Alle inzendingen over harde we

We waren scherp, we liepen hard, heel hard, we waren erop gebrand. Weet je, hardlopen is geen teamsport, maar toch, het schept een band.…

ik dacht dat ik gelukkig was - man en een kind - maar na jaren kom je erachter dat er geen sprake is van liefde geen warmte - 's nachts nooit een spontane kus vanuit jou naar mij - ik voelde langzaam de pijn, het gemis - ik droomde van iets wat er niet is - alweer heb ik me vergist maar dit keer kwam het harder aan - want ik weet dat jij het…

We hadden evenmin het lef te laat te komen, want vaders wil was hard! We deden onze plichten (en dat waren er nogal wat) met alleen gemopper binnensmonds, want wanneer je hardop uitsprak wat je dacht, oei dan waren zowel Vaders als Moeders wil WET met grote letters.…

jouw lieve ogen deden vast heel wat harten sneller slaan maar zo hard als het mijne is er vast nog niet gegaan…

Ik ga u hard raken, vrees mij.....…

Ik ken er een dame die vlinders verbrandt krekels ziet spartelen vanaf de waterkant ooit droeg zij een hoed met een ziltrode rand als bindmiddel tussen risée en verstand Reeds voor ze die hoed droeg liep zij vergezeld door een heerschap in pak, eervol, welgesteld ach had hij haar nou maar wat eerder verteld dat liefde soms slechts tot een thema…

Zonder mijn vrouw was het huwelijk niet te harden.…

Wie hardlopen saai vindt loopt niet hard genoeg.…

- en het snelle afscheid: jij gaat heen, ik moet mij harden. Wenend worden strepen stippen, versteend en in jouw handen de mijne harden. Syl, de jouwe.…

en leden in een knagend bestaan menselijk betonrot slaat gaten in het bolwerk tegen de boze wereld zoals ik mij voel zacht en sensitief in hard bestaan mengt hard in zaken zich vormvast stevig met hart voor mensen leg mij uit dat ik kan missen de magneet de stalen botten de harde betonnen huls en toch mijn innerlijke zachtheid…

zo zat ik wil geen eb meer ik wil vloed die overspoelt dus haast je wat al jouw sterren veeg ik samen op een hoop achter mijn maan die ik opblink met mijn zuchten van verlangen de hemel lekker strak minimalisme van de lust geen fantasie die mijn geduld eindeloos tart ik wil je bij me lief en zacht maar eindelijk ook eens hard…

het is hard om te weten dat je vrienden je buitensluiten en dat ze over je beginnen te roddelen is dit hard? en datt ze je niet respecteren hoe je bent om te weten dat ze je gebruiken is dit hard?…

We willen er even een shotje tussenvoegen van een aanhanger van de verenigde hondenhokkenfabrieken. En o ja, Wendy, ik wil een iets droeviger gezicht van jou. En Romie…kun je iets meer snot produceren, ja? Oké gaan we weer.Camera loopt.’…

Kon zo worden opgenomen in een slechte film, want het bracht me, net als slechte en harde films dat ook wel kunnen doen, totoaal van slag.…

Harteloos, meedogenloos, onuitstaanbaar en hard. Zielloos, ik snap het niet meer, in deze maand die in 't teken staat van borstkanker, komen met bosjes tegelijk de verhalen binnen: knul van 16 bezig met chemo, moeder van 48, net te horen gekregen dat ze kanker heeft.…

Door mijn slechte gehoor had ik verstaan: “Oah het giet” (het regent hard). – We hebben er allebei tranen om moeten lachen, al was het geen emmer vol. Als je er op let, zijn er ook bij ons “ouwechies”, ondanks onze vele gebreken en verminderde mobiliteit, genoeg momenten voor blijheid en optimisme.…

De heren namen hartelijk afscheid en stapten weer in hun Volkswagen en reden met een harde knal de straat uit.…

Ook zijn we mensen die best wel iets nieuws willen uitproberen en zo komt er een bus koeken in huis die we normaal altijd hebben maar die nu de smaak van appeltaart ( zouden ) hebben… Reeds bij het eerste koekje, dat normaal lekker bros is, valt op dat er knetterharde stukjes inzitten?…

Waardoor wij elkaar vonden En toen weer verloren Zo snel Zo pijnlijk Zo hard…

Zoveel moeilijker Zoveel echter En zoveel harder Dan schrijven Is het om te praten Met minder woorden Toch hetzelfde zeggen Zodat je laat zien Wat je voelt Door middel van praten Door je houding Laten spreken Wat je eigenlijk Nog zeggen moet Maar zo zorgen Dat je toch Uiteindelijk Niet te praten hoeft Spreken van ogen En gebaren…

was het liefde die ons samen bracht was het toeval was het ons lot waardoor wij elkaar vonden en toen weer verloren zo snel zo pijnlijk zo hard…

Als iemand niet had opgelet of te hard had gereden waren we alsnog frontaal geramd. Maar het gebeurde niet. Vlak voordat we de rechtervangrail zouden raken durfde ik wat bij te sturen. De auto total loss, ik een schram en Woemi wat nek- en rugpijn.…

We stonden ermee op gingen ermee naar bed, met de trainer bijdehand. We waren scherp, we liepen hard, we waren erop gebrand. Weet je, dat hardlopen het is geen teamsport, maar toch, het schept een band.…

Inmiddels waren we buiten gaan zitten met een heerlijk glas wijn. En toen ik die bravourewoorden uitsprak, ondervonden we buiten dat de muziek die van de overkant kwam, tamelijk luid was. Toen ik dus de woorden had uitgesproken dat ik een natuurtalent zou zijn, vervolgde ik met: ”Kijk maar, ik wil nu dat die herrie zachter gaat”.…

Naast mij klonk een doffe klap en een diepe grom. Ik keek en zag schele Henkie met zijn hele tronie onder het bloed. Hij duizelde op zijn benen en spuugde een losse tand uit. Eén van zijn krukken lag op de grond. Lepe Eddie had hem vol in zijn gezicht geraakt. Eddie wierp mij een dreigende blik toe en loerde spiedend de fysio oefenzaal rond. Niemand…

Inderdaad we lopen te hard, we lopen en rennen onszelf voorbij. Maar laten we eerlijk zijn wij, de nu nog volop aanwezige soort, homo literatus vinden het over het algemeen jammer, dat de gewoonte van het lezen en het zelf iets moois en zinvols op papier te zetten dreigt te verdwijnen.…

De tape staat te hard en wij zingen te hard. We gaan alle vijf zeer onverantwoord fout 'out'. Omstreeks elf uur klinkt er een luid geklop op de deur. Een erg luid geklop. Ook horen wij motorfietsen en auto's met zware motoren lopen. Stijf van de adrenaline staat de doodsangst op ons gezicht te lezen. Er lagen overal spuiten en noem maar op.…

We praten wat en ik zeg: lekker hoor, weer thuis, je gaat de mensen missen…..…

Waterval vol diamanten verstijfd van kou een wit pad kronkel tussen de bomen naalden van ijs drie kleine boezoes lopen over het pad van sneeuw op het einde draaien ze om ze zitten op de slee van klein naar groot we woezen naar beneden we schreeuwen, lachen, krijsen van blijdschap ow ow we gaan scheef me broer springt eraf me zus…

Sportschoenen zijn tegenwoordig net sportauto’s: snel, mooi en met veel spoilers, maar de meeste gebruikers gaan er nooit hard mee.…