Alle inzendingen over horizont

gedichten zijn eenzaam reizen meestal alleen in gedroomde illusies soms barsten ze als geblaasde bellen in de lucht zo zijn gedichten nu eenmaal vluchtige indrukken in ballonnen losgelaten vliegend naar ongekende horizonten…

O horizont van glansen, waartegen de siloët van Netschers proza afsteekt als een donkere vlek.…

Of zijn er andere horizonten die wenken gaan en door de jeugd nog gezien zijn? Dient daarvoor soms de pijn?…

het vlak is blind en ogen branden dieper dan het doel o, grenzen, horizonten en vervloeien. terzijde zal de wereld branden: een scheve bloem in wapperende mond der ruimte maar toen de luiken gleden voor zijn ogen, draaide de wereld zich een kwartslag om.…

vlinder vlieg vlindervrij verloren vleugels vergeten vlinder vandaag voelen vlindervluchtig voorbij verre horizonten in jouw blik één vleugelslag van jou vandaan verwarmend vlinder vrij vlindervredig één zomer lang verdwaald verhalen van vandaag…

Matte spiegels tonen beelden van tevoren Weemoed die verloren slentert door een dag Vragen die toen rezen Leugens nooit bewezen Angstig overleven af en toe een lach Denken aan de tijden die horizonten verwijdden De opgave bestrijden en spelen als een kind Slapen in fel licht handen voor gezicht De waarheid opgelicht Totdat ik je…

Maar mijn vriend verdween in verre tropische sferen en zocht onpeilbare, onnaspeurlijke verre horizonten om daar zijn heil te zoeken.... Met lege handen, met een leeg hart en lege armen bleven zijn vrienden achter, radeloos en nutteloos tastend, uitziend naar een bericht dat uitbleef, dat nooit meer is aangekomen....…

Tegen haar, tegen mijn vriendin, had ik vaak en uitgebreid verhaald over "my secret love" die "no secret anymore" was maar mijn vriend verdween in verre tropische sferen en zocht onpeilbare, onnaspeurlijke, verre horizonten om daar zijn heil te zoeken....…

Maar plotseling, als opgejaagd of verschrikt door onbekende oorzaak, strekten zij hun zwarte vleugels en vlogen zij gezamenlijk op, onbekende horizonten tegemoet.…

kijken lopen naar den kimme verleggen van den horizont steeds wijkend dichterbij weer verderaf moeders baren schepen varen bergen komen af en aan soms staat men stille rarekieks het fotootje minne in een autootje ’s anderen daags heel al in kanteling na donkerte zonneschijn volgt bemanteling in nevels achter neuzen koud traag niet…

Een bont tafereel ontvouwde zich voor mijn ogen op het Koningsplein, op de markt en ook de meneer die in tal van kooitjes de arme vogels tentoonstelt, die ik zo graag de wijde horizonten en de hemelse sferen zou gunnen die hun geboorterecht zozeer vormen, was aanwezig.…

Je bent gegaan, naar verre, onbestemde continenten en horizonten, voorgoed, voorgoed. Septemberregen tikt tegen mijn ramen. De straten liggen blinkend voor me.…

gelden op het middaguur tussen de wolkenpartijen en zij dringt zich op maar flarden van wolken schuiven bij tijd en wijle aan haar volmaakt ronde schijf voorbij.Wervelende lichtvlekken met steeds wisselende vormen en gedaanten verschijnen op de wanden van mijn armoedige kamer Het kronkelige pad in de verte wijst naar onbekende maar hoopgevende horizonten…

Toch rijst de zon over de weiden, verbreedt ze de horizonten over landweg en dreven, over bruggen en snelweg, over de banen waar we gaan, waar wij gestadig blijven gaan al plooit de morgen nog zo moeilijk open.…

mijn gedachten trippelen langs vertrouwde paadjes, op duizend korrels grind mijn ogen zingen voorbij verre horizonten, over liefde die bemint mijn dromen vliegen zonder vleugels, langs een hemelsblauwe wens mijn handen dragen jouw omhelzing, in teder voelen van een mens mijn vingers ontwaken in een zachte dans, op het ritme…

Ooit werden hier horizonten verbreed, de trein bracht grote steden dichterbij. De dienstsluiting bracht de dorpelingen leed en greep diep in in't plattelands leven. Zeker is een tijdperk voorgoed voorbij: hier blijft de lijn maar ook 't hoofd opgeheven.…

