Alle inzendingen over herfstbladeren

tastend in het donker op zoek naar zekerheid verlies ik mijn vertrouwen in mens en eeuwigheid verdwaal ik in de gangen van elk droomkasteel waarin ik mijn verlangen luchtig met een ander deel verkoop ik mijn gedachten tegen ieder aannemelijk bod waarmee ik zwoele nachten verkwansel met mijn lot vergeet ik mijn bestemming verdoe ik steeds…

Gekleurd gekruld en okergeel Pronk je voor mijn vensterraam even nog genietend van je laatste uren voor de fatale val tussen kastanjes en verdroogde blaren in een plas of op het kort gemaaide gras nog niets vermoedend van de lange tocht schuilend voor de koude wind onder hopen lotgenoten... in de grijze deemstering hoor ik je ritselen en rillen…

“Het is herfst! Dat wordt banjeren door hopen bladeren!” Dit is de tekst die hoort bij een email van de NS. Een grote grijns verschijnt op mijn gezicht, want er schiet mij een persoonlijk banjerverhaal te binnen. Het was een zonnige herfstdag, maar veel tijd om naar buiten te kijken hadden we niet. Ik was werkzaam bij een raad voor het milieu…

Even zie je kinderen spelen en die mooie herfstbladeren aan de bomen Even zegt iemand dat hij van je houd Even een lief woordje gefluisterd in je oor Een knuffel van een goede vriend Even ben je gelukkig Even.....…

Als zilverig zand uit haar handen, als dorre herfstbladeren, op het punt om te vergaan, En alleen verdriet bleef uiteindelijk over, het brandde, hoop kon in een wereld, zo moedeloos, niet bestaan.…

woorden dwarrelen als herfstbladeren door mijn brein het gedicht rijgt ze aaneen leeg stom zonder ziel zonder pijn woord na woord pak ik bij de oren rangschik schrap brutalen protesteren kleine zwakken schuiven zonder morren naar voren geloof nooit dat een gedicht zomaar wordt geboren vechten met woorden is sterven en telkens weer…

Woorden snoeren mij de mond lichten me beentje vallen over mij heen als sneeuwvlokken als herfstbladeren als woestijnzandkorrels woorden bezorgen mij kippenvel doen mijn haren recht overeind staan slaan waarschuwingen in de wind raken kant noch wal noch gemoed de doolhof die woordenschat heet sluit zijn ingang hermetisch af verbergt…

De vlijmscherpe winterwind bespeelt verkleurde herfstbladeren als muzieknoten. Hun breekbare melodie vormt de ijskoude wintervoorbode. In de ijle heldere winterlucht is met tussenpozen de stilte hoorbaar in een vallende druppel smeltend ijskristal, die in regenboogkleuren uiteenspat bij zijn val.…

Vaak ontmoet ik op het kronkelige pad naast mijn woning, dat in deze herfst belegd is met cognackleurige en okergele herfstbladeren, een grijsharige, oudere mevrouw met een zwart-wit getinte hond waarvan het ras mij niet helder voor de geest staat. Juist vandaag streelde ik het onschuldige dier over de zachte, lieve kop en vroeg om een pootje.…

Op het kronkelende pad, dat onze woningen omzoomt en dat bezaaid is met herfstbladeren, ontmoette ik mijn overijverige grijsharige buurman, gekleed in donkerblauwe overall. Solidair en betrokken bij onze buurt en buurtbewoners harkte hij de bladeren van het pad.…

de herfstbladeren verzamelen zich massaal geholpen door de blower van de overbuurman dicht opeen gepakt verwachtingsvol zonbelicht hopend op mental coach Tabaksblatt hij zegde echter goed ingelicht af waardoor er ongedurige ruis ontstaat in het bijeengeveegde kleurenbad sonoor autogebrom wordt hoorbaar onrust gepaard aan bladergefluister…

Herfstbladeren volgen de weg en vallen tegen de glinsteringen van de zon als de ochtend in het donkere bos een lichtinval laat breken ontvangt een brievenbus post van de volgende dag Een schoolbus passeert van achter glas zien kinderen een zebrapad van boomschorsschaduwen zij volgen zijn sporen vervallen in de weg…

Herfstbladeren vormen nog slechts een dik tapijt van confetti over moeder aarde. Dampen dansen; een voortjagende deken van dikke wolken blaast een verloren zomer voorbij. Langzaam valt de sluier rond het nevelland toe en hangt de mist zwaar als overladen tranen.…

Het lijf in een rauw kleed gewikkeld, Herfstbladeren rondom. Onder het gewelf hangt hij aan een tak. Een bloedspoor koelde en stolde op de tong. Benen strak samengestropt. Ik hoor een koortsig maar gedempte kreun Wind bespot hem met harde stoten Door de lucht vlot de stank van lover, stervend in de mist.…

de herfstbladeren liggen smoezend op de grond tussen de eikenbomen sommige hangen lusteloos rond of liggen besmeurd in de goot komen nauwelijks meer tot leven beroerd door de wind een groot esdoornblad houdt tientallen eikenblaadjes in zijn ban andere vrijen achter een bierkrat op een stiller plekje is gezang hoorbaar het dubbelbeukenbladkwartet…

aan terwijl ik de oude voordeur uitnodigend open zie staan Het verlaten tuintje glijbaan en een oude trog daar was de keuken de gehaktballen ruik ik nog Ik hoor het huis zuchten en aan de ouderdom toegeeft ik heb hier als jochie al mijn avonturen beleefd Het tuinhekje piept en in mijn oog een weemoedstraan en de herfstbladeren…

