Alle inzendingen over landschap

Een heel landschap verloor ik voorgoed onder mijn voeten en die bomen ik voel hun schors niet meer. Andere ogen voor dit landschap voeten voor die grond. Vaarwel... Mijn landschap…

De beek door het dal fluistert over verleden van een heel oud land.…

Een boerderij hurkt aan de bosrand; traag klapwiekt een vogel voorbij.…

Uit dor heideland rijzen jeneverbessen als groene zuilen.…

In besneeuwd weiland, roerloos aaneen, twee paarden, elkaar beminnend.…

De beek is verstard; de rietkraag langs de oever huivert in de sneeuw.…

Een zwarte akker, groen omlijst; achter de ploeg een spoor van vogels.…

De beek stroomt statig, maar achter de brugpeiler spelen draaikolkjes.…

Aanschouw mij, hier en daar, die bende Casselkoeien die louter bruin van haar, als zoveel bloemen bloeien, in ’t gers en in de zon, die, zinkend henentiet die, rood, het rode veld, vol rode vonken giet. ’t Is prachtig overal, ’t Is prachtig, hoe de huiden dier koeien liefgetal van vouwe en verwen luiden; ’t is prachtig hoe ze staan, gebeiteld…

in deze eindeloze vlakte waar tekens door het luchtruim zweven totdat zwaartekracht hen op de knieën dwingt en ze samensmelten tot een ongenaakbaar fort in deze vlakte zonder begin of einde waar het laaiend wit onverbiddelijk op poorten beukt totdat de storm uitgeput gaat liggen en ik mijn oren niet langer verborgen houd in deze eindeloze…

In de weiden grazen de vreedzame dieren; de reigers zeilen over blinkende meren, de roerdompen staan bij een donkere plas; en in de uiterwaarden galopperen de paarden met golvende staarten over golvend gras. - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - -- - - - - - uit 'Verzamelde gedichten' van Hendrik Marsman (1899-1940)…

Kristalwegen schept de volle maan in vorstnacht In donkerte drijven straten wiggen van harde klaarten hoeken scheiden steenkantscherp kluisduisternis van duizellicht Maanbomen vergaren en dragen schaduwmythos Begerend alle klaarte verlangend alle maanstraalstraten is…

over een landschap van witte bloemen ik heb je helemaal voor mijzelf...…

ik kom dicht bij jouw innerlijke schoonheid, ze vloeit uit je ogen over mijn open lijf, ontvangend wat je ziel mij zo naakt laat zien je komt uit een landschap van meer dan wind en wolken waar het wonder van herkennen zich strekt, vanuit je slanke vingers naar mijn zielengewoel je rust blijft helder woorden schrijven, laat vogels…

de geur van appelen speur ik in je haar de boomgaard van verlangen in je gebaar de wolligheid van schapen het welig dauwen van het gras alsof je een landschap van de zomer was.…

Een rivier van geluk Sprankelend in geluid Het kan niet meer stuk De wens komt uit Poelen van verlangen Kijken me aan Aan elkaar hangen Naast elkaar staan Moerassen van lust Zichtbaar beneveld Je hebt me gekust Lieve woordjes gepreveld Woestijnen van gevoel Liefde als zand De zon schijnt zwoel Zet alles in brand Wouden van aandacht…

Tere stralen door het hout oude paden uitgesleten, stoere den en slanke berken, doorzichtig groen, ragdun en fijn door het zonlicht niet vergeten. Een grote kei en meerdere als ik me niet vergis. Hoe zijn ze hier beland? Wie heeft dit graf bereid? Geen antwoord op mijn vragen. Tekenen van lang vervlogen tijd. Duizenden mensen op uitgesleten…

waarom het filter verscherpt van ven met zachte oevers of een rivier in waas? net over de bocht in de dijk die kerktoren de groene prikkeldraadwei koeien, eeuwig gedomesticeerde koeien maar ook Przwalski paarden en Heck-runderen bij steppeachtig aangevreten struiken hooiberg zag ik graag en de dorsers schuiven, het rieten dak gedekt…

"Niets kan zachter golven dan een golfterrein" denkt de dame met de grote hoed en de suède handschoenen. De heer die haar galant terzijde staat, kijkt heel even naar haar borsten in de roze crêpe jurk en slaat dan met een forse slag het kleine witte balletje een heel eind verder.…

Eenzame huizen liggen als zieke dieren op de ingevallen flanken van de heuvels, uit de grijze verte van de zee zeilen vruchtbare wolken aan en gaan voor anker in de stoffige vallei. De aarde drinkt met kletterende kaken, in het duistere woud likken onrustige herten zilveren druppels op.…

Mijn blik bleef steken bij een donker object,een soort van paaltje dat opviel in het eentonige woestijn landschap. Het was zichtbaar enkele duinrijen verder in de richting van de rotsen. Iets in mij bewoog me in die richting. Een onbewust gebleven gevoel van herkenning, wat mijn bewustzijn dirigeerde.…

Vraagt u zich wel eens af wat de wandelaar beweegt? Waarom hij of zij, zijn of haar rug, van onder tot boven heeft volgestouwd met wie weet wat? Waarom diegene door bergen en dalen trekt, langs autobanen en rivieren, door bossen en weilanden, door binnensteden en buitenwijken terwijl ook voor een strandstoel gekozen had kunnen worden? Of een terrasje…

Ik droomde van de zon hij was een gladde bol van bloedkoraal en werd toen op mijn smeken een gespierde jongeling in strak zwart trainingspak met glanzend rode haren. Het was onder een pereboom dat hij mij toen besprong: een zalige ervaring.…

Hij deed tenslotte, toen hij tegen de onevenwichtigheid van zijn fysieke en psychische toestand niet meer was opgewassen, een poging tot zelfmoord en kwam nadien in een inrichting terecht, waar hij op zijn beurt krankzinnig overleed, slachtoffer van een slepende syfilis die hem in twintig jaar tijd naar een totale verlamming voerde.…

Hoe jou te zien die er is? Alles wat is af te straffen met een beeld waarin zij overleeft, waaruit zij nooit meer terugkeert.…

vertedering zit in het landschap waar je warm voor loopt geluk is dikwijls niets meer dan een mooie droom die werkelijkheid is geworden daarom maak ik een foto voor later…

Bijna tastbaar is mijn verlangen naar het land de klanken uit mijn jeugd het land van klaprozen korenbloemen en glooiend landschap het land van textiel de arbeid en de natuur het land waar jij en vader leefden mijn land ons land Twente waarvan ik 't volkslied in mijn diepste dromen zing.…

Er komt hier meer dan stof en licht van oude dagen, men kende nog elkaar Bijnamen vaak en bijzondere beesten zoals de zieke geit van de boerin die naar Lourdes ging voor water, daarmee haar lievelingsdier genas, dat haar nog jarenlang van melk, van kaas voorzag tot op een dag haar tijd was volgemeten In de zomermaanden klinken verdwaalde…

Café "Zomerlust", met in haar veranda de ouderwetse glas-in-lood-ruitjes, bevindt zich als vanouds even buiten de stad, juist voorbij de brug die het Wilhelminakanaal bekroont, in Tilburg Zuid, aan het eind van de lange, bochtige straat die de naam "Oisterwijksebaan" op haar kobaltblauwe naamolaatje draagt en die tot haar huizenrij het ouderlijk…

De lente komt we raken bevangen door licht luisteren gaat in zingen over kijken in springen zien wordt blijheid en ruime adem het duister blijft achter zonder groet als niet de kleine oude stem over het bos zou praten waar bloesem groeit uit herfsten zonder einde…