Alle inzendingen over kunst emoties tekort

Het was een milde zomerdag waarop de opening van de expositie plaats zou vinden. Een scheidslijn was zichtbaar, ergens achter het geboomte tussen loodgrijze wolkenpartijen en een lichter gedeelte van de hemel die aangaf dat het waarschijnlijk zou gaan regenen. Het was al juni, de maand waarin de rode, witte en lichtgele zomerrozen mijn achtenvijftigste…

Ogen die stralen Kreten vol vreugde Woorden schieten tekort Emoties Recht uit het hart Dit smaakt naar meer Naar jou.…

Kunst is onder andere een uiting van hoffelijkheid tegenover de lezer [of kijker], als je hem niet lastig valt met je privé-emoties, maar die privé-emoties listig verwerkt in een aangenaam en boeiend object.…

alle woorden schieten tekort bij verlies je eigen emoties zijn sterker dan duizend boeken en 24 tekens…

En dan de andere helft, de geruislozen, ontdaan en verwonderd zien zij toe hoe men wordt bedonderd, vragen zich af waarom de mensheid zich tekort doet.…

De kunst is verdoezelen, vanuit een niet onbemiddeld bestaan tracht menigeen zich een plekje in het orkest te verwerven. Dat orkest leeft nu op een te grote voet, het kan minder, neen, het moet. Daar begint het gekrakeel, ik zie praatprogramma's met violisten en cabaretiers, schreeuwend om geld, want anders gaat de cultuur naar de plee.…

Een overvloed aan rommel komt altijd voort uit een tekort: een tekort aan bergruimte, een tekort aan tijd of inzet om op te ruimen, een tekort aan inzicht hoe op te ruimen, of een tekort aan moed om weg te gooien.…

een eeuwig verbond daar staat kunst uit vuur en de hel alleen u bent niet welkom maar overledenen wel…

Als een kunst verheven Een aquarel van tranen Glinsterend en zo zuiver Prachtig gevormde banen In emoties gevangen beelden Geven ware gevoelens weer Een tentoonstelling in het heden Gevoed door druppels oud zeer Een galerie vol trieste kunst Trekt bezoekers bij de vleet Mensen als een levende aquarel Tonen openheid van diep leed…

Voortstappend langs de Schouwburgring met mijn trage pas stuitte ik onlangs op de "performance" van een acteur en actrice, gekleed in witte kledij. Met hun armen en benen maakten zij exuberante, uitbundige gebaren die misschien een esoterische, verheven doel hadden, dat mij ontging. Als gevleugelde engelen bewogen zij zich en zij wilden iets overbrengen…

Ik hoopte dat haar kunst haar zou bevrijden en troosten, dat deze de geslagen wonden zou genezen, waar haar artsen een brevet van onvermogen hadden afgegeven dat zich noodzakelijkerwijs als een schandvlek op hun overigens al ruimschoots besmette blazoen moest aftekenen.....…

Het knallen van woorden op papier Wordt soms ook wel kunst genoemd Tesamen vormen de letters 'n gedicht Waardoor mijn hersenen worden verlicht En om dat nu kunst te noemen Vind ik toch wel erg ver gaan Soms is 't wél erg speciaal Aan elk gedicht zit 'n verhaal Van sommige stukjes heb ik spijt Die had ik liever niet gestuurd Maar ik…

Verdwaald in je taal heb je een doel dat woorden heeft buiten zinnen terwijl de vorst zich invriest het zonlicht blaren brandt vloeien tranen zouter het verschil met verdriet is het spoor van de vore dat je dansend niet trekt emoties kleuren in het zichtbare licht als jij kunst- en letterwinkelt als wanneer je durft in flarden…

je adert in marmer jouw lijnen verfijnen is eeuwenoud kunst en maakt de polijster niet armer ze breken je leven uit steen halen kleur uit je groei en het bloed dat je eens hebt gegeven ze schuren je ziel en lossen emoties verkwanselen je geest voor hun eigen negoties maar ik voel je huid op de dorische zuil zie het verloop van…

breed ik 'mag' mijn visie zo geven is wat ik glimlachend weet dec.2003 ( kunst en poëzie in verbinding zie http://www.ansnieuweweme.nl/index.html )…

Je leeft goed, niets tekort en familiaal zit alles op rozen. Gewoon, het voelt prima en verlangt dan ook geen ‘extraatjes’. Je hebt geen rijkdom, hoeft ook niet! In het zorgeloze waarmee je door dit leven raast, is dat geen enkel gemis.…

