Alle inzendingen over individu landschap ouderdom

Vóór mijn zozeer geliefde stadse woning, mijn paleisje sinds zovele jaren strekken zich het landschap, het panorama en de groene vallei uit die ik liefheb en waarop ik uitkijk vanuit mijn hoge venster. De tijd spoedde zich genadeloos voort en nu is het licht al milder en meer gedempt en zwakker en ook mijn krachten vloeien weg.…

Krat bier, aardappelen en jus Ik zie mensen kijken zuur en cru Individu…

In deze tijd is alles politiek.…

Ten zuiden van de stad heeft zich voor mijn ogen een wonderlijk en wondermooi landschap ontvouwd, nadat ik mijn wandelgenoten van die avond ontmoet had op het terras van Café "Zomerlust"; een landschap dat zich er zonder meer voor leent geschilderd of beschreven te worden in passende, heldere kleuren of adequate bewoordingen die het goed doen uitkomen…

Zo is de ouderdom bij Woonzorgcentrum "Joannes Zwijsen".…

Is het nog nodig hieraan toe te voegen dat hasjiesj, zoals alle in eenzaamheid genoten vreugden, het individu ongeschikt maakt voor zijn medemens en de samenleving overbodig voor het individu, omdat hasjiesj het individu ertoe brengt zichzelf zonder ophouden te bewonderen en het dag na dag drijft naar de lichtende afgrond, waarin hij als Narcissus zijn…

Hij die van nature rustig en gelukkig is, zal amper de gebreken van ouderdom bemerken, maar hij die dat juist niet is, zal jeugd en ouderdom als even grote kwellingen ervaren.…

Je gaat met sprongen achteruit, een week, soms zelfs wel twee, daar waar je vroeger altijd kletste, druk bezig was met, ja, waarmee, kun je het nu voor elkaar krijgen helemaal niets te doen, gewoon stil om je heen kijken, wel even wat anders, dan vroeger, dan toen. Dit grote verschil is wat me zo benauwt 't is zo'n schril contrast, ik…

Getal van leven oneindig lange dagen in kortstondigheid…

Zij wordt dement, beiden worden oud, om haar tóch nog bij 't gesprek te betrekken, stelt men haar een simpele vraag, waarop manlief bromt, stel haar toch niet zoveel vrágen vandaag! Hij kan 't niet verkroppen, de dementie van zijn vrouw, maar jee, wie kan dat wél? De kinderen worden ouders van hun eigen ouders, als ze teruggaan…

mijn oude opa met zijn fel rode brommer haalt hij de lente…

Ik oefen als een jonge vogel op de rand van 't nest, dat ik verlaten moet in kleine haperende vluchten en sper mijn snavel.…

Het heden met een verleden Een toekomstbeeld zonder kanalen Een auteur zo belezen Bladerend door hoofdstukken zonder te verdwalen Het levensverhaal niet ingebonden Alleen het voorwoord en slot geschreven De rust gevonden Hopend dat iemand het gaat lezen…

Lopend over de naad waar schim en kille siddering samenkomen krijsen de zilvermeeuwen langs de kim pikken de echo’s van de dromen terwijl afgebladderde lokeenden en drenkelingen de zee uit worden geduwd en de laatste waarheden tevergeefs beademd worden Mompelend schopt de oude man het wrakhout voor zich uit een lege fles met een verlaten…

Tot slot nog wat citaten over het ouder worden, want spreken in spreuken past de ouderdom zei Aristoteles al. Ook van hem is: ‘Opleiding is de beste proviand op de reis naar de ouderdom.’ De Franse schrijver Victor Hugo (1802-1885) kwam erop dat veertig de ouderdom van de jeugd is en vijftig de jeugd van de ouderdom!…

Mijn blik vernauwt en versmalt zich tot een enge, beperkte sfeer en kring, tot een klein universum. De machtige vleugels die mij droegen en die ik kon uitslaan dragen mij nog nauwelijks en zij laten het afweten. Op mijn schouders draag ik als een rotsblok het gewicht van de ervaring, van het verdriet en de tranen, maar ook van het geluk, van de schoonheid…

De maakbaarheid van de samenleving berust op de kneedbaarheid van het individu.…

Rancune bij het individu blijft toch de beste smeerolie voor de democratie.…

Een heel landschap verloor ik voorgoed onder mijn voeten en die bomen ik voel hun schors niet meer. Andere ogen voor dit landschap voeten voor die grond. Vaarwel... Mijn landschap…

De beek door het dal fluistert over verleden van een heel oud land.…

Aanschouw mij, hier en daar, die bende Casselkoeien die louter bruin van haar, als zoveel bloemen bloeien, in ’t gers en in de zon, die, zinkend henentiet die, rood, het rode veld, vol rode vonken giet. ’t Is prachtig overal, ’t Is prachtig, hoe de huiden dier koeien liefgetal van vouwe en verwen luiden; ’t is prachtig hoe ze staan, gebeiteld…

De beek stroomt statig, maar achter de brugpeiler spelen draaikolkjes.…

Een boerderij hurkt aan de bosrand; traag klapwiekt een vogel voorbij.…

Uit dor heideland rijzen jeneverbessen als groene zuilen.…

In besneeuwd weiland, roerloos aaneen, twee paarden, elkaar beminnend.…

De beek is verstard; de rietkraag langs de oever huivert in de sneeuw.…

Een zwarte akker, groen omlijst; achter de ploeg een spoor van vogels.…

in deze eindeloze vlakte waar tekens door het luchtruim zweven totdat zwaartekracht hen op de knieën dwingt en ze samensmelten tot een ongenaakbaar fort in deze vlakte zonder begin of einde waar het laaiend wit onverbiddelijk op poorten beukt totdat de storm uitgeput gaat liggen en ik mijn oren niet langer verborgen houd in deze eindeloze…

Ouderdom komt met de jaren.…

Aan haar gegil te horen was dat wel gebleken Ach ja, helaas, de ouderdom komt met gebreken.…