De kapotgedichte herfstbladeren die ik als kind ving - in die dagen werd geen val voltooid - zijn ijdel en dor, betekenen niets. De herfstdichter zoekt zijn hol op, niet langer gaan dagen aan hem voorbij tenzij in uitgeharde lijm, geen tam geluk is hem in te slaan.…

Toen de herfstbladeren alweer ruimschoots de trottoirs bedekten, in de tweede herfst na mijn moeders overlijden, kwam ik haar weer tegen in de stad. Ik ontweek haar blikken en probeerde mijn gezicht een uitdrukking te geven van rouw of misnoegen over haar gedrag dat toch wel getuigde van harde onmenselijkheid en misplaatste wrok en rancune.…

Ik zou de dingen weer zoals ze waren maken Dezelfde herfstbladeren in de straten Dezelfde zon tussen de wolken Onze fietsen aan elkaar geklonken En wij, twee ridders op een kruistocht tegen de wereld. Als ik het kon Ik zou jouw hand in mijn hand nemen Je koude ogen open doen en weer in je schaduw lopen voor jaren en jaren en jaren.…

genot licht als een veertje door het tijdloze gegeven moment uitkijkend, verlangend Ontwaakt de dag en reikhalzend licht streelt warme gevoelens intens vreugdevol als goudvlokken sneeuwen en een regenboogkrans de hemel vult Ik adem diepe geuren proef de dichte stilte die zich opent in een adembenemend panorama omgeven door herfstbladeren…

's-Nachts observeer ik het licht van de straatlantaarns op een terrein aan de overkant en overdag is er de groene vlakte waarop in de verte herfstbladeren hun dartele spel spelen. De esdoorn aan mijn venster bewaakt trouw en beschermend mijn woning. Eem vogel bezoekt soms de hoge bomen die in het late seizoen hun bladeren verliezen.…

In het plantsoen, hier in onze Nassaustraat, dat nu overdekt is met herfstbladeren, staan de oude bomen. De esdoorn, die nu haar blad laat vallen en die haar kruin wijd uitbreidt en een andere boom, in dit seizoen geheel kaal waarvan de naam mij wegens mijn gebrekkige botanische kennis onbekend is.…

Het kan fijn zijn te struinen door de herfstbladeren op de Baden Powelllaan of de eerste merel van de lente die zo kwetsbaar en ontroerend zijn lied ten hemel zendt en die zich ergens achter de krakkemikkige bouwsels van het Paletplein schuilhoudt, te beluisteren.…

Het kan fijn zijn te struinen door de herfstbladeren op de Baden Powelllaan of de eerste merel van de lente, die zo kwetsbaar en ontroerend zijn lied ten hemel zendt en die zich ergens achter de krakkemikkige bouwsels van het Paletplein schuilhoudt, te beluisteren...…

Herfstbladeren vol kleur, dwarrelen omhoog van de takken. Vrijelijk zwevend, bewegend. Haar geest, aan de begrenzende motoriek ontsnapt. Pirouetten voor de zon, de zon cirkelend om haar. In een stralend grijs gebied, overlapt werkelijkheid fantasie. In een centrifuge om haar middelpunt, kijk ik verschrikt naar de zon.…

Het volgende moment loop ik naakt door natte herfstbladeren terwijl ik in mijn hoofd nog steeds de honingraten hoor zoemen. Dan tracht ik te ontwaken, maar hars druppelt uit de mij omringende bomen en verhindert mij mijn ogen te openen.…

Je takken staan zwaar in de lucht, oud en wijs Je bast geeft een zucht, gebarsten en grijs De wind waait door je laatste herfstbladeren Je leven stroomt door je aderen Je leeftijd loopt in ontelbare jaren Overleefde zoveel gevaren Veel heb je gezien in lange, langzame tijd Je wantrouwde de mensheid Natuur moest wijken rondom jouw voet…

Ik heb de herfstbladeren van het tuinpad geveegd.…

Mij resteert een herfst in mijn geboortestad, mijn geliefde stad; de beregende straten, de herfstbladeren, de eikeltjes en kastanjes, vruchten van de bomen, op mijn pad; mij resteren tot aan mijn dood niets meer dan de straten en pleinen, de kranten, de bibliotheken, de theaters en de concertzaal en de perikelen van mijn geliefde maar armzalige geboortestad…

Vanmorgen ben ik vertrokken vanuit mijn "Russische" flatje en heb ik het bochtige pad gevolgd dat leidt naar het Twee Steden Ziekenhuis en dat in dit late seizoen bezaaid is met herfstbladeren.…