Alle inzendingen over kist

Gevoelloos, lig ik, in deze, donkere kist. Mijn laatste gil, verstomd. Het blijft, ...stil...…

Twee kisten bergden Huig de Groot: D’ een levendig, maar d’ ander dood.…

Stilte, uitbundige stilte zweeft vloeibaar in het zwerk over mijn woning en mijn kerk vult oor en oog met kilte op slagpennen met goud vernist gleden schrijnend de wonden binnen verscheurden de lach en het beminnen en hamerden op de satijnen kist de lamp Gods is niet gedoofd al verliest de hemel haar heldere stippen en is ook de dag van…

Ik lig hier als een varken in mijn kist, potverblommen! Ik heb al veel beleefd; maar zo iets is mij nog nooit overkommen.…

Praat me niet van chromosomen aangeboren afwijking of zelfs het is beter zo het nachtlampje verdoezelt geen blauwe plekken de marteling die jij moest ondergaan je warme bedje koud gemaakt op twee handen gedragen is je witte kist te klein voor woorden een kind hoort niet op ijs…

De deksels klappen van de stenen kisten. De doden stappen er ontredderd uit. Zij hebben mos en huislook op hun schedels. Iets onnavolgbaar droefs en ook iets edels spreekt mee uit de afwezigheid van huid. Hun blikken missen iets, waar wij van wisten.…

Het lijk was uit de kist verdwenen. Er in lagen slechts nog wat stenen. Verdacht werd vader; Bleek ook de dader! Stond in 't rapport: 'Pa nam de benen'!…

Ik kan met een gerust hart de deksel boven mijn kist dichttrekken.…

Ik lig eerder in mijn kist dan dat ik dood ben.…

stil in een kist bleek en wit gedachten overal maar nooit uit m’n geheugen gewist stil in huis en kist in de hoek hier was ze thuis moeder en dochter allebei dood te fanatiek om zo stil te liggen in een kist netjes opgepoetst een raampje erin bleek en wit vredig in een kist mensen komen en gaan gedachten zo verschillend maar toch…

er vallen tranen op je kist…

De witte rozen op je kist deden denken aan eerdere uren, voor elk levensjaar gaf jij een roos, waarmee je liefde wilde sturen. De witte tulpen op je kist, deden denken aan al die dagen, dat je er voor iedereen was, zonder opmerkingen of vragen.…

De kraaien die de kist van Emile van Moerkerken droegen konden diens graf niet vinden en bleven met de kist op de schouders door de regen sjouwen over de begraafplaats.…

Jan droomde van een kist vol goud. Hij werkte zich krom en werd veel te snel oud. Het goud heeft hij op een haar na gemist. Maar iedereen vond het een heel mooie kist.…

Zij zag iets bij de preekstoel aanbelanden – een kleine kist waarin zij wist haar droom... zij voelde zich in droefenis verzanden.…

Ze laat haar herinneringen mooi in de kist zitten. Na haar dood moeten ze de inhoud maar wegdoen, zij wil af en toe nog even mijmeren bij de kleren in de kist.…

Haar botten rusten al lang in een kist en trekken zeer veel gelovigen aan die haar martelaars dood hebben gemist Zij is de onvolprezen heilige van Caen die naarmate haar meer was misdaan steeds dichter bij God kwam te staan Haar geest leeft hier bijzonder sterk om haar kist versierd met zilverwerk Wat alle harten zeer ontroert en steelt…

Het leven afgesloten maar de kist nog open wacht ons gezin op wat er komen gaat. we loten: wie zal er naast het lijk meelopen? Juist mij treft weer het lot dat ik zo haat.…

Ik keek eens even naar mezelf liggend in de kist, 'k lag er best netjes bij al zeg ik het zelf. Maar die kist hè, die paste me niet echt, lag een beetje hard, ondanks de satijnen onderkant en het ditto kussentje. Ik wilde het kussen stompend opduwen, weet je wel, zoals je ook doet als je in bed ligt.…

Een gewone kist Van vurenhout zo heel eenvoudig Precies zoals zijn leven was zo vreselijk eenvoudig En op de kist een klein boeket Meer hoefde het niet te wezen Hij wilde echt geen bloemenbed, daar had hij op gewezen Een enkeling die bracht één roos een witte, of een rode... Zelf lag hij daar, heel smetteloos en stil...…

ik weet niet zo goed hoe het daarbinnen en daaronder voelt maar de satijn die ik je ooit wenste was die van een bruid en het huis dat ik je ooit droomde was licht en ruim en wellicht is uit het kleine lampje dat ik heimelijk had verstopt de warmte al jaren lang uitgeknepen in je vuistjevol angst ik weet niet zo goed hoe…

Er werd een kleine kist naar voren geschoven. Dominee had het over zo jong nog en ter Here geroepen, of zoiets. Joke stootte oom Henk die naast haar zat even aan. "Wat is dat kistje klein," zei ze zacht. Oom Henk hield zijn vingers tegen zijn voorhoofd. "Jessica is niet zo groot," lispelde hij, meer tegen zichzelf dan tegen haar.…

U sleept een kist de kerk in op Nederland 1 vol met bevlogenen die mij verkrachten op het altaar. Mijn naam is Gerrit en ik stal als de raven om maar niet dezelfde fout als jullie te maken. Gelukkig lag ik in de kist en zat ik niet in het publiek. Ik ben wel zo arrogant dat ik Portugal verkies boven Nederland.…

In je zelfgemaakte, lichtbruine zijden pakje, in je ensemble, dat je op de naailes onder leiding van mevrouw V. vervaardigd had, hebben we je in je kist moeten leggen en we hebben je over moeten geven aan vuur en aan aarde. Ik herinner me de rouwkransen, door velen geschonken, rond je kist in het Crematorium.…

Wel twee uur zat ik naast zijn kist en voelde me immens alleen, zag kaarslicht door mijn tranen heen groeien tot een onbeschrijfbaar licht. Een licht zo zuiver en zo kuis Er heerste doodse stilte in ons huis. Er leek een gouden sleutel in de kist, die paste op een diep verborgen kluis.…

Op de ouderwetse manier gaat de kist het gat in. Drie touwen, zes paar mannenhanden, die van mij verpakt in leren handschoenen die ik al voor heel wat aparte dingen gebruikt heb. Schokkend laten we hem zakken. Gevuld graf met een lichte, schone kist erin. Staan blijven. Koud.…

De kist wordt opgetild door familie leden en ik loop erachter aan naar buiten. Ik zie het gat dat is gegraven, het is omringd met kaarsen. De kist wordt neergezet bij het graf en iedereen staat er omheen. Ik blijf mijn vader aankijken en ik hoop dat ik een deel van zijn verdriet mee kan dragen.…

't Is nu te laat; de kist gesloten. Wat heeft mij jarenlang bezield? De kist zakt langzaam in de aarde en op 't zwartgerande lint lees ik wat ik had moeten zeggen: "tot ziens mama, je dierbaar kind".…

De roeiboot schommelde door haar onverwachte beweging, ze viel bijna overboord, maar wist zich nog bijtijds aan de kist vast te grijpen. Ze deed vlug het deksel weer op de kist, nam een boek dat niet te groot was mee uit nieuwsgierigheid en stapte voorzichtig uit de roeiboot.…

de enige keer dat jij mij écht zag was toen opa dood in de kist lag…