Zo gaat dat dus bij mij
Ik zet een verse kop koffie. Nu alleen nog even mijn mobiel en mijn leesbril pakken.
Mijn brein was ooit een wandelende Rolodex. Ik kende elk telefoonnummer uit mijn hoofd. Familie, vrienden, de huisarts, zelfs dat van de plaatselijke Chinees. Tegenwoordig onthoud ik nog maar één nummer: dat van mijn eigen huis.
Denk ik.
De rest staat in mijn mobiel. Maar die is blijkbaar weer gezellig met mijn leesbril ergens aan het picknicken:
“Kijk haar nou.”
“Ze loopt alweer langs.”
“Zal ik trillen?”
“Ssst… niet doen!”
Ik heb tien leesbrillen. TIEN. En toch sta ik regelmatig in de supermarkt met gestrekte armen een pot jam te lezen alsof ik een bom ontmantel.
Ik maak een rondje. Groet de hal, de keukentafel, de wc en besluit tegen beter weten in toch onder de bank te kijken. Het schiet in mijn rug. Natuurlijk. Mijn zwaarste sportblessure van afgelopen week liep ik tenslotte ook op tijdens het niezen.
Ineens sta ik in de badkamer. Zonder bril kijk ik in de spiegel.
Nou… valt eigenlijk best mee.
Maar waarom sta ik hier?
Plassen? Kan. Vitamines? Ook mogelijk. Of heb ik die al ingenomen? Was ik onderweg naar de supermarkt en ben ik hier verdwaald? Tanden poetsen?
Daar doe ik geen uitspraken over.
Ik loop terug naar de keuken en kijk in de koelkast. Geen idee wat ik daar hoop te vinden.
Ik draai me om.
En daar staat hij.
Mijn koffie.
Koud.
Ik kijk naar die mok. Die mok kijkt terug. We zeggen allebei niks.
Ik zet maar weer een verse kop koffie.
Nu alleen nog even mijn mobiel en mijn leesbril pakken.
————————————————————————————————-
... Een luchtige, herkenbare column over ouder worden, vergeetachtigheid en de kleine dagelijkse ongemakken die daarbij horen. ...
Schrijver: Malika Elabboudi
4 september 2026
Geplaatst in de categorie: humor
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
5 