Alle inzendingen over herkenning, vergeetachtig

Ik zet een verse kop koffie. Nu alleen nog even mijn mobiel en mijn leesbril pakken. Mijn brein was ooit een wandelende Rolodex. Ik kende elk telefoonnummer uit mijn hoofd. Familie, vrienden, de huisarts, zelfs dat van de plaatselijke Chinees. Tegenwoordig onthoud ik nog maar één nummer: dat van mijn eigen huis. Denk ik. De rest staat in mijn…

Ik vergeet soms dingen Onbelangrijk nu In deze drukke tijd Je onthoudt niet alles Hebt nu en dan vergeetachtigheid Je denkt: Het zal zo'n vaart niet lopen Ik ben nog jong, alert en snel In mijn brein zit nog geen sleet Tsja, nu nog wel Maar toch..…

Er zijn soms van die dagen dat mijn brein maar half werkt ik download gegevens maar vergeet ze op te slaan Recente data zijn verdwenen vraag me niet waarheen vermoedelijk ben ik met een virus besmet Dan leeg ik mijn geheugen zet de juiste bestanden terug en merk tot mijn genoegen dat ik nog niet defect ben…

Waarom moet hij in dit buitengebied broodmagere vogels voeren met resten van oude verhalen? Waarom vertrekken kleurige circuskaravanen zodra zij binnentrekken en bijval oogsten? Waarom loopt de stad leeg en wonen de vergeten vrienden in lege televisiekasten zonder geheugen? Geen antwoord en geen vragen meer het buitengebied sluit…

Eigen schuld plus ouderdom: ik ben de helft van mijn pseudoniemen vergeten.…

Een kaasboertje uit Arnemuiden Kon zelf vaak het plaatsje niet duiden Hij wist het niet meer En zei keer op keer Ben ik dan niet thuis in het zuiden…

Hij is vergeetachtig en ach dat zijn we allemaal wel eens maar dan komt er een heel raar verhaal want, hij woont alleen en “ heeft niemand nodig “ is zelfstandig en kan alles zelf!…

Een geheim weegt niets. Je hoeft het niet te verstoppen en als je het vergeet bewaar je het juist goed.…

Mozaiek van veel momenten die de tijd gezichten belooft en ontmoetingen met de liefde die geen vergeetachtigheid wenst als het afscheid en de beroering elkaar niets meer vragen en lippen weer van steen lijken.…

Samen vergeetachtig... Samen...…

Nu weet ik, wie gij zijt, de Jongen die ik eenzaam zag te Woudsend en daarna, nog op dezelfde dag, in een kafee te Heeg. Ik hoor mijn Moeders stem. O Dood, die Waarheid zijt: nader tot U.…

Zinnen krijgen een betekenis woorden vormen een warm gevoel telkens als ik in jouw ogen kijk ik ben jouw zachte stem sterk en voorzichtig ik ben jouw wonderlijke ziel rustig en angstig ik ben jouw tedere ogen helder en onzeker een gevoel van thuiskomen krijgt een betekenis iedere keer weer het is een sleutel zonder pijn een vriendschap…

Ik liep op weg naar schoonmama in zuid in Amsterdam in een bekende straat Een beetje in gedachten zoals dat gaat toen ik de man zag staan; een rijzige gestalte met een witte baard En ook de naast hem wandelende man was mij niet onbekend Het was een donker type Een keurig in het pak gestoken vent Je ziet ze daar wel meer die chique geklede…

Zou u Jezus wel herkennen, als u hem onder ogen krijgt?…

Het was druk in de ontvangstruimte. Verschillende grijze hoofden keken me bij binnenkomst aan. "Ken ik hem?", zag ik ze zich afvragen. Sneller dan men kon denken liep ik door. Voorbij aan de receptie, waar mijn gezicht wel direct werd herkend gevolgd door een vriendelijke groet. Met mijn nog jonge benen liep ik voorbij de liften en nam de trap richting…

't Is dat het niet belangrijk genoeg is om te blijven onthouden, dus wie ben ik dan, om je op je vergeetachtigheid te wijzen?!…

De krant meldt: "Maxima blijft katholiek", Nooit echter: "Beatrix blijft eigenmachtig" Of: "Juliana blijft erg vergeetachtig" Of: "Claus blijft altijd nog een beetje ziek". Dat mensen heel gewoon hetzelfde blijven Hoef je als journalist toch niet te schrijven.…

