven komen van de bergen een kinderstem in de nacht bovenkomend in een wak tussen dromen en waken (boven aan welke kant?) hulproepend gered te worden van het vorige -------------------------------------------------------------------- Uit: 'Groeiende onwil om ooit nog ergens in veiligheid aan te komen'.…

Ontroerd tien teentjes tien vingertjes kloppende fontanellen vochtige lijven Mondje zoekend naar voedende tepel vol vertrouwen vastbijten in moedergevoel Geboorte onbeschrijfelijk verlangen van binnenuit tot leven gewekt!…

Een meisje uit het mooie Stavoren Jubelde heel hoog van de toren " Hoera, ik ben Ma Maar het kind heeft geen Pa Hem ben ik tijdens de zwangerschap verloren."…

mocht lopen - maar dit zal wel niet - krijgt u het voorschot op de wieg terug de drukkosten van 'wij melden met vreugde' blijven echter verschuldigd- toen zij hijgde met een tong witter dan mijn gelegenheidsjas en haar ogen rolden waar een orgasme ze nooit gekregen had stond het aantal chromosomen onherroepelijk vast- van de geboorte…

Als er opnieuw zo'n wondertje gebeurd, dat er een klein mensenkind wordt geboren, wil je van de dáken schreeuwen en stil genieten van dat kleine mensje, wat op de grote mensenwereld terecht is gekomen. 't Heeft álles, tien vingertjes, tien teentjes, handjes, voetjes, zó miniem, dat het gróót worden zal, tja, dat kun je nu nog niet overzien…

Toen de eerste vrucht, die jij onder je boezem droeg, zichtbare vormen had gekregen. Het was mei, en nacht, en zacht als onze fluisteringen viel de regen, werd in ons beider hart een nieuw gevoel geboren. Zo groot was het, zo overweldigend van toon, dat wij het tot de dood in onze harten moeten dragen.…

Langs ijle spiralen daalt een klank uit vage verten wordt een levenskiem geboren de dichter luistert naar een dunne stem heeft nog de chaos niet bezworen maar schikt en kiest hij steunt en voedt het schepsel dat in hem is komen leven met woord en zin die uit het niets steeds helderder rondom hem zweven totdat het een gestalte heeft en een gezicht…

Negen lange maanden naar dit moment toegeleefd. Het is een uniek gevoel net of je op wolkjes zweeft. Een fiere mama, een trotse papa een wezentje zo klein. De start van een nieuw leven het gevoel een echt gezin te zijn. Geniet ten volle van dit mensje hij is echt heel bijzonder. Met handjes, voetjes, vingers en teentjes jullie eigen kleine…

Warmte moeten zij verlaten. Fel licht krijgen ze in hun gezichtje. Hoewel zij het nog niet beseffen, is de geborgenheid voorgoed verbroken. Ze waren zo graag in bescherming gebleven. Maar het was genoeg geweest. Ze moesten beginnen leven en baanden zich een weg naar het onbekende. Naar het einde van de tunnel. Het kwam hard aan,…

ogen ontluiken uit zoete roes verstoten zoveel licht valt zwaar…