Bloedplassen, trots het zonlicht levend rood, Zag 'k wijd vervloeien tot de horizont; Uit lang gespleten, geel ett'rende wond Walmde wee-zoete reuk, als van de dood; En 't leek, alsof een bloedstraal opwaarts spoot, En onbeweeglijk hing boven de grond: De droppels sidderden, helrood en rond, Gestold tot blad'ren aan de beukeloot.…

Blauw, licht en stilte tot de horizont. - Vroom luistert 't onbeweeglijk voorjaarsland Naar gouden profetie, die, zon-gezant, De wind herhaalt met nadruklijke mond. Rustig-sterk stapt een zaaier, jong en blond, Helblauwe streep tegen grijs-glinst'rend zand: Beslist gebaar van zegenende hand Sprenkelt nevelend stofgoud op de grond.…

Stuk gruiz'len, 't strand op, van de horizont Groenglazen bergen tot wolken van kralen; Veilig in duisternis van kalken schalen Woont 't weekdier, vast aan nooit bewogen grond.…

Uw zwijgen, vol van diep verleden, schond een dom rumoer van steedse beuzelaars; Nog flikkerde 't hert door uw struiken rond; Nog brandden geen lupinen, kaars naast kaars, Hun gele blijdschap in uw tragisch paars, Met stroeve bossen tot de horizont; Nog lag flapp'rend geen lap van vett'ge krant Op platgezeten mos van heuvelrand, Met sinaasappelschillen…

Toen hij tenslotte eindeloos verre, onbereikbare horizonten boven haar verkoos, waarnaar haar handen zich tevergeefs en in vertwijfeling uitstrekten, kwamen de wrede waarheid en de uiteindelijke finale afrekening aan het licht.…

Binnen in de zaak hangen de kledingstukken geduldig in een lange rij te wachten op hun eigenaren die deze ter reparatie hebben afgegeven als geduldige en trouwe minnaars en minnaressen die eindeloos blijven wachten op hun achter verre horizonten voor altijd vertrokken en verdwenen geliefden.…

De bui is afgedreven; aan de gezonken horizont trekt weg het opgestapelde, de rond- gewelfde wolken; over is gebleven het blauw, het kille blauw, waaruit gebannen een elke kreuk, blank en opnieuw gespannen.…

Lange jaren is de benedenbuurvrouw haar gangen gegaan, stil en onopgemerkt, in volstrekte haast roerloze anonimiteit, in kennelijke rust en placide stilte, tot de dag kwam dat zij, eveneens stilzwijgend, zonder kennisgeving, zonder bericht, met stille trom is vertrokken en kennelijk ergens nieuwe horizonten, nieuwe doelstellingen en bestemmingen is…

De witte oceaan van je ontluikende glimlach Doet de nacht verstommen in het ochtendgloren Bevend zie ik hoe de zwaluwen jou vertrouwen Alsof de lucht in je bossen de smaak van zoethout heeft Huilend van droefheid om het gemis van je aandacht Lonkt de einder naar de horizont en zwijgt jaloers De takken slapen in de strenge bomen zonder groen…

Ik hou van wanneer de horizont, door tengere acaciabomen gebroken in verblindende licht blijft dansen en ringslang, lui, meet mijn passen, fluisterend over de ondergrondse waterbronnen en het angstige uur als valken laag vliegen.…

In haar armzalige kamer, waarin zij alleen beschikt over het hoogstnoodzakelijke, keek zij nog naar het programma over bijen en de enge grenzen van haar miserabele omstandigheden werden overschreden, de barrières werden geslecht en doorbroken en haar geest vloog over wijde horizonten in wijde, onbestemde gebieden en regionen en trad uit de bekrompen…

Het leven schatert in de rondte Zijn wilde waan, Het stort van alle horizonten Tegen ons aan! Wij zien de barre tijden klimmen, Wier onweer wast, Slechts onze hand houdt aan haar kimmen De wereld vast! Door nevelige sferen gaan wij, Waar niets meer schijnt, Aan 't stuurrad van de wereld staan wij. Recht overeind!…

toekomst, om te kunnen leven vol vertrouwen een gezin te stichten ook om hechte vriendschap weg te geven uit dit nieuwe zijn groeit harde vrijheid dansende beweging, hoge golven bruine poelen bruisen op als bronnen van vergeten vreugdevolle dromen onbeperkt bewogen droommotieven zoeken energetisch naar vervulling worden zichtbaar achter horizonten…

Zij is op weg naar hoger sferen en verre horizonten Wij wuiven onze ballon opgewekt na Vsarwel en behouden vaart!…