Alle inzendingen over heuvel

Hijgde over heuvels trapte door dalen de kleinste riviertjes tot ver voorbij aan richting zonnig zuid Dyon Wielde binnen Lyon met zijn schitterende Basiliek herinnerend de St.…

Glooiend, donzig warm, ontrolt dra voor 't vroege oog dauwheuvels' tapijt.…

Het raam gebroken en mijn naam gestolen Naamloos en onbekend trek ik doelloos de heuvels in waar de uren dagen duren en de schemering even hardnekkig is als poolijs de zomerwarmte slechts mijn droge huid maar niet mijn verlaten hart verwarmt De lege nachten vul ik met poëzie over gebroken Delfts blauw en over de zeven zwanen die…

Van Dam tot Heuvel, liefste. Van Duin tot afsluitdijk en terug. Jouw trein zal nooit verdwalen en zo reis je van me weg: Veel te ver en veel te vlug.…

Jarenlang stond hij aan de voet van de heuvel. Jarenlang verwenste hij de heuvel omdat die het zicht naar het zuiden belemmert. Iedere dag nam hij zich voor de heuvel te beklimmen, maar altijd draaide hij zich om naar het noorden, naar het bekende. Altijd koos hij voor zijn conservatieve leven. Het leven van werken, toewijding, netheid.…

midden van mijn familie nog de erenaam "studiehoofd" droeg en zestien jaar oud was, vond ik een lichtgroene kaart, waarop de trotse zwarte tekst in zwarte letters prijkt: "Bergsteigen und wandern im Tuxertal" En waarachtig: twee indrukwekkende stempels op het kaartje getuigen van mijn inspanningen en mijn klim tegen de steile wand van die heuvels…

, zij staan daar rustend en stil Dood moede heuvelen in nevelen gehuld uitziend naar de morgen die God geven wil Zacht waait de wind over berg en meer kust heuvelen en bergen, in tederheid Koesterend de toppen der bomen om dan met wolken reizend langs de Hemel met U in eeuwigheid.…

Heuvels lijken te dalen grond verschuift langzaam en drijft weg in de stroom van rood water. Het rode water volgespuwd met liefde sleurt je mee naar gebieden waarvan je nooit wist dat zij bestonden. Het bijna vlakke land ligt er verlaten bij zo zonder obstakels is de weg vrij.…

Over de heuvel rent een vrouw, veert op ijswitte sportschoenen. Ze beweegt als een astronaute die het landschap in kaart brengt. De lucht buigt voor haar passen. Ze maakt een tunnel van de wind rekt het uitzicht op en de weg voegt zich vanzelf naar haar gang.…

Mijn lippen gaan op hun erotische weg en beklimmen de ooit onbedwingbare heuvels. Ze kreunt als ik de toppen bereik, het begin van de reis. Mijn handen leiden een eigen leven. De bedekking van het meest intieme plekje protesteert even met een klaaglijk geluid. Logisch....iedereen wil haar string zijn....…

Ik heb gezworven heen en weer Op de heuvels en door het dal En ik weet zelf niet, wat ik zoek En waar ik het vinden zal. Daar zit iets binnen in mijn borst, Dat volgt mij overal, Dat dreef mij uit het ouderlijk huis Langs de heuvels en door het dal.…

Hhmmmm, het zal ergens achter de heuvels zijn. Ik vermoed dat er met die dorre heuvel iets bijzonders is." De volgende dag stond de tovenaar al bij de heuvel, die hij vele jaren geleden voor het laatst gezien had. "Nou, zelfs ik, een tovenaar, sta hier versteld van. Die onooglijke heuvel van vroeger...…

geheel bewolkt sjokt amos zonder tas de zanderijen door de wijzen zwijgen de duinen golven grauw en stug en roepen rwanda op heuvel na heuvel krankzinnigheid de kardinaalsmuts kraakt van verre gebeden de zachte berk slaat in de wind het mededogen ------------------------------------------------ zonneleen 37 zie www.abelstaring.tk…

Vervolgens ging de tovenaar met een spa de grond van de heuvel overal omspitten: "Zo zal ik het geheim van deze heuvel ontdekken, koste wat het kost. Het tovermiddel moet wel in de grond schuilen. Welja, spitten, almaar spitten. Maar ik ga die heuvel niet plat graven.…