In dit veel te korte leven, kom ik heel veel tijd tekort. Watik wens? Een dubbelleven; dat is wat er nog aan schort Leven vliegt nu door je vingers als een zandloper gelijk voor je 't weet ben je aan't einde, terug naar d'aarde, weer als slijk.…

Dat was een tijd waarin kunst niet alleen waarde had, maar ook werd gewaardeerd. Dat waren tijden dat de elite neer keek op sport en liever naar de schouwburg ging. Dat kunst nog hoog was. Maar de macht van het geld heeft dit alles verpest, want aan kunst valt niet veel te verdienen.…

Warm weerloos schelpenzand ligt maagdelijk te blinken laat zuigend water slinken op sereen verstild strand Het minnekozend gekabbel vertoeft nog in speelse rust warme korrels nat gekust in teder liefdesgeknabbel Als een plots vlagende bries wolken doet opzwellen de zon straf omknellen in grijs doorschijnend vlies Dan laat traag verdicht…

emoties... die iedereen herkent maar ze tonen aan iemand dat is vaak ongekend ik kan het ook niet goed voel me dan zo naakt maar weet dat het me goed doet maar hoe doe je zoiets? hoe laat je zien wie je eigenlijk bent? meestal doe ik maar gewoon niets...…

Mocht het ooit zover nog komen dat ik al mijn gasten welkom heet dan zou grijs mijn wereld kleuren zonder zwart of wit stramien geen gast zou mij bevreemden hun dossiers zijn mij bekend ik zou ze als mijn minnaars nemen in stil geborgen samenzijn…

Oma leverde de prestatie gedurende jaren met veel kunst- en vliegwerk het financiële roer recht te houden, maar de zonen en de dochter moesten in later tijd daartoe wel hun salaris inleveren. Hun zoon en mijn vader werd op straat door onbeschaamde kinderen nagejouwd met de scheldwoorden "failliet!" "failliet!".…

Langs zijn grenzeloze geduld laat dageraad zichzelf begaan Zonnebundels meren zacht aan, haar sluimering in stilte gehuld We ‘rustten’ hier zo lekker knus, waren dik en dun voldaan bevriend Toch, ondanks 'k net heb gegriend, wek ik haar met m’n zoetste kus Tongrollend schenkt ze me een gaap, openheid drenkt zich in door slaap Straks…

De lichamelijke en geestelijke pijn en het menselijk tekort en verlies, daar valt niet over praten, dat zijn emoties. Een arm om je heen of een traan helpen dan het meest. Dan blijkt de onmacht van alle boeken en de taal. Rest nog te bidden dat het voorbij mag gaan en dat je weer nieuwe hoop en energie mag krijgen.…

ik heb nooit kunnen wennen aan dat ik niet met bier mee kan vloeien niet met gas uit een vulkaan kan stijgen niet hiroshima naar de maan kan stralen ik zit met een maag die borrelt met beteerde longen die nahijgen een hoofd dat alle kanten uit holt met een penis die niets wil dan stijgen ik zit met een lichaam als doorkijkraam waar de schoonste…

Ach, kunst zorgt voor verwarring, soms voor tegen elkaar indruisende emoties. De een vind iets vreselijk schokkend en de ander ervaart het als vernieuwend, spectaculair. Als niet kenner denk ik dat dat de opzet van kunst is – iets te weeg brengen.…

Veel mensen beseffen niet dat hun tekort alleen maar een tekort is aan hun overvloed. Evenals de westerse samenleving niet beseft dat haar "economische crisis" slechts een áfnemen van hun overschotten is, die ze de "derde wereld" heeft misgund! Let wel! De "derde wereld" is toevallig dezelfde wereld als waar jíj op leeft.…

maar als ik ze toch zeg deze woorden schieten tekort behalve als je weet dat ik er heel mijn hart inleg…

Schrijven met een woordenboek erbij daar begin ik niet aan, da's niks voor mij. Daarom kan het gebeuren dat ik dubbele woorden gebruik, maar ik kan er niet om treuren ook DAT past bij het schrijven van mij. Ik word soms op mijn vingers getikt als iets niet goed zou zijn. Eerst trok ik me dat heel erg aan, nu doet het wat minder pijn.…

Liefde hoort voor inspiratie te zorgen Maar als ik aan jou denk klap ik dicht Ook al voel ik duizenden dingen Als ik denk aan je mooie gezicht Ik probeer mijn gevoelens te verwoorden Mijn vlinders, mijn onzekerheid en mijn diepe pijn Maar wat ik ook doe, geen zinnig woord op papier Is dat dan hoe liefde hoort te zijn? Kon ik je maar vertellen…