Alle inzendingen over haa

Slingerend door rijen coniferen en takken als noten- balk begeren ziet haar knop ont- sluiten plotseling blauwviolette, pracht speelse, steeltjes rond haar hart laat zich niet be- plukken los te rukken gekruld fijn groene dra- den aan takken coni- feren begeren, eren blauwviolette pracht passievolle macht…

jajaja...haa! je gelooft dat een gloednieuw licht jou vindt. Een zoektocht naar de boeien die jou aan de rustige burcht binden. Een dadendrang die jou dwingt tot een dans Vermoord de tijd en laat de plannen wachten Hun ongeduld is de snavel van een ontwakend kuiken, Traag barsten de schalen.…

AD, 13 februari 2003 Jennifer Hoes is verloofd. Op 28 mei geeft ze het jawoord in de trouwzaal van het Haarlemse stadhuis. Maar een gewoon huwelijk wordt het niet. De 29-jarige kunstenares moet de ring om haar eigen vinger schuiven, want er is geen partner. Jennifer trouwt met zichzelf. Het is geen publiciteitsstunt of grap. Op de dag dat ze afstudeert…

Omdat er voor onze parasols teveel wind staat om op het strand te gaan liggen lezen, besluiten we om 's middags langs het strand een wandeling te maken. Heen tegenwinds, terug, via het natuurgebied, voordewinds. Ondanks de harde wind is het onbewolkt. Het is niet druk op het strand. Af en toe komt er een vissersbootje terug van zee en af en toe kiest…

Verdwaalde bommen sloegen wonden in de wijk Een architect, als tandarts, deed z'n werk En vulde gaten met z'n torens. Hij werd rijk Maar waar is nu mijn uitzicht op het zwerk? Het zijn de wolkenvelden die ik node mis Haagse Poort die door de noeste handen Van bouwvakkers tot blinde muur geworden is Met dank aan Nationale Nederlanden Kantoorpaleizen…

DEEL 3 van DE ZWARTMAN De Zwartman vond zichzelf terug. Beheerst ging hij door waar hij gebleven was. ‘Op school was ik eenling. Door mijn herkomst maar meer nog mijn kleur. De mensen in Holland waren de ‘prisoners of their colonial history’. Ze hadden allemaal op school geleerd over die zwarte wilden, die niks wisten van beschaving. Boeken, letters…

Jaja, weer uit de serie Pauw & Witteman, de nieuwsgierige heren maken ook bij mij steeds weer wat los. Deze keer gaat het om de hoofdredactrice van het Katholiek Nieuwsblad, die al enkele afleveringen geleden pronkte in het van elf tot twaalf sensatie-programma, maar ze haakt nog in me vast als een vissenhaak door mijn slokdarm. Mariska is in 1977…

Willem probeerde niets te zien of te ruiken, bromde ‘Haa’ en liep snel door de keuken. Maar zij riep hem terug. ‘Niet naar binnen met die natte boel, dat trek je maar buiten uit, en als je toch die kant op gaat, gooi dan even deze eierschalen in de kippenren, wil je?’…

Zo van: "Haa, moeder Teresa, wat ga je vandaag weer doen? Centjes geven aan de zwervers, of zo? Ha ha ha ha!". De eerste keer dat ze er mee geplaagd werd, voelde ze zich verdrietig en alleen. Haar vriendinnetjes zeiden altijd:"Ach, trek het je niet aan, ze weten niet beter...".…