Deze konijnen renden de heuvel af en verdwenen in de verte. Waarheen? Andere konijnen spraken met elkaar af de fee te gaan zoeken. Ze gingen naar het grote bos, dat een eindje van de heuvel af begon. Er werd achter elke boom, in elke struik gekeken. Maar de fee was nergens te vinden.…

naar waarheid nu wat-ie ervoer op het zeven heuvelen parcours hij had daar lood in de benen z’n kin zonk tot op de tenen afgeleid door muziek en schone zang bleven heuvels te hoog wegen te lang tot ‘n groesbeekse hem verschoonde zich tevens terloops innig betoonde verend schreed hij langs berg en dal men riep hiep hiep hoi voor hannibal…

je glooide zonnebloemgeel in heuvels omzoomd met het groen van struweel je plooide het ruisende water in dalen vol rots en geklater ik voette de heuvel in pad topte het uitzicht in een palet dat ik nooit heb gehad doekte natuur met frivool franse slag in een uur maar kon haar ziel toch niet grijpen in het daalse café na twee…

laat mij toch staan ik ben geen hindernis, geen obstakel voor de stroom stoere krijger wrijf met je stok laat de mieren kriebelen van plezier geef me vreugde doop je staf in de rivier zij omhelst en ontvangt je met vloeibare lippen…

ik zag de bergen langzaam aan verdwijnen heuvels glooiden nog maar kaalheid was aan het verschijnen we klommen vroeger hand in hand en steen voor steen geen pas was ons te smal we gingen samen er doorheen tot jij je eigen paden koos mij wenkte om te komen eerst was ik boos want we hadden samen onze dromen ook ik dacht aan omhoog…

er is geen water, alleen maar dorst en aan die anderhalve cactus is ook geen eer te behalen   en in de verte blaken twee kleine heuveltjes in de zon   En dan ineens springt die oase mij in het oog, liggend op een heuvel, zacht glooiend met fijne sprietjes gras begroeid en met prille dauw bedekt   daar leg ik mij neer…

een brunette met ‘n euvel lag haar venusheuvel stiekem bij de Sint Jansbeek te bruinen tussen de gladiolen vóór de haagbeuk-haag van de Begijnenmolen in stadspark Sonsbeek op het heetste uur vandaag ze hoorde in de verte donderen uit richting Velp ze zei ‘help als het weer daar gaat donderen moet ik mijn heuvel als de weerlicht…

graniet je grote lijnen heb ik al details nog even niet ik splijt wat nog verbonden is volg aders van onstaan zoek wat niet ontgonnen is ik modelleer je naar mijn hand in strakke jonge vormen je gezicht oogt al markant je tepels spitsen vingers kunnen ze niet ronden borsten lichtjes aangezet zijn in mijn ogen goed bevonden ik heuvel…

In Breda´s nieuwe Zuidwestwijk verrees een kerk, die enigszins de vorm van een ledikant had. "Het bed van de pastoor," heette dit gebouw in de volksmond. De voorgevel keek met milde blik over het Nolensplein vol gezellige winkels. Vele mensen uit de toen nog jonge buurt kwamen hier naar het Evangelie horen. Met veel genoegen vereerden pastoor en…

de lucht is heiig waar ik wandel de verte neigt naar blauwig grijs terwijl op doek zuiderse kleuren drogen voeren alle tinten groen mij dronken ik zie hoe schaamteloos ze lonken handen gevouwen tot een kijker mijn blik halfdichtgeknepen loopt in de voren van een bietenveld waar een libelle ras komt toegesneld ga mee, de heuvels in maar…

In de stilte klinkt het uitzicht op de andere heuvels.…

niet is het een bange hand die klampt en keelt het is een wonderlijke hand jouw hand die mij heel streelt heelt en zon oplegt niet is het zoenen jouw zoenen maar spreken van dier tot dier tot het zomer is en heuvels zingen niet zijn het de heuvels die mij doen klimmen en dalen op de lange reis over zeven continenten van jouw lijf het is een…

tranen als glinsterende rivieren over heuvels van wangen…

Zwervende zielen over velden en heuvels bieden bescherming…

De klokken van de Heuvelse Kerk beierden machtig en indrukwekkend en lieten hun twaalf slagen horen. Het is winter in Tilburg; het kerstfeest is op handen.…

zomers ruimte in dwalende langs bomen een holle weg de heuvel op hoorde ik de kilometers komen van de drukte op de grote weg…