Wat zoek je hier; een stem, een ziel, een woord van troost? Wat zoek je hier; herkenningstekens? Of enkel maar wat fijn plezier? Wat zoek je hier? Ik weet het niet, maar vind een mens net zoals jij, met weemoed en met vragen, met zingen en met klagen... met soms een klein begin van iets te durven wagen...…

woorden willen zich prijsgeven door gewillige ziel van bedrevenheid oneindigheid is een lastig begrip ik ken het ontwaken,opstaan en de herinneringen er tussenin ter afsluiting wil ik noemen: ons vrezen is menselijk de stilstand van het vergankelijke hart kan de illusie wekken van eeuwig slapen ik neem aan voor waarheid: de parel van je ziel…

Ik moet mijn eigen zorgen kennen leren, zien en overwinnen, wìl ik de zorgen in en van de wereld kennen en weten, herkennen en zelfs waarlijk gaan bezien!…

Het waren onbenulligheidjes wat niemendalletjes Bernardientjes Zomaar uit het niets Ze hadden zelfs geen betrekking Op iets vergeetachtigs Of een slecht geheugen over een royaal gelogen iets Ze waren gewoonweg even weg waren er niet meer Pardon meneer wat niemendalletjes En Juliaantje die ging wandelen zonder hoed zij schonk hem…

ongetwijfeld maf vraag ik mij dikwijls af of de Eeuwige met ons speelt ons in groepen heeft verdeeld hoe anders te bevatten dat ene, dat zuivere, datte herkenning, verhelderend als licht als ik een ander bezie, maar tevens mijn gezicht…

De wind blaast in je oren Rare woorden, mooie kleuren Je fietswiel meld je piepend Dat het koud is in de schuur Het diep heeft diepe rimpels Elke boot weer een verhaal Een vergeetachtige kapitein Kabbelt rustig voort Het konijn springt uit een hoed De aap komt uit een mouw Brood uit je hersens De eenden jamontbijt…

Je zult maar staatshoofd zijn in deze barre en nare periode, je zult juist dan maar in die positie een foutje maken door eventjes in je enthousiasme de maatregelen te vergeten, tja, dan valt half Nederland over je heen natuurlijk! Onze koning had een lief idee, om even zijn gezicht te laten zien ( oké zonder mondkapje) aan de Haagse wijk, die het meest…

Goed, je wordt wat vergeetachtig maar da's toch niet erg want: wat zei je ook alweer, ik weet het niet meer, hoe bedoel je, dementeer?…

bruist omdat ik nooit iets mooiers zag Als een lieve lach op een druilend dag die zich zeldzaam tegen grijzen druist als schrijdend stel dat statig huist eeuwig stil mijn pad flaneren mag elke ronding ontwaakt een wild gelag deinen innig aan mijn part gekuist want geen heinde verte spinde loos snuisterij, imposant en grandioos Als herkenning…

Verlangen kwam niet zomaar voorbij - het was er al innig en eerder herkent het mij en een ander tot wij. Nooit is het plotsklaps ineens - het sliep slechts lichtjes om ondanks de zwartheid te zien in wij.…

Zij verklaarde dat haar omissie en de vergeetachtigheid door de stress kwamen. "Een stressbaan?" veronderstelde ik. "Nee" repliceerde mevrouw "het is een ander verhaal". Ik zei nog ten antwoord dat ik weet wat stress is. Een andere dame die stond te wachten, feliciteerde me met mijn goede daad....…

Bij de grote, mooie, nieuwe zaak van de "Aldi", in het lage gebouw hier op de hoek dat geruime tijd geleden verrezen is, had ik bescheiden ingekocht: wat koffie en kaas; vruchtensalade. De rij bij de kassa was niet lang en eenmaal daar gearriveerd bood ik mijn inkopen en mijn pinpas aan en wilde ik afrekenen, maar plotseling kon ik me mijn pincode…

Een duidelijk signaal dat diefstal in orde is als het slachtoffer dom, vergeetachtig of in de war is. Ik kan maar heel moeilijk begrijpen waarom iemand iets van een ander afpakt. Kan iemand mij dat uitleggen?…