Alle inzendingen over kanker

is een goede dood. Teplettervallen is een goede dood. Verdrinken is een goede dood. Zelfmoord is een goede dood. Elke dood is een goede dood. Maar de dood die je te wachten staat dat is een slechte dood. Altijd. uit: Nagelaten Gedichten (1975) van Jan Arends (1925-1974)…

Toen ik je daar zag liggen, Zwakker dan ik ooit had durven denken, Besefte ik pas echt dat er geen hoop meer was. Een brok schoot in mijn keel, Machteloosheid schoot naar mijn handen, En tranen prikten in mijn ogen. Nooit geweten, Dat het leven zo hard kon zijn.…

Die tijd was ondenkbaar Die oorlog zo hard verwonding voor eeuwig Je leven verzwart. Je ogen vergiftigd Eens waren ze blauw Het doet me zo’n pijn als ik terugdenk aan jou De hoop was verloren 't verdriet was te groot ik moest je zien sterven aan die ondenkbare dood!…

gevuld met kanker maakt onzichtbaar elk lief leven kapot…

Kanker, Eén klein woordje Met zo'n groot effect. Eén stom woordje Van 6 letters groot Voor de 1 een scheldwoord, Voor de ander De Dood…

De woorden: ‘het is kanker’ zijn allesvernietigend.…

Deze wereld is ziek, zo ongelooflijk ziek. Politiek correct, religieus gelijk, menswaardig bestaan, neen, niets van dat alles, globaal gezien is deze wereld de tumor van het universum. Niet meer dan een vuiltje in mijn oog, maar wel hinderlijk.…

Ik denk dat ik dat heb, weet het nog niet zeker, het moet nog groeien, uitzaaien, een plekje vinden in mijn longen of darmen. Het zou zo maar kunnen dat mijn ballen naar de kloten gaan, of misschien de zon die een carcinoom brandt op mijn rug, woekerend warm. Ik heb, tot nu toe, genoten van dit ondermaanse, maar ik besef ook dat dit mij gegeven is…

Ontwrichte celdeling, zo zou je kanker ook kunnen omschrijven. Ik ga een klein kadootje voor haar kopen. Dat helpt niet, maar misschien is ze heel even blij.…

Gelukkig was de kanker verwijderd, maar de wond op mijn linkerwang is nu zes centimeter en vertoont zwellingen van vocht. Dat vocht zou vanzelf verdwijnen, via de wond zelf of via het lichaam. Een groot litteken zou blijven, maar dat vind ik niet erg, nu ik 82 ben.…

Een hoopje schroot in een oude rolstoel duw ik voort Zijn beenderen omspannen door een witte doorschijnende huid De wind laat zijn slappe huid wapperen als een losgeslagen dekzeil Een heuvellandschap van rode tumoren op zijn magere hoofd Gieren wachten in kale bomen op het onvermijdelijke Hoog boven de heuvels spreidt een adelaar zijn vleugels…

Vandaag sta ik extra stil bij de dag waarop jij,Stephan opgenomen in het licht aan kanker bent gezwicht. Met je zeven jaar groot voorbeeld in doorleven loslaten en onmacht een plek geven. Nimmer in die 7 maanden , boos. Botten geheel broos maar stralend van uit je heldere ogen gestreeld door hen die jou mogen.…

vechter nu kon ’t toch niet meer slechter Uiteindelijk was ‘t goed gegaan die operatie kon je ook wel aan En inderdaad, al was 't nipt daar ben je ook doorheen geslipt Nu zouden we weer echt gaan leven maar ’t was ons niet gegeven Meer aangetast dan was gehoopt werd je langzaamaan gesloopt Zoveel was je al afgenomen Toen is de kanker…

Ik zie mijzelf soms in mijn dromen Dan word ik wakker, en ik schrik! Het is een beeld van intens veel lijden Ik hap naar lucht, alsof ik stik… Nooit durfde ik te kijken Het staat vermeld in elk medisch boek. Nu vreet het tergend zijn weg in mij Met de dood... reeds om de hoek...…

herinnering gelaten gevormd in brons zoals het was niet als het is mijn hoofd ontoonbaar zonder bedekking nee, ik wil geen hoofd laat maar mijn armen zo broos als breekbaar zijn kan gelijk de benen niet meer van mij maak mij een beeldhouwwerk een buste van brons met borsten als zijn ze echt gebleven zijn zij fier en pront kanker…

