Alle inzendingen over jeuk

De hevigheid van de jeuk is omgekeerd evenredig aan de bereikbaarheid van de plek…

Tot ze jeuk krijgen. Overal, behalve aan hun knie.…

Ik zie een groot bord: "VANDAAG WOONSDAG BIJ IKEA" en het begint overal te jeuken...…

Het heeft wat een kwalijke reuk maar het helpt wel tegen de jeuk.…

Met natuurbeschrijvingen moet je ontzettend oppassen, want vóór je het weet produceer je een radeloos geleuter waarbij de lezers in een diepe, gezonde slaap vallen; zelf ondervind ik bij het lezen van natuurbeschrijvingen altijd een hevige jeuk op moeilijk bereikbare plaatsen.…

de mensen maar eens vaker stil bij de waarheid dat niet iedereen kan doen wat hij wil ik hoop dat voor jou ooit de zon weer mag schijnen en dat jeuk en pijn voorgoed zullen verdwijnen…

Als mensen je voortdurend veren in de kont steken, gaat het daar op den duur jeuken.…

De jeuk waar ik daarna nog lang mee liep was duidelijk een vorm van vogelgriep.…

Geen jeuk. Geen gevoel. Ik voel me verloren.…

mijn kaktus denkt aan verhuizen voelt een onbekend jeuken van transpirerende bladluizen en ook mijn magnetron kijkt jaloers uit de ramen en je hoort het ding denken de zon zou zich moeten schamen zelfs mijn tuinslang lijkt overspannen te zijn welkom in Hawaï aan de Rijn…

Ik blijf een jeuk-achtig gevoel houden. Of is het jeukachtig? Kan de taalpolitie hier eens naar kijken? Het is dezelfde jeuk die ik als kind ervoer toen mijn moeder en ik door mijn tante werden uitgenodigd voor het jaarlijkse dia-avondje. Mijn tante borg zichzelf jaarlijks zes weken op in een caravan in Bakkum en maakte daar foto’s en dia’s van.…

moeder geworden kort geknipt en kaal geschoren geniet lucht in groene wei teken steken in donzig kale vacht mekkerend schurken verjaagd jeuk ontspant zo kaal en zuigend herkent het lam zijn kale moe maar net zo kaal geschoren had ik mijn moeder nooit herkend dus is een lam intelligent…

Waar geluk slechts een onbereikbaar ideaalbeeld is als een snelle flits in een ooghoek ongrijpbaar als eeuwige jeuk buiten handbereik Waar de hellende weg in de chaos van de doolhof in het volle hoofd leidt richting het dal met het zwarte gat Trap ik voluit op de rem schakel ik achteruit rukkend aan de handrem maar is het…

Er waakt een getourmenteerde jeuk in mijn nachten die – tevergeefs – met geen pen te beschrijven zijn. Ik hang mijn blindheid aan de kapstok, probeer een nieuwe jas maar bij het aantrekken krassen mijn vingers ongecontroleerd tussen de naden door.…

de dermatoloog wrijft over de wreef een enkel velletje achteloos terzijde de ellebogen hebben afgedaan de heupen en billen jeuken beide de rechterenkel ziet er mooi uit mooier dan de linker het haaronderzoek geeft voldoening geen plekken daar maar die wreef is andere koek de dokter aait nog eens de rechtervoet adviseert andere elastische…

Overal jeuk.…

'tartomanie'; - jeuk in de bilnaad, waardoor je er steeds moet krabben, 'hydradenitis extrema'; - de drang om over allerlei onbenullige onderwerpen beweringen op te sturen naar nederlands.nl, de zgn. 'beweringitis'.…

Dit is nog niet alles wat ik moet doorstaan; ‘k heb vaak jeuk onder mijn geslachtsorgaan. Dokter, dokter; ik doe het steeds beter bij mijn lief! maar heeft u voor deze jonge vijftiger nog een ander alternatief?…

hij is op haar zij is op hem nog staan ze samen in de keuken te minnekozen zonder rem maar toch zijn sterke handen jeuken hij tilt haar van het aanrecht af en zegt ga nog wat buiten spelen ik wil wat bakken en voor straf moet jij straks alles met me delen en met zijn hoofd nog bij haar zoet oneindig deze maat van mondjes…

