Alle inzendingen over kraan

De krans van roos en leliekelken, Gevlochten voor uw bruine vlecht, Werd op uw doodkist neergelegd, En zal verwelken. Gij zelv’, die neerligt in dit stof, Aan worm en made prijsgegeven, Verwelkte bloem van onze hof! Gij zult herleven.…

Als in de lieve lente De bloemen 't veld versieren, Dan pluk ik rozenknopjes, Viooltjes, maagdeliefjes, Citroenkruid en seringen. Dan zal ik kransjes vlechten, En dragen die ter ere Van God, die mij het leven En bloempjes heeft geschonken. Dan zinge ik: Hemelkoning! Gij doet viooltjes groeien, Met roosjes, maagdeliefjes, Citroenkruid en…

Geniet wel de zuiverste poëzie, Maar...wordt nooit een kraan in de kosmografie.…

schrik sijpelt binnen maakt donkere kringen op maagdelijk pleisterwerk drupt langs muren deugdzaamheid wit voert nog de boventoon maar de vloer vlekt somber met tranen dweil ik alles schoon de kranen open wijd op blote voeten spoel ik tegels tot ik hun glans weer zie en rust tussen de voegen droogt…

Ik zeg, draai dicht die kraan. Het water dat naar de zee wordt gebracht is net zo nat.…

Als een druppel uit de kraan kom je te voorschijn. Maar voordat ik je kan bezien, of kan spiegelen aan je glans, maak jij je los en duikt dan in de vijver van het vocht waar ik je niet hervinden kan.…

zoals een helder schijnsel oplicht in de meest donkere, onheilspellende nacht, zoals de wanhoop en vertwijfeling soms door een teken van hoop of bemoediging lichter te dragen worden of zoals de oeroude schoonheidsbeleving die teweeg kan worden gebracht door de kunst het bitterste verdriet kan verzachten Dan bakte mama in de oven de Frankfurter Krans…

En soms, bij feestelijke gelegenheden, bakte onze moeder in het oventje in de kleine keuken in het arbeidershuisje de Frankfurter krans, samengesteld uit lagen van luchtig deeg en vernoemd naar de verre, magische, wonderbaarlijke en zozeer onbekende stad met die naam die tot de verbeelding sprak.…

En de enkele krans, ten uitgelei' De dood verbloemend, - De dode roemend, - In 't sterfhuis zelf verwelke hij. Uit dorre krans zal met een lach Haar beeltnis neerzien; Voor ONS dat weerzien - Voor HAAR nu Rust of Nieuwe Dag!…

Pijnlijke bezuinigingen, stoppen met goede opleidingen, crisis in de energie, gasvoorraden, kolenbergen, wapenexport, klimaatramp, en talloze zaken die ingrijpen in ons leven klein en heel groot, duiden met simpele beeldspraak als de stekker eruit trekken of kranen dichtdraaien, of dweilen met de kraan open, de stekker erin steken, of het loopt de minister…

In de NRC van 10 oktober vraagt Pim Kraan, Directeur van "Save the Children' zich af hoe diep een land als Nederland kan zinken nu het niet protesteert tegen de collectieve bestraffing van Palestijnse burgers door Israël.…

Goede wijn behoeft geen krans. Mag het dan ook een kopje thee zijn?…

Dan weer onder de bijna hete kraan, met ellebogen en hoofd tegen de muur Ik merk niet dat een traan meerolt met het water uit de kraan Al mijn zorgen lopen mee in die zee van water en ik blijf staan zoals ik stond tot het bonzen van mijn hart langzaam is verstomd. Ik voel me als herboren...…

De kraan gaat dicht en de wereld gaat open vertwijfelde benen dragen hun lot De wereld waarin dat lot werd begrepen die zit weer voor enige uren op slot…

Nu de poolkappen in een rap tempo smelten krijgt het gezegde ‘water naar de zee dragen’ bijna dezelfde strekking als ‘dweilen met de kraan open’. Hoezo: ‘intrappen van een open deur’?…