Mijn ziel is nergens mee behept, zelfs als mijn lichaam de kanker hebt.…

Niemand heeft je een rozentuin beloofd, geen paradijs is zonneklaar, terwijl U wacht op een wonder...en is het niet de wet van karma, maar een kwestie van prioriteiten stellen; wat mag het dan kosten om kanker voorgoed te genezen?…

Ze hoopt in de toekomst biodanza te gaan geven aan mensen met kanker.…

Kanker, het zit in de familie. Mijn vader kankerde op mijn moeder en vice versa en de kinderen hadden er de kanker in. Pa prostaat niet meer overeind, heeft zijn zaailingen achter gelaten. Zusje belde me en vroeg of ik zat danwel kon gaan zitten. Was net onderweg naar mijn fiets onderaan de trap om boodschappen te doen.…

Want ik weet, dat jij weet, dat ik kanker heb.…

Vandaag weer onderzoeken alles, weer opnieuw Een nieuw knobbeltje, ongewenst maar aanwezig Opnieuw de angst en onzekerheid weer die onmetelijk zware strijd Waarom, en hoe nu veder Red ik het weer ? of is deze strijd te zwaar Onbeantwoorde vragen, wist ik de antwoorden maar…

Het was heel vreemd Het te ontmoeten Onbekend voor mij Kwam het binnensluipen Zonder te groeten Toen men het herkende Was het gruwelijk mis Het wilde niet meer wijken Omdat kanker nu eenmaal zo is Toch zal ik vechten blijven, om de binnensluiper te verdrijven…

En alle kinderen met kanker lachen zich dood.…

Kanker is geen privé-domein, maar volksziekte nr. 1. Toch is mijn kanker niet uw kanker; iedereen, zowel patiënt als bezoeker reageert er weer anders op. Aan de slag voor een lach is het beste recept als er geen medicijnen meer zijn en je ook geen tranen meer hebt.…

Ik sta niet meer op tegen kanker, ik ga er bij liggen.…

Krijg de K. Vroeger hoorde je dat nog wel eens als scheldwoord. Tegenwoordig hoeft dat niet meer, we krijgen het straks allemaal. K. K krijgen we van de manier waarop wij ons voedsel produceren. K krijg je van alles waar TE voorstaat, zei mijn opa. Anno (hij is binnenkort weer jarig!) 2011 is de mens nog nooit zo oud geworden, maar wel heel…

Maar afijn, we gaan ervoor ( weer) het enige wat me dwars zit is, dat de anderen er zoveel weet van hebben, verdriet, en daar ben ik hulpeloos tegen, want ik weet niet wat te doen, tegen het verdriet van mijn gezin, omdat ik weer kanker heb!…

Al lijdt een allochtoon aan tal van kwalen Hij krijgt wel minder kanker dan de rest, Maar vreemd genoeg doet hij toch niet zijn best Die achterstand in ons land in te halen. Dus weer blijkt waar wat Wilders heeft beweerd: Dat men hier onvoldoende integreert.…

op een avond kwam je thuis mama: " ik ben ernstig ziek" ow ja muis zeg eens "mama ik heb kanker" waarom ik mama, ik ben pas 23 jaar je wereld stort in je begint aan een nieuw begin van verdriet en pijn waarom moest het juist "mijn jongen" zijn je valt in een heel diep gat je zweet je bent drijfnat je wilt het niet begrijpen…

Kanker wens je niemand toe, ook al floept het er soms bij mensen uit: 'Krijg de kanker'. Als een soort van scheldwoord of stille wens. Maar als het er op aan komt en men krijgt het, huivert men en hoe! Liever niet naar de huisarts, want o wee... Onderzoeken worden vermeden of uitgesteld. In mijn directe familie komt er kanker voor.…