Jeuk veroorzaakt door hyacintenstofdeeltjes die je met krabben alleen maar dieper de poriën induwde en de jeuk snel ondraaglijk werd en onafwendbaar. De enige remedie was warme kleding en vooral niet krabben. Dan hield de jeuk na enige tijd vanzelf op. Zo leerde ik dat uitstel van bevrediging op korte termijn genot op de langere termijn opleverde.…

De hemel hangt door van afgrijselijk grijs en de jeuk vervliegt, de lachstorm dooft.…

Er ging een schokgolf door mij Ergens heel laag en verraderlijk traag opgewekt Als een roep die je nauwelijks herkent Gehinderd in mijn drift Reken ik mijn gebreken door Vloek naar God en baas en vrouw In een vlaag van verveling Kruip ik op de troon, een kreupele koning Mijn dorre lenden jeuken Een draak buigt over de schatkist Snuift…

Nee, dank je, hoeft niet, laat ik me vallen en daar kriebelen al mieren als jouw vingers en voel ik je handen jeuken. Verbaasde koeien staren en herkauwen onderwijl een spoor van kwijl. Hun gele oorbellencollectie klappert op de maat.…

maanden duurt reuzen grazen in hun grijs pantser nippend van de dunne, dichte schaduw ik weet niet waar eerst kijken de olifant besproeit zich met water, bestrooit zich met zand daar loert een kolos, als in beton gegoten het vezelig eiwit in zijn neushoorn doet een sterk libibo vermoeden een buffel wentelt zich in een modderpoel tegen de jeuk…

Terwijl ik in mn ogen wrijf Voel ik dat ik ineens verstijf het zoemen komt al dichterbij Daar komen de muggen: 8 op rij Maken zich voor de aanval klaar Terwijl ik met armen wild gebaar Zuigen zij mijn bloed stiekem op Maar eentje raak ik op z'n kop De andere 7 hebben goed opgelet En weer een nieuw aanval ingezet Weer een bult en nog meer jeuk…

Haar fluwelen klauw wil mijn huiver Haar jeuk besmet de vezels Als een klarinet weent ze door mijn luchtpijp. Dan vlucht het gestrafte kind in de hoek Een vloek ontglipt haar lippen Het moet weerloos klinken Nu de zomer zwelt in een ijle bel van ongeduld.…

Hun dooraderde halzen Hun glimmende flanken Kunnen wij in hen een voorteken vermoeden dat de liezen jeuken van verveling? De hoeren zwaaien hun vlezige heupen Trippelpasjes De zedige juf dwingt mij in de hoek en de tralies trillen De biecht en het brood willen mij zuiveren maar het lichaam zingt. Zij zegt 'luister!…

en bruis en behaag Het verwende kind en vind het bewijs Van de kwaal in mijn maag Waar zij verzuurt en gist Tot ik me op blote voeten waag Over sintels, distels, grint Pijn is waan, een beetje boeten En wie bloed en koud zweet verdraagt, bezint Zal nooit meer naar de honden moeten Want ook de hel is waan Want hun muil gaapt, de tanden jeuken…

Die zomer was het niet de zon die schroeide Ik pelde het hemd van mijn schouders Als een smeltend vlies Een gedrocht boog over de modderpoel Waar een hert haar keel smeerde En wij baadden tegen de jeuk.…

Als ik straks eens jeuk heb, is er echt geen and’re keus - als ik nog eens peuteren wil - dan te peuteren in uw neus. De wereld is te klein meneer, u staat al op mijn erf. En ik weet waar u op hoopt: dat ik vandaag nog sterf. Dat geeft u dan wat ruimte. Die u verliest weer, op termijn.…