De kraan druppelt nog steeds in zijn hoofd. Drup. Drup. Drup. Hij draait zich om en loopt naar zijn auto.  …

Ik koop geen kerstboom en geen dennentakken, Ik hang geen krans of kerstklok in de hal, Ik leg geen kerstkind in een houten stal En ook zal ik geen kerstkalkoen gaan bakken. Vanwege het enorme brandgevaar Vier ik gewoon geen kerstfeest meer dit jaar.…

De krans, door 't zwaard verdiend, Is ook een krans der Eer! En gesp ik 't harnas aan, Ik volg geen vreemde daân; Op Rossems heldenspoor, Zweeft mij, in stralend licht, Het beeld der zege voor. Ik ben uit Gelders bloed! Oprecht is mijn gemoed; Aan eenvoud heb ik lust; Met pracht en weeld komt zorg; Genoegzaamheid baart rust.…

Terwijl Falcone's zwaard rust naast zijn voorbije leven is het een Rechter elders die de misdaad het leven zichzelf dag na dag laat vonnissen het is als een krans van een Rechter op klompen voor Rechter Falcone…

De kraan druppelt. Hij draait hem strak dicht. De slaapkamerdeur staat op een kier. Ze ligt op haar zij, gezicht naar de muur. In de badkamer kleedt hij zich uit. Zijn voet blijft haken in zijn sok. Hij zet een paar stappen bij om in evenwicht te blijven. Op de rand van het bed zit hij stil. Zij beweegt niet.…

Een krans van licht, met heldere stralen. Ik ontwaar jouw gezicht. Het stelt me gerust. Het is goed, daar waar je bent. En heel bewust, kan ik je laten gaan. Hoef ik niet meer te treuren. Weet ik, dat onze liefde blijft bestaan.…

Zijn vinger wordt vervangen door een kraan.…

de zon blaast een vlam uit haar rode krans een snelle, zinderende wind dringt door onze dampkring buigt af naar de polen in een ritselend spel van kleur gebundeld in bogen in fonkelende gordijnen als een dans van licht…

De krans is wit. De soep is wit. Het ijs is wit. De stal is wit. Het kind is wit. Het lijf is wit. Het hart is zwart.…

voel mijn lip trillen door jouw dood ik weet, ik zat fout ik had niet mogen raken mogen slaan met een spaan jij verdiende te leven en niet voor even was mijn handen onder de kraan..…

Een mes steekt uit mijn rug, omhuld met een krans van bloed. Ik schreeuw de kriebels uit mijn hart.…

Jij bent voor mij de wind Maar bovenal de storm De snelheid in kwadraat Vluchtig en toch enorm Jij bent voor mij de regen Maar meer nog de tranen Druppels die verdwijnen Uit vastgeroeste kranen Jij bent voor mij de winter Maar het is vooral de kou Die de wereld laat bevriezen Waar ik mijn iglo op bouw…

Met de kale vlakte vol kranen en kuilen in het hart van de stad heeft men grootse plannen. Het Paleis komt terug met zijn doden, hun dromen, verleden en toekomst, levensgroot en in kleur. Wat bleef van de oorlog: massieve uniformen op een oud bleek journaal- het vergeten verhaal van een verre historie die nooit is geweest.…

ik dronk je als een goede wijn voelde me zwaar verdoofd mijn hart en hoofd deelden de pijn want in jouw jaar van bottelen bleken, wat ons betreft althans de druiven zuur te zijn zodat ik niet meer bliefde slechte wijn behoeft een krans ik leg hem zachtjes op het graf van onze korte liefde…

Een uitgestoken hand vingertoppen geraakt violen in mijn hart doen snaren trillen een rilling bij het zachte bespelen van mijn zinnen laat een cello weerklinken mijn ogen dansen op de maat de zachte minnezang een krans van sonnetten teder, doch vlammende overgave als opus het smekende geluid van een enkele saxofoon doet mij beseffen…